Кіріспе
Американдық саясаткер (1782-1865) Полковник Джон Кетчам (10 қыркүйек 1782 - 5 ақпан 1865) - американдық геодезист, құрылыс мердігері және судья. Индиана штатының Браунстаун қаласының негізін қалаушы Кетчам өзінің америкалық түпкүлдіктерге қарсы әскери іс-әрекеттерімен танымал болды. Оның әкесі америкалықтар тұтқында ұстаған. Ол өмір бойы атақтармен марапатталды, олардың ішінде құрметті полковник және құрметті судья (мемлекеттік заң шығарушы органда қызмет еткен). Кетчам сонымен қатар өз бетінше үйренген геодезист және құрылыс мердігері болды. Алайда, оның ең жоғары бағаланған атақтарының бірі генерал Эндрю Джексонның сайлаушыларының бірі болды. Ол сондай-ақ Индиана университетінің алғашқы қамқоршыларының бірі ретінде саналды.
Colonel John Ketcham (September 10, 1782 – February 5, 1865) was an American surveyor, building contractor and judge. The founding father of Brownstown, Indiana, Ketcham was famed for his military escapades against Native Americans. His father was supposedly held captive by Native Americans. He was awarded titles during his life, among them an honorable Colonel and judge honorable (from serving the State Legislature). Ketcham was also a self taught surveyor and building contractor. One of his most highly prized titles, however, was that as of one of General Andrew Jackson's electors. He also was listed as one of the first trustees of Indiana University.
Алғашқы жылдар
Джон Кетчам Мэриленд штатының Вашингтон округіне, Дэниел Кетчам мен Кезиа Пигмон Льюистің отбасында дүниеге келген. Оның сегіз інісі мен қарындасы бар еді. Оның әкесі 1778 жылы Патриоттың адалдық антына қол қойған. 1784 жылы мамыр айында Кетчам екі жаста болғанда, оның отбасы Мэрилендтен Луисвиллге (Кентукки штаты) көшіп барды, ақырында ол Кентукки штатының Шелбивилл қаласының маңында тұрып, алғашқы жылдары өмір сүрді. Ол өзінің саяхат туралы әңгімесін былай деп айтып берді: "Огайо өзенінен салмен төмен түсіп келе жатып, өзеннің арғы жағындағы ағаш бұтағында бір жабайы мысық байқалды, оны атып тастады және ол қайықтың алдында менің алдыма түсті". Кетчамның әкесіне үкімет Кентукки штатының Шелби округіне 1400 акр жер сыйлағанмен, отбасы қаржы жағынан қиыншылық көріп отырды.
Кетчам отбасы шығу тегі
Кетчам отбасы өзінің тарихын 1590 жылы Эдвард Кетчам Англияда дүниеге келген кезден бастайды. Ол 1629 жылы Америкаға көшіп келді және Кетчамдар шығыста қалды, Джон Кетчамның әкесі, Эдуардтың шөбересі 1784 жылы батысқа келіп, Кентукки штатының Шелби округіне қоныстанды. 1792 жылы Дэниелді Тава (Оттава) тобы алып кетті, олар оны бірнеше күндік шеруге алып барды. Даниял өзінің тұтқындары оны көптеген қиындықтарға ұшыратты деп мәлімдеді, атап айтқанда, жапайы жерлер мен өзендерді кесіп өту кезінде толық пакетпен жүріп жүрді. Бірнеше күн бойы ол жарақат алғандай болып, құлап барады. Тауялар оны қаптан босатып, ол оңай жүре бастады. Алайда, бірде ол бір ағашты көпірден өтіп бара жатып, жүгіріп бара жатып, құлап қалуды ұмытып қалды. Оны тұтқынға алғандар байқап қалып, бірден оған көтере алатын барлық заттарын жүктеді. Олардың айтуынша, бұл топ Мичиган штатының Детройт қаласына жақын үлкен лагерьге келді. Ол "500 күміс теңгені" киген бір қыздың алдына келіп, Даниялды өзіне алып, сол топты әшкерелеп, отқа өртеп жіберуге дайын болды. Кейін ол тайпадан қашып, Канадаға, содан кейін Мэрилендтегі алғашқы үйіне оралғанға дейін оған қамқорлық жасады. Ол тұтқындалғаннан кейін екі жыл өткен соң Кентуккиге оралды. Оның әйелі мен туыстары оның қайтып оралуына үміт артып отырған жоқ. Оның әйелі, ол тұтқындалған кезде, көршілерді топты қудалаудан сақтады, әйтпесе Даниял томагавк өлімінің құрбаны болады, өйткені ол Құдай оны өзіне қайтарып әкелетіндігіне сенді.
