Кіріспе

Ирландиялық бу локомотивтері GS&WR Class 101, Great Southern Railways 101 немесе J15 класы деп саналады, 0 6 0 бу локомотивтерінің класы, олар жүк тасымалы үшін жұмыс істеуге арналған, бірақ олар жұмыс істейтін және қосалқы жолаушылар пойыздарымен жұмыс істеуге қабілетті.

Тарих

101 локомотивтер Ирландияда бұрын-соңды жұмыс істеген ең көп локомотивтер (дизельді немесе бумен) болды, олардың 111-і 1866 және 1903 жылдар аралығында салынған. Олардың басым көпшілігін GS&WR Inchicore Works-те салған, бірақ кейбір үлгілердің құрылысы Beyer, Peacock & Company (12) және Sharp, Stewart & Company (8) компанияларына тапсырылған. Дизайн Александр МакДоннеллге тиесілі, бірақ дәлелдер оның дизайнды Англияның Манчестердегі Бейер, Пикок және Компаниядан берілген суреттерден жасағанын көрсетеді. МакДонелл сызбаларды пайдаланып, бірнеше гибридтерді шығарған көрінеді, онда әртүрлі құрылысшылардан шығарылған локомотивтерден бөлшектер жиналды; 101 сыныптағы Инчикор Works локомотивтерді шығарылған локомотивтерден кеңінен Бейер Пикок дизайнына дейін жасады. Инчикордтың алғашқы үш локомотивтері, No 112 (маусым 1866), 113 (желтоқсан 1866) және 118 (мамыр 1867) гибридтер болып саналады; соңғы талдаулар барлық тоғыз Inchicore No. 115 қазан 1869 жылы гибридтік құрастыруға арналған. Сегіз "Бейер Пикок" 101 класты 1867 жылдың мамыр мен 1868 жылдың наурыз айлары аралығында салынған. Инчикор Нос құрастырды. 155 және 156 қысқа дөңгелек аралығы (екінші және үшінші осьтер арасындағы аралық, No No 114 және 115) 1871 жылы No No. 1871 жылдың қыркүйек айында 159 адам. Локомотивтердiң жетекшiлерi Джон Аспиналл (1883), Генри Иват (1886), Роберт Кой (1896) 101-ші стандартты 1899 жылға дейiн аздаған өзгерiстермен жасауды жалғастырды. Бастапқы локомотивтердің цилиндр көлемі бар, казан қысымы тарту күшін береді. Жаңа конструкцияларға және ескі локомотивтерге сәйкес келетін құрылғылар цилиндр өлшемін қолданады. Бұлар бастапқыда 200 класы деп аталды, бірақ бұрынғы локомотивтердің қайта жасалуында сол қазанмен жабдықталғанда 101 класына енгізілді. 1925 жылы GS&WR басқа теміржол компанияларымен біріктірілді, олардың аумақтары Солтүстік Ирландияға дейін созылмаған, олар Great Southern Railways (GSR) құрды, GS&WR және Inchicore Works жаңа концерннің басым бөлігі болды. 101 класы әдетте бұрынғы GS&WR аумағында жұмыс істеді, бұл жағдай бұрынғы Дублин және Оңтүстік-Шығыс темір жолының аймағында болды, онда локомотивтер қоры инвестицияның төмендігі, азаматтық соғыс шығыны және Canal Street Works-тің жеткіліксіздігі салдарынан нашар жағдайда болды. 101 сыныптың мүшелері (басқалар арасында) DSER-ге жолаушылар мен басқа да қызметтерге көмектесу үшін шақырылды. Локомотивтерде жетекші Bazin және Harty 1929 және 1934 жылдары 700 (J15a) және 710 (J15b) сыныптарының он бес локомотивін енгізді, олар кейбір жағынан 101 сыныптың тікелей дамуы болды. Олар көптеген жағынан аздап жақсы болды, ал 710 класы, әсіресе, 101 класының соңғы қайта құрылған нұсқаларынан асып ысытылған белпайы қазандықтарымен салыстырғанда нашар болды.

