Кіріспе
Куба арауығы немесе Кубаның қызыл арауығы (Ara tricolor) - Кубаның негізгі аралы мен жақын маңдағы Isla de la Juventud аралында өлген арау түрі. Ол 19 ғасырдың аяғында жойылып кетті. Оның басқа аралармен қарым-қатынасы ұзақ уақыт бойы белгісіз болды, бірақ ол кейбір ұқсастықтар бар қызыл арамен тығыз байланысты деп ойланды. Сондай-ақ, ол гипотетикалық Ямайканың қызыл араасына жақын немесе бірдей болуы мүмкін. 2018 жылғы ДНК зерттеуі бұл араның екі қызыл және екі жасыл түрінің туысы екенін анықтады. Бұл ара ең кішкентай аралардың бірі еді. Оның басы қызыл, сары, сары, ақ түсті, ал денесі қызыл, сары, жасыл, қоңыр, көк түсті. Оның мінез-құлқы туралы аз мәлімет бар, бірақ ол қуыс ағаштарда ұя салады, жұппен немесе отбасымен өмір сүреді және тұқымдар мен жемістермен қоректенеді. Бұл түрдің Кубада бастапқы таралуы белгісіз, бірақ ол аралдың орталық және батыс бөліктеріне ғана шектелген болуы мүмкін. Бұл ауру негізінен кең Сапата батпағында таралған, онда ол ашық жерді мекендейді. Кубалық араны америкалықтар саудаға салып, аңшылыққа шығарған, ал 15 ғасырда Еуропалықтар оны өздеріне әкелгеннен кейін аңшылыққа шығарған. Көптеген адамдар Еуропаға құс ретінде әкелінді, ал қазір мұражайда 19 тері бар. Қазіргі кездегі скелеттер туралы ештеңе білінбейді, бірақ Кубада бірнеше субфоссильдер табылған. XIX ғасырдың ортасына қарай аң аулау, сауда және тіршілік ортасын жою қысымынан ол сирек кездеседі. Оның құрып кетуіне дауылдар да себеп болған болуы мүмкін. Түрдің соңғы сенімді деректері Кубада 1850 жылдары және 1864 жылы Isla de la Juventud аралында, бірақ ол 1885 жылға дейін сақталған болуы мүмкін.
The Cuban macaw or Cuban red macaw (Ara tricolor) is an extinct species of macaw native to the main island of Cuba and the nearby Isla de la Juventud. It became extinct in the late 19th century. Its relationship with other macaws in its genus was long uncertain, but it was thought to have been closely related to the scarlet macaw, which has some similarities in appearance. It may also have been closely related, or identical, to the hypothetical Jamaican red macaw. A 2018 DNA study found that it was the sister species of two red and two green species of extant macaws. At about long, the Cuban macaw was one of the smallest macaws. It had a red, orange, yellow, and white head, and a red, orange, green, brown, and blue body. Little is known of its behaviour, but it is reported to have nested in hollow trees, lived in pairs or families, and fed on seeds and fruits. The species' original distribution on Cuba is unknown, but it may have been restricted to the central and western parts of the island. It was mainly reported from the vast Zapata Swamp, where it inhabited open terrain with scattered trees. The Cuban macaw was traded and hunted by Native Americans, and by Europeans after their arrival in the 15th century. Many individuals were brought to Europe as cagebirds, and 19 museum skins exist today. No modern skeletons are known, but a few subfossil remains have been found on Cuba. It had become rare by the mid 19th century due to pressure from hunting, trade, and habitat destruction. Hurricanes may also have contributed to its demise. The last reliable accounts of the species are from the 1850s on Cuba and 1864 on Isla de la Juventud, but it may have persisted until 1885.
