Кіріспе

Ирандық деректі фильм түсіруші, автор және теоретик Сайид Мортеза Авини (سید مرتضی آوینی; сондай-ақ Авини деп те жазылады; 23 қыркүйек 1947 9 сәуір 1993) Шахрзад Бехешти, Авинидің университеттегі достарының бірі, кейіннен "Авини революция алдында және одан кейін өте басқа адам болды" деді. Революциядан кейін Авини жазуды тастап, өзінің "өзін" жою ниетімен барлық жазбаларын өртеп жіберді. Авини көптеген әріптестері сияқты саясатка араласпай, деректі фильмдер түсіру арқылы Иран революциясына қатысуды таңдады, ол мұны істей алды. Оның киноға түсіруі идеологиялық мақсатпен жасалғаны айтылады. Авинидің айтуынша, оның лауазымы екі мекеме арасында "тұрақта тұрды", егер ол болмаса, фильмдердің ешқайсысы жасалмас еді.

Стиль

Рецензент Камран Растегар Авинидің жұмысын "документальдық техника мен идеологиялық мақсаттарды" біріктіру деп сипаттады. Оның фильмдерінде жаудың ұлттық болмысы туралы сөз жиі айтылмайды, керісінше, тарихи шиит "шаһидтерінің" әрекеттерімен салыстырғанда жас ирандық сарбаздардың әрекеттерін зерттейді. Девиктордың айтуынша, Авини нақты реалистік немесе даңқтайтын емес, бірегей кинематографиялық тәсіл жасады. Оның орнына Авини ұрыстың көрнекті (әскери операциялар) және эзотерикалық (ішкі немесе моральдық) аспектілерін түсіруге тырысты. Ол бұларды шиит мистикалық философиясымен жауып, көрерменді оқиғаның ішінде жеке орын алуға шақырды. Ол командаларын ұзақ уақыт бойы түсірілім орындарында ұстап, "басқа біреуді" табуға уақыт бөлді. Ол кинематографиялық эффекттерді барынша азайту арқылы реализмді сақтауға тырысты және фильм түсіріліп жатқанда жауынгерлердің әдеттерін бейнелеуден аулақ болды. Авини үлкен жеңістерді сирек түсірді және стратегияға немесе әскери мәселелерге қызығушылық танытпады; оның деректі фильмдері тек еріктілердің (басиджилердің) қақтығысты қалай көргеніне ғана арналған.

Раваят-е Фатх

"Раваят е Фатх" ("Жеңіс туралы әңгіме") - Иран мен Ирак соғысының "өмір бойы" жалғасатын, ирандық сарбаздардың күнделікті өміріне бағытталған деректі фильмі. Ол бес сериядан тұрады және соғыстың рухани жағын қарастырды. Ол "өмір бойы рухани тәжірибе" идеялық баяндама арқылы суреттеледі.

Теориялық еңбектері

Ол "Сурэ" журналына батыс өркениетін сынға алған мақалалар сериясын жазды, бұл тақырып кейіннен оның "Сараб" (Мираж) фильміне айналды. Мәдениет және ислам бағыт-бағдары министрлігінде өткен конференцияда ол батыс өнері кез келген мазмұнды қабылдай алатын ыдыс екенін және діни ойды өзгертпей немесе сатпастан енгізуге болатынын айтты. Ол өлгеннен кейін шаһид, яғни "шаһид" деп аталды.