Кіріспе
Американдық журналист Мартин Ф. Нолан - американдық журналист. "Бостон глобусының" ұзақ уақыт бойы репортері және редакторы Мартин Ф. Нолан американдық саясатты Шекспирден бейсболға дейін сілтеме жасаған ерекше стилімен қамтыды. Оның репортажы жаңашыл болды. 1971 жылы ол жыл аяғында жылдағы елеулі некрологтарды еске алу дәстүрін бастады, басқа газеттер мен журналдар кеңінен көшірген "Аулд Ланг Сине" ерекшелігі. 1970 жылы ол "Джо СиксПакты" жұмысшы таптық американдық сайлаушыны сипаттау үшін қолданған алғашқы репортер болды. Нолан "Глоб" газетіне 1961 жылдан 2001 жылға дейін жазды. Ақ үйде тілші болып жұмыс істеген кезінде оның есімі 1973 жылы президент Ричард Никсонның "душман тізіміне" енген. Ол "Глоб" газетінің бас редакторы, Бостон полициясының бас басқармасында "крабстер" ауысымда жұмыс істеген. Бостон қалалық және Массачусетс штатының палатасын қамтығаннан кейін Нолан Вашингтонға тағайындалды. 1969 жылы Вашингтон бюросының бастығы болып тағайындалды, ал 1981 жылы Globe редакциясының редакторы болды.
Martin F. Nolan is an American journalist. A longtime reporter and editor for The Boston Globe, Martin F. Nolan has covered American politics with a distinctive style that deployed allusions from Shakespeare to baseball. His reporting was innovative. In 1971, he began a year end tradition of recalling the year's notable obituaries, an “Auld Lang Syne” feature widely copied by other newspapers and magazines. In 1970, he was the first reporter to use “Joe SixPack” to describe a working class American voter. Nolan wrote for the Globe from 1961 to 2001. While working as a White House correspondent, his name appeared on President Richard Nixon's “enemies list” in 1973. He was a general assignment reporter, manning the Globe desk at Boston police headquarters overnight on the “lobster shift”. After covering Boston City Hall and the Massachusetts State House, Nolan was assigned to Washington. In 1969, he was named Washington bureau chief, and in 1981, he became the Globe's editorial page editor.
Ерте өмір
1940 жылы 28 наурызда Бостонда туған ол Нил мен Мартина Ноланның бес баланың бешеншісі. Роксберидегі Сент-Патрик грамматикалық мектебінде және Бостон колледжінің орта мектебінде оқығаннан кейін ол B бағасын алды. Бостон колледжінде тарих мамандығы бойынша. Кейіннен ол Дьюк, Гарвард және Стэнфорд университеттерінде стипендия алды. 1963-1965 жылдары Нолан АҚШ армиясының қарапайым сарбазы болды. Ол әскерилер "қолданбалы журналистика" деп атаған пәнді Армия және қорғаныс ақпараттық мектептерінде оқытты. Қызметтен тыс уақытта ол Globe газетіне еркін репортаж жасап, Ричард Никсон, Роберт Кеннеди, Барри Голдвотер және Нельсон Рокфеллермен сұхбат жүргізді.
Журналистік ақпарат
"Глоб" газетінде ол 1965 жылы Вашингтонға тағайындалды, онда 1981 жылға дейін Конгресс, Ақ үй, Жоғарғы Сот және басқа да мемлекеттік мекемелерді қамтып жұмыс істеді. Ол Globe тергеу тобының мүшесі болды, оған 1966 жылы "Құрметке лайық және мүддесіз қоғамдық қызмет" үшін Пулитцер сыйлығы берілді. Газет сенатор Эдвард М. Кеннедидің қолдауымен федералды судьялыққа ұсынылған адамның қарама-қайшылықты куәліктері туралы хабарлады. Ол отбасының патриархы, бұрынғы елші Джозеф П. Кеннедидің көмекшісі болды. Нолан 1968 жылдан 2004 жылға дейін президенттік науқандарды қамтыды. Ол Гарри Трумэннен Барак Обамаға дейін АҚШ-тың 12 президентімен сұхбат жүргізді. Шетелде ол Израиль премьер-министрі Менахем Бегинмен, Палестина көшбасшысы Ясир Арафатпен және Ирландия мен Ұлыбританияның саясаткерлерімен сұхбат жасады.