Таксономия
Кубаның алғашқы зерттеушілері, мысалы, Христофор Колумб пен Диего Альварес Чанка, 15 - 16 ғасырларда жазылған жазбаларда макаолар туралы айтқан. Куба аралары туралы бірнеше ертеректе жазылған деректерде суреттер мен сипаттамалар бар. 1811 жылы неміс натуралисі Иоганн Маттеус Бехштейн бұл түрге Psittacus tricolor деген ғылыми атау берді. Бехштейннің сипаттауы француз натуралисі Франсуа Ле Вайлянттың 1801 жылғы "Histoire Naturelle des Perroquets" кітабындағы құстың жазбасына негізделген. Ле Вальянттың есебі 18-ші ғасырдың аяғындағы француз натуралистері Конте де Буффон мен Эдме Луи Добентонның "Планки сияны" еңбегіне, сондай-ақ Париждегі бір данасына негізделген; бұл қандай үлгі екені белгісіз болғандықтан, түрдің холотипі жоқ. Француз суретшісі Жак Баррабандтың түпнұсқа акварель суреті, ол Ле Вальянттың кітабындағы тақтаның негізі болды, соңғы суреттен жарқын қызыл түсті төменгі қанатты бүршік қауырсынды ("шеш" аймағы) көрсетумен ерекшеленеді, бірақ оның мәні белгісіз. Бүгінде Куба арасының 19 терісі бүкіл әлемдегі 15 коллекцияда бар (екі-екісі Трингтегі Табиғи тарих мұражайында, Париждегі Muséum national d'histoire naturelle, Швед табиғи тарих мұражайында және Смитсондағы музейде), бірақ олардың көпшілігі анық емес. Бірнешесін Кубалық натуралист Хуан Гундлах ұсынды, ол 1849 жылы Запата батпағының маңында үнемі тамақтанатын соңғы адамдардың кейбіреулерін жинады. Сақталған кейбір үлгілер жануарлар бағында тұтқында өмір сүрген (мысалы, Париждің өсімдіктер бақшасы, Берлин және Амстердам жануарлар бағы) немесе құс құстары ретінде. Әлемдік мұражайдағы ұлттық мұражай Ливерпульдегі жалғыз дана 1846 жылы Ноусли залында Дербидің 13-ші графы Эдвард Смит Стэнлидің құс қорасында қайтыс болды. Тағы бірнеше тері бар екені белгілі, бірақ жоғалып кетті. Бұл араның қазіргі скелет қалдықтары белгісіз, бірақ үш суфобсильді үлгісі табылды: жартысы карпометакарпус, мүмкін, Плейстоцендегі көктемгі кен орнынан Ciego Montero, Куба ара терілерінің және қазіргі аралардың сүйектерінің мөлшерінен экстраполяциялау арқылы анықталды (1928 жылы хабарланды), Каимитодағы төртінші кезең үңгіріндегі кен орнынан (жарияланды 1984 жылы) және Сагуа Ла Грандеден тозған бас сүйегі, ол төртінші кезең кезінде су толған шұңқырға орналастырылған және әртүрлі құстармен байланысты. Аралар Кариб аралдары мен Оңтүстік Американың құрлықтарынан Кариб теңізіне Еуропалықтар мен жергілікті тұрғындар тарихи дәуірлерде, ал палеоамерикалықтар тарихи дәуірлерде тасымалданған. Сондықтан аралдардағы аралар туралы тарихи деректерде олар бір-бірінен ерекшеленіп, жер бетінде ғана кездесетін түрлер болған жоқ. Кариб араларының барлық эндемикалық макаларын адамдар тарихи және тарихи дәуірлерде жойылып кеткен болуы мүмкін. Бұл макаолардың кім екенін тек қазбалар мен қазіргі заманғы мәліметтерді, суреттерді зерттеу арқылы анықтауға болады. Ротшильдтің 1907 жылы шыққан "Extinct Birds" кітабында Ливерпуль мұражайындағы бір дананың бейнесі Куба арасы ретінде ұсынылған. 