Кіріспе
London, Midland and Scottish Railway компаниясы «үлкен төртеу» тобындағы, яғни Ұлыбританиядағы ұлттық темір жол компанияларының арасында ең көп бу локомотивтерімен жабдықталған болатын. Жаңа компания ішіндегі фракциялардың тудырған алғашқы қиындықтарға қарамастан, LMS өте табысты бірнеше үлгілерді құрастырды; олардың көпшілігі 1968 жылы Британ теміржолдарында бу көлігінің тоқтауына дейін пайдаланылды. Нөмірлеу және классификация туралы толық ақпарат алу үшін British Rail локомотивтері мен бірнеше бірліктердің нөмірлеу және классификациясы туралы қараңыз. Локомотивтердің әртүрлілері топқа біріктірілген компаниялардан мұраға қалды. Кіші теміржолдардан келген, демек, стандартты емес локомотивтер ерте уақытта тоқтатылды, ал бұрынғы Midland, LNWR және L&YR үлгілері сақталды. Мидленд ұзақ жылдар бойы «кішкентай локомотивтер саясатын» ұстанды, яғни жиі, салыстырмалы түрде қысқа пойызды тартуға арналған кішкентай локомотивтерді бағалады және қажет болған жағдайда екінші локомотивті (қос басқару) пайдаланды. Алайда, бұл тәжірибе Шеффилд, Дерби және Ноттингемнен Лондонға дейінгі бағытқа өте қолайлы болғанымен, Эустоннан Глазгоуға Креу, Престон және Карлайл арқылы өтетін («Батыс жағалау магистралі») бағытына мүлдем сәйкес келмеді және осы мәселеге жауапты жоғары лауазымды қызметкерлерді мұның дұрыс екеніне көндіруге бірнеше жыл кетті. Өзгерістің алғашқы белгісі 1927 жылғы Royal Scot 4-6-0 класы болды, ол ресми түрде Фаулермен жобаланған, бірақ іс жүзінде Генри Фаулердің келісімімен Солтүстік Британ локомотив компаниясы жасаған. Дегенмен, көптеген үлгілер Мидленд сипатын сақтап қалды. Бұл Уильям Станьер келгеннен кейін өзгерді. Оның үлкен, жылдам «Принцесса Коронация» класы локомотивтері танымал болды және Лондон және Солтүстік-Шығыс теміржолының A4 класына қарсы LMS-тің намысын қорғады.
The London, Midland and Scottish Railway had the largest stock of steam locomotives of any of the 'Big Four' Grouping, i. e. pre Nationalisation railway companies in the UK. Despite early troubles arising from factions within the new company, the LMS went on to build some very successful designs; many lasted until the end of steam traction on British Railways in 1968. For an explanation of numbering and classification, see British Rail locomotive and multiple unit numbering and classification. Various locomotives were inherited from pre grouping companies. Those from the smaller railways, and hence non standard, were withdrawn quite early, while ex Midland, LNWR and L&YR types persisted. The Midland had long had a 'small engine policy', i. e. it preferred small engines hauling frequent, fairly short trains, and employing a second locomotive (double heading) where necessary. Unfortunately this practice, while emininently suitable for the route from Sheffield, Derby and Nottingham to London was not at all suited to the route from Euston to Glasgow via Crewe, Preston and Carlisle (the 'West Coast Main Line') and it took several years to convince the senior staff responsible for such matters that this was the case. The first sign of the change was the Royal Scot 4 6 0 class of 1927, officially designed by Fowler, but actually designed by the North British Locomotive Company with approval from Henry Fowler. Nevertheless, the majority of designs continued to be very much Midland in character. This changed when William Stanier arrived. His large, streamlined 'Princess Coronation' class engines were iconic and flew the flag for the LMS against the competing Class A4 of the London and North Eastern Railway.
Құрылтайшы компаниялардан сатып алынған локомотивтер
LMS локомотивтерінің нөмірленуі мен жіктелуін қараңыз, мұрагерлік локомотивтерге тағайындалған нөмірлердің және төменде қолданылатын қуат жіктемесі жүйесінің түсіндірілуі үшін.
