Кіріспе

Құстың жойылған түрлері Маскарен құсы (Fulica newtonii) - Маскарен аралдары Маврикий мен Реюньон аралдарында мекендеген құстың жойылған түрі. Бұрынғы аралдағы Mare aux Songes батпағында табылған субфоссильдік сүйектерден бұрыннан белгілі, бірақ сипаттамалардан кейін де болған деп болжанады, соңғы кезде Реюньоннан да табылған. Алғашқы саяхатшылардың Маврикийден келген хабарламалары, керісінше, жалпы моорхендерге қатысты деп болжанады, бірақ бұл түр тек эндемикалық куоттың жойылуынан кейін аралды отарлаған сияқты.

Сипаттама

Маскаренский кут үлкен құс болды және ұшуға қабілетсіз болмаса да, ұшу қабілеті төмендеді, сондықтан егер қудаланса, ол құтылуды одан да көбірек ұнататын еді. Құстың күш-қуаты мол болғандықтан, ол екі арал арасында теңізден оңай өтіп кететін, сондықтан екі аралда да бір түрдің болуы мүмкін. Құстар 45 см-ге жуық ұзындықтағы үлкен еуразиялық құстарға ұқсайды, бірақ олар қызыл түймелі құстан шыққан болуы мүмкін, сондықтан ақ маңдай қалқанының үстіндегі қызыл түймелерді (оларды оңай елемейтін) айырмашылығы жоқ немесе Дюбуаның баяндамағаны анық емес, ол 1674 жылы түрді "Қош сияқты үлкен су құстары. Олар әрқашан қара және үлкен ақ жотасы бар басында. "

Құрып кету

Маскарен аралдарындағы Rallidae теңіздегі барлық түрлері Мадагаскарда пайда болды және олардың саны азаюына әкелген мысықтардың жыртқышы болды. Алайда, құрып кетудің басты себебі - аңшылық болды. Раллидалардың бір түрі бар, ол Маскарен құсының жойылуынан кейін аралдарды отарлаған еуразиялық морин Gallinula chloropus pyrrhorrhoa . Дюбуа Реюньондағы куотты атаған соңғы автор. 1667 жылы Франсуа Мартин аңшылар Сент-Пол этангіндегі халықты өлтіргеніне шағымданған болатын, бірақ құс жалпы алғанда жағымсыз дәмі бар деп саналған: [1665 жылы] өзен алабы [Сен-Жильде] қаздар мен су тауықтарымен қапталды, ал балықтарға толы тереңдіктер су тауықтары оларды қолмен ұстауға жеткілікті жақын болуға мүмкіндік берді; біз оларды барлығы кемеге жібердік. [Бірақ 1667 жылы] біз бұрын олармен жабылған Сент-Пол этангында ешбір қаз бен су тауығын көрмедік. Бұл түр Маврикийде сәл жақсы болды, 1693 жылы Легуат эндемикалық пуль д'ауды соңғы рет тіркеп, олар "жекеде сирек кездесетін" деп айтты. Аңшылықтан басқа, батпақ жерлеріндегі тіршілік ортаны жоюға әкелетін қоныстану қызметі түрдің құрып кетуіне үлкен әсер еткен көрінеді.