1908 жылы америкалық орнитолог Чарльз Уоллес Ричмонд "Аук" журналында басылып шыққан кітаптың шолуында сурет танымал Куба араларынан мүлдем өзгеше көрінеді деп мәлімдеді. Бұл ұсыныс қабылданбады. Ара триколор атауын испандық түрлерге қолдану идеясы 1989 жылы қабылданды, бірақ 1995 жылы британдық орнитолог Майкл Уолтерс құстар 1822 жылға дейін Кубадан сипатталғандығын, бояудағы болжамды айырмашылықтардың маңызды емес екенін және сондықтан Ветэрбидің дәлелінің негізі жарамсыз екенін атап өтті. Испаньола арауығында араның бір түрі бар екеніне нақты дәлел жоқ. Кубалық арау туысқан тірі түрлерден кішірек және ең кіші Ара түрлерінің бірі болды, бұл кішірек өлшем топтың ата-бабасының жағдайы болуы мүмкін екенін көрсетеді, бірақ Антиль аралдарында орныққаннан кейін кішірек болуы мүмкін. Йоханссон мен оның әріптестері Куба арасының 4 миллион жыл бұрын, Плиоценнің басында өздерінің құрлықтағы туыстарынан бөлініп кеткенін болжады. Бұл Куба араларының ата-бабалары Антиль аралдарына ашық су арқылы тараған болса керек, өйткені Ұлы Антиль аралдарын Оңтүстік Америкамен байланыстырған көпір жойылғаннан кейін пайда болған. Сондықтан Куба арасы - бұл Кубада ұзақ уақыт бойы өмір сүрген қызыл араның жаңадан шыққан тармағы емес. Сондықтан Йоханссон мен оның әріптестері бұрын сипатталған кариб араларының жойылған көптеген түрлері күмәнді болса да, Куба түрлерінің материктегі түрлерден қанша уақытқа бөлінгеніне байланысты, аралардың радиациясына жетк�...
Сипаттама
Куба арасының маңдайы қызыл, ал мойынның артқы жағы қызғылт сары түсті болады. Оның көздері мен сары түсті көзқарасы бар. Бет, жақ, кеуде, құрсақ және жамбастар қызғылт сары түсті. Артқы жағы қоңыр қызыл түсті, қауырсын жасыл түсті. Оның құйрығы, құйрығының астындағы қауырсындары және арқасының төменгі бөлігі көк түсті. Қанаттың қауырсыны қоңыр, қызыл және қызғылт көк түсті. Құйрықтың жоғарғы беті қара қызыл түстес, ұшында көк түске дейін, ал құйрықтың төменгі беті қоңыр қызыл түсті. Екеуі де басқа аралар сияқты сыртқы келбеті жағынан бірдей. Куба араасының дене бітімі қызыл араадан сары иықсыз, қара тұмсығы бар және кішірек болғандықтан ерекшеленеді. Америкалық зоолог Остин Хобарт Кларк жас Куба араларының жасыл екенін мәлімдеді, бірақ ол бұл талапқа ешқандай дереккөз ұсынбады. Аралда байқалған жасыл құстар шын мәнінде жасөспірім Куба макалары ма, әлде олар жапайы әскери макалар ма - белгісіз.
Мінез-құлық және экология
Кубалық араның және оның жойылып кеткен кариб туыстарының мінез-құлқы туралы аз мәлімет бар. Гундлах оның Орталық Америкадағы туыстары сияқты қатты дауыстағанын және жұппен немесе отбасылармен өмір сүргенін хабарлады. Оның сөйлеу қабілеті басқа попугайлардың сөйлеу қабілетіне қарағанда төмен болған. Оның көбейту үрдісі мен жұмыртқалары туралы ештеңе белгісіз, бірақ бір ұяның құрмадағы қуыс екені айтылған. Бұл түрге ғана тән деп есептеледі, сондықтан ол бірге жойылудың үлгісі болып табылады. Ертедегі жазушылар да ол Гаити мен Ямайкада өмір сүрді деп мәлімдеді, бірақ бұл енді қабылданбайды. Британ жазушысы Эррол Фуллердің айтуынша, құс өсірушілер Куба арасына ұқсас құстарды өсірген деген хабар тараған. Алайда бұл құстар Куба арасынан үлкенірек, өйткені олар анағұрлым үлкен ара түрінен алынған.