Бұрынғы Мидленд темір жолы
Мидленд 1933 жылға дейін LMS локомотив саясатын қалыптастырды. Оның локомотивтері (ол әрқашан "поезд" деп атаған) корпоративтік шағын локомотив саясатын ұстанды, көптеген 2F, 3F және 4F 0-6-0 жүк поездары үшін, 2P және 4P 4-4-0 жолаушылар поездары үшін, сондай-ақ 0-4-4T және 0-6-0T танк локомотивтері болды. Бұған ерекшелік – Лики Инклайн үшін 0-10-0 локомотиві, ол Бристоль-Бирмингем желісінде пайдаланылды, және Мидлендтің Дерби локомотив зауытында Сомерсет және Дорсет бірлескен темір жолы үшін салынған 7F 2-8-0 жүк локомотивтері.
Бұрынғы Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы
LNWR Midland сияқты LMS саясатына елеулі әсер етпеді, бірақ ол Фоулер жасаған 7F локомотивіне ұқсас болуына себеп болды.
Бұрынғы Солтүстік Стаффордшир темір жолы
Солтүстік Стаффордшир темір жолы LMS капиталына 192 стандартты калибрлі локомотивті тапсырды. NSR нөмірі LMS нөмірі Дөңгелектердің орналасуы Сыныбы LMS Қуаттылық классы Ескертпелер Жолаушылар локомотивтері 86–87, 170–171 595–598 4 4 0 G 3P 1910 жылғы Адамс дизайны. 1928 жылы 5410–5413 болып қайта нөмірленді. 38 599 4 4 0 KT 3P 1912 жылы салынған Адамс дизайны. 1928 жылы 5414 болып қайта нөмірленді. Жолаушылар танк локомотивтері 9, 11–12, 41–42 1431–1435 0 4 4T M 3P 1907 жылғы Адамс дизайны. 15, 17, 19, 54 1436–1439 0 4 4T Жаңа M 3P Сәл өзгертілген M класы (ұзын бункерлер), 1920 жылы Хукхэм локомотив басқарушысы салған. 1A, 2A, 7, 10A, 17A, 18A, 22A, 23A, 27A, 29A, 48A, 71 1440–1451 2 4 0T B 1P 1882 және 1895 жылдар аралығындағы Longbottom класы. 21, 24, 40 1454–1459 2 4 2T B 1P 1878–1895 жылдар аралығындағы Longbottom класынан қайта жасалған. 4–5, 30–31, 53, 70, 173–174 2040–2047 0 6 4T C 5F 1914 жылғы Адамс класы. Жүк локомотивтерінің қуаттылық классына қарамастан, LMS бұл класты жолаушылар локомотивтері класы деп есептеді және жолаушылар локомотивтерінің түс схемасына бояды. 114–121 2048–2055 0 6 4T F 4P 1916–1919 жылдар аралығындағы Адамс класы. 8, 13–14, 39, 45–46, 55 2180–2186 4 4 2T K 3P 1911–1912 жылдар аралығындағы Адамс класы. Жүк танк локомотивтері 3, 16, 20, 32, 33–34, 36–37, 43–44, 47, 49–50, 56–57, 60, 62–63, 73, 124A, 125A, 126–153 1550–1598 0 6 0T D 2F 1882–1889 жылдар аралығындағы Longbottom класы. 23 1599 0 6 0T 4 Цилиндрлі D 3F Хукхэмнің 4 цилиндрлі эксперименталды локомотиві. 1599 1924 жылы тендерлік локомотив ретінде қайта құрылғанға дейін қозғалтқышта болған жоқ және 2367 нөмірі берілді; кейін 8689 болып қайта нөмірленді. 58A, 59A 1600–1601 0 6 0ST ST 1F 1866 жылы Hudswell Clarke салған. 74–75 1602–1603 0 6 0T KS 1F 1919 жылы Kerr Stuart салған. 58–59, 76–77, 154–155, 2234–2239 0 6 2T DX 2F 1899–1902 жылдар аралығындағы Longbottom класы. 1–2, 10, 18, 22, 25–29, 48, 51, 64–65, 69, 72, 89, 93–99, 124–125, 156–158, 165–168, 172 2240–2273 0 6 2T L & New L 3F 1903–1923 жылдар аралығындағы Адамс класы. 2270–2273 (NSR нөмірлері 1, 2, 10 және 48) LMS-те салынған және Stoke зауытында салынған соңғы локомотивтер болды. Жүк тендерлік локомотивтері 66–68, 70A, 74A, 75A, 104–113, 116A, 118A, 119A, 120A, 121A, 122–123 2320–2342 0 6 0 E 1F 1871–1877 жылдар аралығындағы Clare класы. 1928 жылы қалған локомотивтер 8650–8664 болып қайта нөмірленді. 78–83, 100–103 2343–2350, 2357–2358 0 6 0 '100' 2F 1896–1907 жылдар аралығындағы Longbottom класы; 1928 жылы 8665–8672, 8679–8680 болып қайта нөмірленді. 159–164 2351–2356 0 6 0 '159' 2F 1900 жылғы Longbottom класы; 1928 жылы 8673–8678 болып қайта нөмірленді. 6, 84–85, 88, 90–92, 169 2359–2366 0 6 0 H 3F 1909–1911 жылдар аралығындағы Адамс класы; 1928 жылы 8681–8688 болып қайта нөмірленді.