Номинациялар мен марапаттар
1973 жылы Нолан Вашингтонның Гридрон клубына сайланды, ол жыл сайынғы ақ галстукпен "жарғылау" саясаткерлеріне арналған. 1974 жылдың ақпан айында клуб әйел журналистерге мүшеліктен бас тарту саясатын жалғастыруға дауыс берді. Нолан 19-ғасырдан бері отставкаға шыққан алғашқы Гридрин мүшесі болды. Ол дауыс беруді "дискриминацияның белсенді саясаты" деп атады, сондай-ақ "кәсіпкерлік, әділдік пен әдепсіздік" деп атады. 1974 жылдың қарашасында 1885 жылы құрылған Гридрон клубы алғаш рет әйелдерді қабылдауға дауыс берді. Вашингтоннан Нолан Массачусетс саясатын жалғастырды. 1975 жылы Globe редакторы Томас Уиншип оны Бостонның мэрлік сайлауын қамтуға тағайындады. Нолан 1978 жылғы Бей штатындағы сайлау туралы да баяндады. 1981 жылы Globe баспасы Уильям О. Тейлор оны редакциялық беттің редакторы етіп тағайындады. Ол саясатты баяндап, бірнеше марапаттарға ие болды. 1985 жылы ол Пулитцер сыйлығының үш финалисінің бірі болды. 1991 жылы редакциялық жазу бойынша Пулитцер сыйлығының финалисі болды. Бостондық Ред Сокс командасының тағдыры Ноланның онжылдықтар бойы құмарлықтары мен алаңдаушылықтарының бірі болды. 1982 жылдан бері Фенвей паркіне маусымдық билет иегері. 1986 жылы ол Globe-қа Дүниежүзілік серияның арнайы басылымына жазушыларды: Дорис Кернс Гудвин, Дэвид Халберстам, Стивен Кинг, Джон Апдайк және Джордж Уиллді қабылдауға көмектесті. Мақалалар 1991 жылы "The Red Sox Reader" кітабында жинақталды. Оның алғашқы сөйлемдері Ноланның Фенвей паркі туралы эссесінен алынған, ол бейсбол өнерінің көрмелерінде жиі келтіріледі: "Бейсбол алаңы - жұлдыз. Трис Спикер мен Бейб Рут дәуірінде, Джимми Фокс пен Тед Уильямс дәуірінде, Дон Баддин мен Уилли Тэссбидің бос орындықтар дәуірінде және Карл Ястремски мен Джим Райс онжылдықтарында футбол алаңы - жұлдыз. Қала құрылысы қағидаларын бұзатын, архитектураның бірқалыпты емес үйіндісі, маркетингтік кеңесшілерге қауіп төндіретін, Фенвей паркі жұмыс істейді. Ол Жаңа Англияның мақтанышы мен мәңгі жасыл үміт қорының символы, жоғалған кінәсіздіктің киелі шатыры ретінде қызмет етеді. Бұл бейсбол көретін орын ретінде жұмыс істейді". Бұл сөздер АҚШ-тың мұражайларында кітаптар мен көркем туындыларды көрсетуде қолданылған. 2000 жылы Фенвейдің жаңа иелері келгеннен кейін Ред Сокс президенті Ларри Лучино команданың конференц-залының қабырғасына алғашқы сөйлемдерді басып шығаруды бұйырды. 2003 жылы Дэвид Халберштам Red Sox туралы "The Teammates" кітабында Ноланның Red Sox жанкүйері ретінде өмір сүргені туралы былай деп жазды: "Red Sox менің әкемді өлтірді, енді олар менің артымнан келеді". 2012 жылы команда Ноланға Фенвей паркіне 100 жыл толуына арналған очерк жазуды тапсырды. "Фенвей-Сенчьюри" журналының баспа бетінде баспа бетінде басылған ресми тур кітапшасында: "Онжылдық бойы, қалпына келтірілген батпақта жиналған кірпіштердің прозалық үйілімі үміттің құмар поэзиясын сақтады. Бұл саябақ Бостонның тарихи және дәстүрлі ерекшелігін көрсетеді, бұл ескі қала континенттің шетінде орналасқан".
