Кіріспе
Жануар немесе адам фигурасы түріндегі су ыдысы Қазіргі қолданыста акваманиль (көпшілік акваманилия немесе жай ғана акваманильдер) - бір немесе бірнеше жануар немесе адам фигурасы түріндегі су ыдысы. Ол әдетте қол жуу үшін суды (aqua + manos) ыдыстың үстінде ұстайтын, ол жоғары сыныптық тағамдардың және христиандық Евхаристияның бір бөлігі болған. Тарихи тұрғыдан (6 ғасырдан бастап) бұл термин діни қызметкерлердің тазару рәсімдері үшін қолданылатын ыдысқа қатысты қолданылған. Суды субдиакон қамтамасыз еткен, ал акваманиль субдиакондықтың символы болған. Кейін бұл термин дүниежүзілік еуерлерге ауыстырылды. Тірі қалған мысалдардың көпшілігі металлдан жасалған, әдетте мыс қорытпалардан (мұз немесе қола), өйткені қыш құмырадан жасалған нұсқалар сирек сақталған.
In modern usage, an aquamanile (plural aquamanilia or simply aquamaniles) is a ewer or jug type vessel in the form of one or more animal or human figures. It usually contained water for the washing of hands (aqua + manos) over a basin, which was part of both upper class meals and the Christian Eucharist. Historically (since the 6th century) the term was used for a basin used for priest's ablutions. The water was supplied by a subdeacon, and aquamanile was a symbol of subdeaconate. The term was later transferred onto secular ewers. Most surviving examples are in metal, typically copper alloys (brass or bronze), as pottery versions have rarely survived.
Ислам өнері
Персиялық акваманилдер Еуропадағы кез келген зооморфтық акваманилдерге дейінгі. Ирандық (Аббасид халифаты), бүркіт пішіндес акваманил, 180 AH / CE 796 797 күнімен металл бұйымдардағы ең көне исламдық нысан болып табылады. Бұл мүсін қоладан құйылып, күміс пен мыспен қапталған. Шығу тегі белгісіз, өйткені жазуда әртүрлі түсіндірмелерге жол беріледі. Алайда, ол сол кездегі аймақтарда ғана белгілі болған сәндік инкрустациялардың күрделі техникасына байланысты, ол Иракта немесе Сирияда жасалған деп болжанады. Мүмкін, бір кезде аяқ араларындағы тесіктің арқасында ол ауа райының желкені ретінде қолданылған; дегенмен, бұл расталған жоқ. Соңғылардың бірі - 1206 жылы Хорасаннан шыққан, ерметаждағы исламдық акваманил, онда зебу мен бұзау бейнеленген. Бұл нысан ислам автоматының сирек кездесетін үлгісі болып табылады, өйткені (қазір жоғалған) арқан мен тұтқа жылжымалы, құйрық, ал мойнына оралған қоңырау құйылған кезде шыңғырлаған болар еді. Акваманилдің жоғарғы жағындағы жас арыстанның символикасы академиялық пікірталасқа ұшырады, себебі арыстан зебуға шабуыл жасап жатыр ма, әлде оның арқасында сүт соя ма дегенге қатысты академиялық келіспеушіліктер бар. Алайда, кейбіреулер бұл жас мифологиялық патша Ферейдунның бейнесі және оның қарапайым бастамасынан бастап мал шаруашылығымен айналысқаннан кейін патшалық билікке баяу көтерілуін білдіреді деп болжайды. Хорасандағы зебу мен бұзаудың жазуында "бірден құйылған" немесе басқаша айтқанда, жоғалған балауыз құю әдісімен құйылған деп жазылған. Бұл мүсіннің күрделілігі шеберлердің бұған дейін де осындай өнер туындысын жасап көргенін көрсетеді.
Еуропа
Византия империясының Сасанидтер Персиясы мен Аббасидтер халифатымен мәдени байланыстары саяси салада ешқашан бейбіт болмаған, алайда акваманилді христиандық Жерорта теңізі әлеміне әкелді. Еуропадағы ең алғашқы портативті акваманилдер XI ғасырдан басталады. Христиандық литургияда лавабо рәсімінде, киіну алдында, сонымен қатар Евхаристияның құрметіне бағышталу алдында және мессадан кейін діни қызметкер қол жуу үшін, ыдыстар мен суарулар қажет болды. Ритуалдық нысан ретінде металл қыш құмырадан да қолайлы деп саналды, бірақ қыш құмыраның көптеген үлгілері сындырылып, лақтырылғаны сөзсіз. Мозан немесе Маус аңғары аймағында жасалған акваманилдер, күміс түсті динандерье деп аталатын мыс қорытпасын пайдалана отырып (динан аймағындағы оның өндіріс орталығынан) көбінесе фантастикалық және зооморфтық нысандар болды, олар ыдысты толтыру үшін үлкен ашылудың қажеттілігімен және құю үшін соқпақпен шектелген. Шіркеу жазбалары акваманияларды күміс немесе алтынмен қапталған мыспен қорғайды, бірақ сақталған мысалдардың басым көпшілігі ерте металдарда, олар балқытуға арзымайды. Алтарьмен қатар, акваманильдер ұлылардың үстелінде қолданылған, онда символды немесе фантастикалық аңдардың экстравагантты дизайндары арыстандар әсіресе танымал болды таза зайырлы иконографияда дамыған. 1215 жылы Аахендегі собор қазынасында алтын акваманил адамның бюсті түрінде сақталған; ол асыл металдан жасалған акваманилдің сирек сақталған түрі. Акваманил (көшірме. Метрополитен мұражайы) Аристотельдің қолдары мен тізелері түрінде, Филис аттанған, бірнеше моральдық сабақтарды, әдепсіз тұстарымен бірге; мұндай акваманил табиғатында айқын зайырлы болды. Бениннің сарайларында лақпан тәрізді қоладан жасалған акваманилдер сарайлық рәсімдердің бір бөлігі болған, бұл ұғым исламның солтүстігінен келген болуы мүмкін. Бениннен алынған 18-ғасырлық қоладан жасалған акваманил мен леопардты Минеаполис өнер институтының коллекциясында көруге болады. Ренессанстан бастап әдеттегі евердің күрделі нұсқалары зооморфтық формаларға қарағанда артықшылыққа ие болды. Акваманилдің соңғы нұсқасы күміс алтынмен орнатылған, 1700 жылы Сент-Дени базиликасының қазынасына сатып алынған және 1798 жылы сатылған. Оның пішіні Фелибиеннің гравюрасында жазылған. (көшірме. Сент-Денис) ғаламның керемет пішіндері идеясы ешқашан өшпейді.