Жоғарыда айтылғандарға қоса, капитал қорларына NSR 0 2 2 нөмірленген үш теміржол вагоны қосылды. Бұлар 1927 жылы жоюға дейін LMS-те қайта нөмірленбеді. Тағы екі қосымша капитал қорларына енді, олар 2 фут (1 метр) тар жолды Leek және Manifold Valley жеңіл темір жолының екі локомотиві болды. Бұл екі локомотив, 1-ші номері E. R. Calthrop және 2-ші номері J. B. Earle, LMS-те өз аттары мен нөмірлерін сақтап қалды. LMS қызметіне төрт локомотив қосылды. 1917 жылы салынған стандартты калибрлі 0 4 0 аккумуляторлық электр локомотиві және үш, 3 фут (1 м) калибрлі, 0 4 0ST локомотиві Frog, Toad және Bob, олар NSR иелігіндегі Caldon Low трамвай жолында жұмыс істеді. Бұл локомотивтердің ешқайсысына LMS нөмірлері берілмеді.
Бұрынғы Каледония темір жолы
Каледония темір жолы локомотивтерінің сынып нөмірі, ең алдымен пайдалануға жіберілген локомотивтің заводтық нөмірімен анықталды. Сондықтан, нөмірі ертерек болған сыныптар уақыт бойынша кейінірек пайда болуы мүмкін.
Бұрынғы Фурнес темір жолы
Фурнесс темір жолы локомотивтер паркі шағын болған кішкентай компания еді. Ол ең алдымен Балтық танктерімен танымал (ол Ланкашир және Йоркшир темір жолының осы типтегі локомотивтерінен сәл табыстырақ болған сияқты). Балтық танктері ұзақ қызмет етпеді. Ұлттандыруға дейін сақталған жалғыз класс – LMS жүйесінде "3F", ал Боб Раш бойынша D5 деп аталған орташа өлшемді 0-6-0 тендерлі локомотивтер еді. 1948 жылдың 31 тамызында алты локомотив әлі де жұмыс істеп тұрды.
Ұлттықлендіргеннен кейінгі кезең
LMS локомотивтерінің дизайны 1948 жылы Ұлттықтандыру кезінде тоқтатылуы керек еді, бірақ бұрынғы LMS қызметкері Р. А. Риддлстің Британ теміржолдарының 'Стандартты' бу локомотивтерінің дизайнына зор әсер етті. Кейбір үлгілер Иваттың салыстыратын дизайндарынан көп өзгешеленбеді. Риддлс "Үлкен төртеудің" көптеген үлгілерін, оның ішінде көптеген Фэрберн/Иват танк локомотивтерін құрастырды. Олар жүйе бойынша таратылды, ал 2-6-2 үлгілерінің көпшілігі Оңтүстік аймағына жіберілді.
Қайтарып алу
Алдын ала топтастырылған типтер стандартты емес болғандықтан ертерек қолданудан алынып тасталды, ал локомотивтер қызмет мерзімі бітісімен әдетте қолданудан тоқтатылды. Локомотивтерді тоқтату әдетте 1962-1966 жылдар аралығындағы Британ темір жолының локомотивтерді кең ауқымда тоқтату кезеңіне дейін жүргізілмеді. "Қара бес" локомотивтері 1968 жылы Британ темір жолында соңғы бу локомотивтері болды, бірақ содан бері хобби және туризм нарықтары үшін дерлік әр апта сайын чартерлік рейстер, сондай-ақ кейбір реттеліп белгіленген қызметтер (мысалы, Даулиш және Стратфорд-апон-Авонда) жүзеге асырылып келеді.