Жеке өмір
1803 жылы Джон Кетчам Кентуккиде Элизабет Пирсиге үйленді. Олардың 12 баласы болды. Алтысы Кентуккиде, ал тағы алтысы Индиана территориясында туған. Оның немересі Уильям А. Кетчам (1894-1898 жылдар аралығында Индиананың бас прокуроры) және оның немересі Сьюзан Меррилл Кетчам (көрнекті Индиана суретшісі) болды. Уильям А. мен Сьюзан М. Кетчамның анасының әжесі Сэмюэл Меррилл (Индиана штатының қазынашысы 1822-1834 жылдар аралығында) болды.
Жергілікті күрес
1809-1818 жылдар аралығында Оңтүстік Орталық Индианада қоныстанушылар үшін жергілікті американдықтармен күрес аймақты иеленуге тырысу үшін күнделікті жағдай болды. 1811 жылы Кетчам Валлония фортына көшіп барды. Кетчам форты Кетчам жерінде салынған және Хэфф форты мен Форт Валлонияның арасында орналасқан, ол қазір Джексон округіне жатады, бұл оны Граузеланд келісімінен бұрын және кейін отарлаушылар үшін қауіпсіздік пен қауіпсіздік үшін өте маңызды етеді. Қоныс аударушылар мен америкалықтар арасындағы шайқастардың көпшілігі 1812-1813 жылдары болды. Оның сөздерімен: 1813 жылы маусымда мен АҚШ-тың атпен жүрген рейнджері ретінде әскери қызметке түстім. Қызметтегі алғашқы айларымда мен бір үндісті өлтіріп, оның бас терісін алып тастадым, мен соған өте мақтанамын, үйге барып, әкем мен анамға көрсеткенге рұқсат алдым. Олар менің дұрыс істегенімді ойлады. Мен екі жыл бойы рейнджерлерде болдым, қиын кезеңдерді көрдім, бір науқанда отбасымнан сексен күн қашықтықта болдым және жеті күндік рационмен он жеті күн өмір сүрдім. Джон Кетчам Бұл аймақты әлі де америкалықтар бақылап отырды, кейбіреулері отаршылармен бейбіт қарым-қатынас жасауға дайын болды; олардың көпшілігі ақ қоныстанушылармен келісімшартқа қол қою арқылы өздерінің жерлеріне үнемі қауіп төндіргеніне наразы болды. ақ адамдармен келісімшарттар олардың жерлері азайып барады. 1809 жылы қол қойылған "Контракт о десяти часов" және 1805 жылы қол қойылған "Грузеланд" келісімдері үшбұрышты шекараны құрады, оның ең оңтүстік бөлігінде осы аймақ болды. Винсенс, Терре-Хауте және Форт-Уэйн қалаларындағы бекіністермен бұл аймақ жақсы қорғалмаған. Уақытша бекіністерді қоныс аударушыларға жерді тазартып, өңдеп, түнде бекіністердің қорғаныш қабырғалары ішінде қауіпсіздік табуға мүмкіндік беру үшін салған. Олар Валлонияның оңтүстігінде Браунстаундан шығысқа қарай орналасқан. Валония форты территориялық милицияның 100 жасағымен қамтылған және жолдағы басқа кішігірім форттарға жақын жерде қорғаныс жасады. Кетчам форты қазір Ашер Вудмансидің үйі тұрған жерде немесе оның жанында орналасқан және бірнеше отбасы тұрып жатқан. Тек басқа қамал, Хафф қамалы, Кетчам мен Валлония арасында сол уақыт бойы тұрды. Оның айтуынша, қиындыққа ұшыраған аймақ Индиана территориясының "Форкс" деп аталатын бөлігінде болды, ол Уайт өзенінің Мускататук және Дрифтуд бұрылыстарының арасында орналасқан. 1811 жылы Типпекано шайқасына дейін бұл аймақта америкалықтар көп және достық қарым-қатынаста болды. Делавэр тайпасы шайқасқа қарсылық білдірді және көптеген адамдар аумақтан кетіп қалды, бірақ бірнешеуі қалды. Тұрақты қысым көшулер орын алды, жергілікті тұрғындар кейде өлтіріп, жылқы ұрлап жүрді, бірақ сол кезде үлкен шайқастар болған жоқ. 1812 жылы сәуірде Кетчамның қамалының жанында бір адам өлтірілгенін еске алды. Полковник пен тағы бір адам денені тауып, оны жыртылып, өзенге лақтырып тастаған. Келесі күні Кетчамның үйіне үш тума жерлік келді. Олар ағылшынша жақсы сөйлейтін, ал полковник не жаңалық бар деп сұрады. Олар: "Ешқайсысы да" - деп жауап берді. Кетчам оларды өзімен бірге қылмыс орнына баруға шақырды. Олар келісті. Алайда Кетхамның әйелі балаларына ұқсап, солармен бірге бармауын өтінді. Олар бір-екі шақырымға жуық қашықтықта болған кезде, америкалықтар ақ адамдарды ашуландыратындықтан, бұдан әрі бармайтынын айтты. Олар Кетхамның үйіне барып, әйеліне хабарласа, балалары қашып кеткен еді. Олар жергілікті тұрғындардан қоршау күтіп, орманға жасырынды. 