Кіріспе

Пьетро I Орсеоло ОСБКам, Пьетро Урсеул (928-987), 976-978 жылдар аралығында Венеция догы. Ол өзінің қызметінен бас тартып, түн ортасында монах болуға кетті. Кейіннен ол Камалдолалық Ермиттер орденіне кірді. Католик шіркеуінде ол әулие ретінде қастерленеді. 1733 жылы Венеция кітапханашысы Джузеппе Беттинелли 1606 жылы Фриар Фулгенцио Манфреди жазған өмірбаянның басылымын шығарды.

Ерте өмір

Орсеоло 928 жылы Удине маңында Венецияның ең күшті отбасыларының біріне туған: Орсеололар дож Теодато Ипато мен дож Орсо Ипатоның ұрпақтары болды. 20 жасында ол Венеция флотының қолбасшысы болып тағайындалды, ол сарбаз ретінде ерекше қызмет көрсетті; ол далматин қарақшыларына қарсы сәтті науқандарды жүргізді. Ол сондай-ақ католик шіркеуіне де адал болды. Оның Пьетро II Орсеоло есімді ұлы болды, ол да дож болды, және қызы Морозини әулетінің мүшесі Джованни Морозиниге тұрмысқа шықты.

Билік

976 жылы дог Пьетро IV Кандиано оның монархия құруға тырысқанына наразылық білдірген төңкеріс кезінде қаза тапты. Камалдоле монахы және кардинал Питер Дамианның мәлімдемесіне сәйкес, Орсеолоның өзі Кандианоға қарсы құдаятқа бас иемденген. Алайда бұл мәлімдемені тексеру мүмкін емес. Алайда Орсеоло оның орнын басу үшін сайланды. Оның әйелі және жұбайы Фелисия Малипиеро болды. Дог ретінде Орсеоло Венецияның бейқам күйін қалпына келтіруде үлкен талантты көрсетті және өзінің алдыңғысының жесірін емдеуде айтарлықтай жомарттық көрсетті. Ол ауруханалар салып, жесірлер, жетімдер мен діни саяхатшыларға қамқорлық көрсетті. Өз қаражатынан ол герцог шіркеуін, қазіргі Санкт-Марк базиликасын және революция кезінде қираған Дож сарайының және қаланың көп бөлігін қайта қалпына келтіруге кірісті. Екі жылдан кейін, 1 қыркүйекте 978 жылы, ешкімге хабарламай, тіпті әйелі мен балаларына хабарламай, ол Венециядан абат Гварин және тағы үш венецианмен (олардың бірі - Санкт-Ромуальд) бірге оңтүстік Францияда Прадестегі Сент-Мишель-де-Куксадағы бенедиктин (қазіргі цистерциан) аббатлығына қосылды. Бұл жерде Орсеоло ең қарапайым жұмыстарды атқарып, үлкен аскетизммен өмір сүрді. Ол осылай етуді біраз уақыттан бері ойлап жүргені белгілі. Оның Венециямен жалғыз байланысы - немересі Оттонға (ол 1008 жылы дог болады) христиандық ізгілік өмірінде нұсқау беру болды. Бірнеше жыл монастырда болғаннан кейін, әбден мүмкін, әббидің жігерленуімен, әулие Ромуальдтың (кейіннен Бенедиктиндердің Камалдолес бөлімшесін құрды), Орсеоло монастырды тастап, айналадағы орманда оқшау өмір сүру үшін кетіп қалды. Оның денесі Францияның Прадес ауылының шіркеуінде жерленген.

Құрмет

Ол қайтыс болғаннан кейін қырық жыл өткен соң, яғни 1027 жылы жергілікті епископ оны құрметті адам деп жариялады. Орсеоло католик шіркеуімен қасиетті ретінде құрметтеледі, оның құлшылық етуін 1731 жылы папа Клемент XII оның мерекесін 14 қаңтарда белгілеген. 1969 жылы литургиялық күнтізбеде реформа жүргізіліп, мейрам оның қайтыс болған күні - 10 қаңтарға ауыстырылды. Камалдуздар ордені оның есімін 19 қаңтарда атап өтеді.