D&BJR

1872 жылы Дублин және Белфаст Junction Railway (D&BJR) компаниясы GS&WR-ге бастапқыда жеткізілген локомотивтермен бірдей екі локомотив сатып алды. 40 және 41 және 1876 жылы Ұлы Солтүстік темір жолға сіңірілгенге дейін "D" класы болып тағайындалды. "Жақсы булы қозғалтқыштар" деп аталатын олар 1888 және 1914 жылдары қайта құрылды, содан кейін 1937 және 1934 жылдары қайтадан шығарылды.

Қызметтер

Типтің негізгі мақсаты жүк пойыздарымен жұмыс істеу болды, алайда оларды енгізуден кейін көп ұзамай қосалқы және бөлімшелік жолаушылар және жүк пойыздарымен жұмыс істеу мүмкіндігі пайда болды. ХХ ғасырдың басында Кой және оның ұрпақтары ауыр жүк пойыздарын тасымалдауға арналған локомотивтердің бірнеше түрін енгізді. Бұл сынып кейде "негізгі экспресс" деп аталады, бұл көбінесе Дублинге алғашқы бірнеше шақырымда тік ауысымда көмек көрсету үшін пилоттық қозғалтқыш ретінде қолданылатын типті білдіреді.

Ливреясы

Құрылысы бойынша локомотивтер 20-ғасырдың басына дейін GS&WR-дің зәйтүн жасыл түсті ливреясының қараңғы нұсқасын алып жүретін. Содан кейін олар 1910-шы жылдардың аяғына дейін қызыл бояумен қара түсті болды, содан кейін олар барлық жерде сұр түске боялды. Бұл көңілді емес, бірақ барлық жағдайды қамтитын ливрея қозғалысты, доңғалақты, ішкі аяқты, кабиналарды, түтін қораптарын және түтіндіктерді қамтиды. Тек қызыл буферлік сәуле ғана әсер етті. Стандартты құйма нөмірлік тақталар да сұр түске боялған, жиектері мен цифрлары кремді немесе өте ашық сұр түске боялған немесе кейде мүлдем боялмаған. Бұл ливрея 1925 жылдан кейін Ұлы Оңтүстік теміржол күндеріне дейін сақталды және сол күннен бастап GSR біріктірілгеннен кейін басқа құрамдас компаниялардың локомотивтеріне таратылды. 1945 жылы CIÉ құрылған кезде, жалғыз өзгеріс - құйма нөмірлік тақталар біртіндеп алынып тасталды және оның орнына ашық сары сандар боялды. Сонымен қатар, тендерлердің көпшілігі ашық жасыл түсті "ұшатын шаян" логотипімен қапталды. CIÉ бірнеше локомотивтерді жасыл немесе қара түске бояған кезде, J15 класының барлығы кері қайтарылғанға дейін сұр болып қалды.

Сақтау

Олардың екеуін Ирландияның темір жолды сақтау қоғамы сақтаған, No184 (1880) және 186 (1879). Екі локомотив де жөндеуден өтуде, No 186 соңғы рет 2013 жылдың соңында жұмыс істеді.

No 184

Жоқ, жоқ. 184 шағын қаныққан қазандықта дөңгелек шатырлы от қорабы бар және тендерлік No. 156-шы, сыртқы серпіліс. Судың үлкен сыйымдылығын беру үшін, Жоқ. No 184 ірі тендермен қосарланды. 186 ирланд теміржол желісінде пайдаланылған кезде.

Фильмде

Сақталған локомотивтер әртүрлі фильмдерде көрінді. Соңғы кезде, Жоқ. 186 2006 жылы "Жемшікті шайқаған жел" фильмінде пайда болады. 184 және 186 екеуі де 1979 жылы түсірілген "Бірінші үлкен пойыз тонау" фильмінде көрінеді.