10 күн өткен соң екі жергілікті адам ақ ту және Делавэр тайпасының жазбасымен келді. Бұл қиындықты Делавэр емес, Кикапу тайпасы туғызған. Делавэрдің екі хабаршысы бейбіт келісімнен кейін ақ адамдар үшін жұмыс істеп, фортта қалды. Сол кезде қамалдарда 70-ке жуық отбасы болды, бірақ риза емес америкалықтармен бірнеше рет зорлық-зомбылық оқиғасынан кейін 50-ге жуық отбасы Кентъкиге қауіпсіз аумаққа оралды. Қалған қоныстанушылар кетуге бел буып, қорғаныш үшін блокхаустар салды. Бірде, кейбір америкалықтар жылқы ұрлап жатқан кезде, отаршылар Джон Кетчамды қууға кірісті, ал ол атып өлтірілген кезде, қуғынды басқарып отырды. Осы оқиғадан кейін көп ұзамай ол екі жылға аймақтық милицияға кірді. Ол генерал Джон Типтонның қол астында соғысты және Түпкіністермен көптеген қақтығыстарға қатысты, соның ішінде Типтон аралындағы қақтығысқа қатысты. Кетчам алғашқы сапарда америкалық түпкiлiктi адамды өлтіріп, оның бас сүйегін алып тастады. Ол әскер...
In June 1813, I enlisted in the United States service as a mounted ranger. In my first month's service I killed and scalped an Indian, was very proud of it, got leave to go home and show it to Daddy and Mama. I guess they thought I had done about right. I continued in the rangers two whole years, saw some hard times, was eighty days from my family on one campaign, and lived seventeen days on seven days' rations.|John Ketcham
The area was still controlled by the Native Americans, some willing to have peaceful relationships with the settlers; most of them were unhappy over the constant threat to their lands by white settlers by the signing of treaties with the white men their lands were diminishing. The Ten O'Clock Treaty, signed in 1809 and the Treaty of Grouseland, signed in 1805, formed a triangular boundary, of which this area was in the southernmost part. With forts in Vincennes, Terre Haute and Fort Wayne, the area was not particularly well guarded. Temporary forts were built to allow the homesteaders to clear and till the soil and find safety at night inside the protecting walls of the forts. They were built on a line south of just south of Vallonia through Brownstown and on toward the east. Fort Vallonia was manned with 100 troops of the territory militia and afforded protection nearby to the other small forts on up the way. Ketcham's Fort was located on or near the spot where the Asher Woodmansee home now stands and was occupied by a few families. Only the other fort, Huff's Fort, lay between Ketcham and Vallonia all that time. The troubled area, as he put it, was in that portion of the Indiana Territory, commonly called the "Forks", situated between the Muscatatuck and Driftwood fork of the White River. The Native Americans were numerous and friendly in that area before the Tippecanoe Battle in 1811. However, the Delaware tribe expressed disapproval of the battle and many left the territory then, but several remained. Constant harassment was given the settlers with occasional killing and horse thievery being committed by the Natives, but no large battles occurred at that time. In April 1812, Ketcham recalled a man was murdered near Ketcham's fort and the colonel and another man retrieved the body, found stripped and thrown in the river. The next day, three Natives came to Ketcham's door. They could speak decent English, and the colonel asked them what was new. They replied, "None." Ketcham asked them to accompany him to the site of the murder. They agreed. However, Ketcham's wife begged him not to go with them like his children. When they had gotten a mile or so away, the Native Americans said they would go no farther as it would make the white men mad. So they returned to Ketcham's place to find his wife; the children had vanished. They had expected an ambush from the Natives and hid in the forest. About 10 days later, there came two natives with white flags and a note from the Delaware tribe that the trouble had been caused by the Kickapoo tribe, and was not the Delaware. Supposedly the two Delaware messengers stayed on in the fort working for the white men after the peaceful settlement. There were nearly 