Кіріспе

Пинжаррадағы қырғын, Батыс Австралия губернаторы капитан Джеймс Стирлинг Стирлингтің айтуынша, лагерьде "60 немесе 70" бинжареб халқы болды, ал оған қатысқан Джон Роу шамамен 70-80 адамды есептеген. Бұл шамамен 70 адам болған дегенге сәйкес келеді. Қорғаушы жақта бинжареб еркектерінің, әйелдердің және балалардың саны анықталмаған. Стирлинг Бинжаребтер қаза тапқандардың санын шамамен 15 еркек деп есептеді; шабуылдың нәтижесі Бинжареб үшін апатты болды, "айналадағы топтар бір кездегі күшті Бинжаребтің әлсіздігін пайдаландырды". Монанг пен Денмар екеуі де Несбиттің өлтірілуіне қатысы бар және бастапқыда "ізделетін" Нюнгар ер адамдарының тізіміне енген, шын мәнінде 1838 жылы Пиньярадағы алғашқы "туған" полицейлер болды. Монанг Генри Банберимен де тығыз қарым-қатынас орнатып, оның экспедицияларына еріп жүреді. Қазіргі уақытта бинджареб халқы өз мәдениетінің сақтаушысы және өкілі болып табылады. 1834 жылы шілдеде Томас Пильдің қызметшісі Хью Несбиттің қоршауланып, өлтірілуі және Эдвард Барронның жаралануы болды. Стирлинг Албани теңіз портына барып, ауа райының нашар болуы оның қыркүйекке дейін қайтуын кешіктірді. Пинжарра отаршыларының Калют бастаған жергілікті Бинджареб нугарлардың күшейген жауыздығынан қорғаныш сұрауына жауап ретінде Стирлинг полиция, бушмендер мен бұрынғы сарбаздардан тұратын атты күш ұйымдастырды. Олардың міндеті қоныс аударушыларды қорғау, абориген пошта тасымалдаушыларын қорғау және Мюррей өзеніндегі Бинжаребпен күресу болды. Стирлингтің Пинжаррадағы шабуылы бинжаребті олардың бұрыңғы жеке шабуылы үшін ұжымдық жазалау, оңтүстікке қарай баратын жолда казарма құру және Пилге Мандурадағы жерлеріне қоныс аударушыларды тартуға мүмкіндік беру үшін жасалды. Бұл аймаққа қауіпсіздікті жақсарту және бейбіт өмір сүруді келіссөздер жүргізу мақсатымен экспедицияны жүргізген геодезиялық бас инспектор Септимус Роу мен малшы Томас Пилдің бұдан бұрынғы сәтсіздігінен кейін болды. Стирлинг шабуылдарды "біржола" тоқтататын "қатаң шара" қолдануды қалады.

Дайындықтар

Стирлинг 17 қазанда бастауды ойлаған, бірақ Перттегі Мюррейдің адамы Калют үшін тыңшы болған деп күдікті, сондықтан экспедиция бір аптаға кейінге қалдырылды. 25 қазан күні ертеңгісін Стирлинг пен Ро Перттен шығып, оңтүстікке қарай Престон паромға қарай сапар шегеді. Олар Перттен кемемен оңтүстікке жеткізілген геодезист Джордж Смит пен капрал Джулиус Делмаджды күтті. Кемедегі қосалқы аттарға азық-түлік жүгіріліп, партия Фримантельдің шығысына қарай Хамильтон төбесіне қарай жолға шықты. Сол жерде оларға Эллис пен бес атлы полиция, инспектор Ричард Мирс және оның ұлы Сеймур қосылды. Содан кейін олар оңтүстікке қарай Пильдің үйіне қарай жүріп, онда Пиль мен тағы екеуіне қосылды. 27 қазан күні таңертең 21-ші полктің он сарбазы, екі елордалық және сегіз жеке адам партияға қосылуға келді. Қару-жарақтар партияға 1834 жылы 27 қазанда берілді, олар бірнеше аптаға арналған заттарды алды, өйткені сарбаздар Пиньярада қалып, жоспарланған гарнизонды сонда құрады. Олар Пилдің фермасынан шығып, Серпентин өзенінен өтіп, Мюррей дельтасына қарай жүрді. Онда Пинжарраға қарай бара жатқан ерлер, әйелдер және балалар тобының іздері табылды. Түстен кейін олар Мюррей өзенінің сағасынан 16 шақырым қашықтықта орналасқан Джиньянукта қостарын тікті.