"The ballpark is the star. In the age of Tris Speaker and Babe Ruth, the era of Jimmie Foxx and Ted Williams, through the empty seats epoch of Don Buddin and Willie Tasby and unto the decades of Carl Yastrzemski and Jim Rice, the ballpark is the star. A crazy quilt violation of city planning principles, an irregular pile of architecture, a menace to marketing consultants, Fenway Park works. It works as a symbol of New England's pride, as a repository of evergreen hopes, as a tabernacle of lost innocence. It works as a place to watch baseball." The words adorned a book and art display shown in U. S. museums. After new ownership came to Fenway in 2000, Red Sox president Larry Lucchino ordered the first sentences be printed on the wall of the team's conference room. In 2003, in his book on the Red Sox, The Teammates, David Halberstam quoted Nolan on life as a Red Sox fan: "The Red Sox killed my father, and now they're coming after me." In 2012, the team commissioned Nolan to write a centenary essay marking Fenway Park's 100th birthday. “The Fenway Century,” printed in the ballpark's official tour book, concludes that:
"For ten dynamic decades, a prosaic pile of bricks assembled in a reclaimed swamp has housed the passionate poetry of hope. The park defines the intensity of history and tradition in Boston, an old city on the edge of the continent."
Журналистік мансап
1991 жылы, 10 жыл бойы Globe редакциялық бетіне редакторлық қызмет атқарғаннан кейін, Нолан қала, штат және ұлттық саясат туралы хабарлауға оралды. Boston Magazine журналы "жұмысқа қызығушылық, шеберлік және рухтың бірігіп, қаланың мәнін түсіргенін" баяндады. "Бұл құдайсыз заманда бейнелеуші болу қиын, бірақ Марти Нолан жақын". Стэнфордтың Гувер институтында стипендия алғаннан кейін, 1995 жылы Нолан Калифорнияға оралып, Globe-тың Батыс жағалауындағы тілшісі болды, ол 2001 жылға дейін жаңалықтар мен бағандарды жазып, зейнеткерлікке шықты. Ол "San Francisco Chronicle", "San Francisco Examiner", "Los Angeles Times" және "California Journal" газеттерінде жазған. Ол Сан-Францискодағы "Алтын аштық жолы" қорының мүшесі болды, оның мақсаты Бостонның "Азаттық жолы" қайталануы. Бұл қор Сан-Францискодағы тарихи орталықтарға саяхатты ұйымдастырады. Ол бес кітапқа тараулар жазды және The Atlantic, National Review, New Republic, New York, The New York Observer, The Reporter, Village Voice, Washingtonian және Washington Monthly басылымдарында жазды. Оның жазбалары Лос-Анджелес Таймс, Нью-Йорк Таймс, Вашингтон Пост және Вашингтон Стар газеттерінде жарық көрді.
Жеке өмір
Ноланның үш баласы бар: Дэвид, Эллен және Питер; және екі өгей баласы, Сара және Роза Велд. Маргарет Кэрроллмен некеде болғандығы 1974 жылы ажырасып кетті. 1984 жылы ол Элизабет Нью Велдке үйленді. Олардың алты немересі бар және Сан-Францискода тұрады.