70 families in the forts at that time, but after several violent encounters with disgruntled Native Americans, about 50 families left and went back to Kentucky for safer territory. The remaining settlers were determined not to leave and had built blockhouses for protection. Once, upon discovering some Native Americans attempting to steal horses, the settlers gave pursuit to John Ketcham while directing the chase when shot. Shortly after this episode, he enlisted for two years in the territory militia. He fought under General John Tipton and participated in many conflicts with the Natives including the one on Tipton's Island, which got its name from the Natives who fight there with Tipton's men. Ketcham murdered and scalped a Native American on his first trip out. He was carried on the muster roll as First Sergeant. He wrote that on one campaign he was away from home for 88 days and lived on a week's simple rations. He was a ranger in the militia and received a dollar a day in pay, "sustaining himself" as he put it, which meant finding his own food and clothes. After General Tipton's rough treatment of the Native Americans at the battle of Tipton's Island, Ketcham wrote the Native Americans retreated and were more wary of the invaders. Two humorous tales he told about his service concerned fording a creek on horseback. The creek was flooded and difficult to cross. He and his friend's horses became mired and stuck fast in the mud. The friend, Jack Storm, had his name attached to the creek and it remains so to this day as Jack's Defeat in Monroe County.
Индиана штатының Джексон округі
1815 жылы Кетчам қызметтен босатылып, Индиана штатының Джексон округіне оралды. Ол губернатор Уильям Генри Харрисонның штаттық милицияның полкінде полковник дәрежесімен марапатталды. 1816 жылы Кетчам округтік үкіметке жерді 8 долларға сатты, ол қазір Джексон округінің соты тұрған жерді сыйға тартты. 1816 жылы Кетчам генерал Уильям Генри Харрисоннан судьялық лауазымға тағайындалды және 1817 жылға дейін сол лауазымда қалды. Ол сондай-ақ Браунстаун қалашығын салуға көмектесті, оның орналасқан жері округтің орталық географиялық орналасуына байланысты таңдалды.
Индиана штатының Монро округіне
1818 жылы полковник Кетчем Индиана штатының Монро округіне көшіп барды. Ол бірінші жылы Клер-Крикке астық диірменін салған. 1818 жылы Блумингтон қаласының құрылысын жасаған кезде Кетчамнан бірінші сот ғимаратының құрылысын жобалауды және салуды тапсырды. 1836 жылы полковник Кетчем сол жылдың президенттік сайлауы үшін генерал Эндрю Джексонның сайлаушыларының бірі болып тағайындалды. Ол Индиана штатының өкілдер палатасында қызмет етті. Кейіннен полковник Кетчам Индиана университеті атанған Индиана семинариясының сенімді өкілі болып тағайындалды. Индиана университетінің кампусында Индиана университетінің капелланы Франк О. Бек және оның әйелі Дейзи Кетчам Бек қаржыландыратын часовня салынды. Шәжіреде қолданылатын тас полковник Кетчемнің бастапқы фермасынан алынып, жобаны нақтырақ етіп жасалды. Полковник Кетчем және оның әріптесі Блумингтондағы Колледж даңғылының оңтүстік шетіндегі метедистік діни мектепті құрды. Бұл ғимараттың көлемі 30x60 метр болатын, кейіннен кеңейтілді. Полковник Кетчам Монро округінің Кетчам отбасы зиратында жерленген. Қабірге әлі күнге дейін отбасы мүшелері қамқорлық жасайды.
Танымал мәдениетте
Кетчамның аты "Амитивилл қорқынышты фильмдері мен кітаптардағы кейіпкерге ұқсас. Кетчам 112 Оушен-авенюдегі үйдің қиналғандығы және Рональд ДеФео-ның отбасын өлтіргені үшін айтылады. Фильмде де, кітапта да Кетчам Салемдегі Салемдік сиқыршылар соты кезінде Салемнен (Массачусетс штаты) Нью-Йорк штатының Амитивилл қаласына көшіп келгені айтылған. 1979 және 2005 жылдардағы фильмдердегі Кетчамның карикатурасы бірнеше америкалықтарды және өзін үйдің жертөледегі құпия бөлігінде өлтірген. Нағыз Кетчам Салемде, Массачусетс немесе Амитивилде, Нью-Йоркте болғаны белгісіз және кітаптағы кейіпкер өмір сүргеннен кейін бір ғасырдан астам уақыт өткеннен кейін дүниеге келген.