Қазалау

28 қазанда топ таң атқанға дейін екі сағаттан оянды және түнекте таңертеңгі тамақты жеді. Сағат 8:00-де топ Мюррейге қайта қосылды, онда өзен кең, тік қызыл саз жағалаулары арасында, солтүстікке қарай жалғастырып, Оукли бұрқағын шамамен 8:35-те кесіп өтті. Пил өзеннің батыс жағалауына жақындап, өзеннің бұрылысында 20 - ға жуық қайың аралық пішінді миа миалардың қонысы туралы айтып қайтып келді. Ауа райы бұзылып, Еллис, Чарльз Норкотт және үш полиция қызметкері оңтүстіктен шабуылдағанда қатты жаңбыр жауа бастады. Аборигендер найзаларын және шүмеректерін жинап алды, ал әйелдер мен балалар өзенге қарай қашты, онда Стирлинг, Мирс, Пил және тағы 12 адам жасырынған жерде күтіп тұрды. Эллис дереу нонгарлармен жанжалдасып, Норкотт Ноонар деп аталатын алауыздықты танып, оны екі түтікшілі мылтығымен атып, алғашқы зардап шекті. Бірінші кездескен кезде бес немесе одан да көп аборигендер қаза тапты, қалғандары өзенге қарай бұрылып, өзеннен өтіп, төбелерге шашырап кетуді көздеді. Дейзи М. Бейтс 1926 жылы 5 тамызда жергілікті "The Western Mail" газетінде Ноонар Норкотты найзамен атқылап жатқанда өлтірілгенін жазды. Ол сондай-ақ сегіз әйел мен кейбір балалардың аман қалғанын және олардың жеке қауіпсіздігіне кепілдік берілгенін, соғысу кезінде ұсталып, кейін босатылғанын, кейбіреулері мұны түсінгенде "өздерінің басқа жынысты екендерін айқайлап" жазды. Сол аптаның соңында Эллиске арналған халық балладасы The Jackets of Green басылып шықты және ноталары Гилфорд пен Перт қонақ үйлерінде сатылды. Аборигендер тарапынан қарама-қайшы пікірлер айтылады. 60 70 абориген ерлер, әйелдер және балалар лагерьде бір сағат бойы 24 пуляның қарқынды атысына ұшырады, ал тағы жарты сағат бойы аман қалғандар бұтаның ішінде аңшылыққа ұшырады. Еркек тұтқындар тірі ұсталмай, барлық жарақат алғандар дереу атып өлтірілді. Соғыс аяқталған соң сегіз әйел мен бірнеше бала тұтқынға алынды. Стирлинг өз баяндамасында 15 аборигеннің өлтірілгенін мәлімдеді. Роу қайтыс болғандардың саны 15-20 адамды құрайды деп есептейді. Бірақ бұл сандарға әйелдер мен балалар кірмеген сияқты. Кейін Стирлинг оқиға орнын тексеруге жіберген капитан Дэниел бірнеше жаппай қабірлерді тапқандықтан, ресми түрде мойындалғаннан көп адам өлді деп болжады, бірақ жаңбыр мен шабуылдан қорқынышы ресми санау үшін денелерді экскьюмациялауды мүмкін емес етті. Бас адвокаты Джордж Флетчер Мур өзінің жеке тергеуінен (ол қатыспады) 25 пен 30 арасында өлілер далада және өзенде қалдырылды деп есептеді. Колонияның жергілікті аудармашысы Фрэнсис Армстронгқа қоршаудан кейін көп ұзамай аман қалған адам бір воумера берді, оның сипаттамасы Перт газетінде басылды; объектіге суреттелген сурет өзенді, жылқыларды, адамдарды және қаза тапқандардың қабірлерін бейнеледі.

Салдарлар

Бұл қазалар қоныс аударушылардың қорқынышын азайтудың орнына арттырып, күшейтті. Түпкүлгілер отаршылдарды қуып шығару үшін бірігеді деген сенім 1850 жылдары Гилфордтың маңындағы Уайтман паркіне жиналған аборигендер қазасына ұшыраған кезде сақталды. Атты полиция аймақта тұрақты патрульдік patrols жалғастырды, және полиция күштері Мандурада жалғастырды, бірақ бұдан былай қиындықтар болған жоқ. Пил бинжаребтердің қалған бөлігін жоюға және жоюға шақыруды жалғастырды, оны "құйрық ұясы" деп атады, бірақ одан әрі өш алу шаралары болмады. Көптеген бинжаребті өлтіру бәсекелес абориген топтары арасында үлкен халықтың теңгерімсіздігіне әкелді, Сван және Каннинг Вадджук және Йорк Балардонг Мюррей бинжаребті жоюдан пайда табуға тырысты. Стирлингтің жеке пайдасы да болды, өйткені ол Харви ауданындағы Бинжареб жерлерін қиындықсыз иеленуге мүмкіндік алды. Қаза болғаннан кейін бес айдан кейін Мюррей тобы губернаторға өкілдік жіберіп, содан кейінгі қастандықтарды тоқтатуды сұрады. Ваджюктың Майгосы хабаршы ретінде барды, ал Бинжареб губернатордың әрекеттеріне қолдау көрсетуге уәде берді. Уаджуктар қазіргі Спринг-стриттегі тұщы сулы Дудинуп бұлағында, ал Бинджаребтер қазіргі ABC ғимаратының маңында Дидиаллап су орнында қоныстанған кезде, бірлескен корроборе және 50 нан үлестіру бейбітшілікке қол жеткізді. Калют қырғыннан аман қалды, бірақ оның өмір сүруі Пилді ренжітті. Калют Пилді де жек көреді, қашанда өзінің ескі жауын көргенде, оның сакалын шауып алады.

Пиньяра күніне қайта ораламыз

1991 жылдан бері биньяреб халқы жыл сайын 28 қазанда бұл қазалы оқиғаны еске алады. Бинжареб нунгары Тео Киринг пен оның әйелі Розан Киринг көп жылдар бойы осы оқиғаны қырғын ретінде тану үшін жұмыс істегеннен кейін осы мемориалды бастаудың басты тұлғалары болды. Ол Пиньярадағы мемориалдық жерде орындалады.