SS Tahoe

Кіріспе

Тахо көлінде суға батқан пароход SS Тахо - 19-шы ғасырдың аяғы мен 20-шы ғасырдың бірінші жартысында Тахо көлінде жұмыс істеген пароход. 1940 жылы суға батып кеткен кеме апаты қазіргі уақытта Гленбрук, Невада, 400 метр судың астында жатыр. Апатқа алғаш рет 2002 жылы New Millennium Dive Expeditions (NMDE) командасы Тахо көліне рекордтық биіктіктен түсу үшін барды. 1999 жылдан бастап 2002 жылы суға түсуге дейін NMDE Тахо сайтында жасаған жұмысының нәтижесінде Тахо Невададағы алғашқы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген теңіз сайты болды.

Қызмет тарихы

19 ғасырдың аяғында Тахо көлі демалыс орны ретінде танымал болды, оның жағалауында бірнеше қонақ үйлер мен қауымдар шашырап, көлді кесіп өтетін бірнеше бу кемелерінен қызмет көрсетті. Ағаш өндіруші Дуэйн Леррой Блис 1894 жылы Сан-Францискодағы "Юнион Айрон Воркс" темір комбинатынан кемеге тапсырыс берді. Тахоның дизайнын Union Iron Works кеме архитекторы Х. П. Фриер жасаған, ал кеменің қозғалтқыш қондырғысын, қозғалтқышын және рульді механикалық дизайнер Кнут Даль жасаған. Кеменің ұзындығы 5 метрге дейін жететіндігіне байланысты, қозғалтқыш пен рульге ерекше назар аудару қажет болды. Фриер мен Даль кемелердің винттерінің бір-біріне жабысуын болдырмау үшін винттерді сыртқа қарай бес градусқа бұраған; бұл кеменің бұрылу радиусын азайтудың қосымша бонусы болды. Сонымен қатар, рульді винтті жуудың ішіне орналастыру және бұрылуға әсер ету үшін рульді айналдыру үшін қажетті күш-жігерді азайту үшін руль шамамен 1/3 артқы жағына бұралып тұрды. Бұл жобаның бірегей ерекшелігі - (интуитивті емес) пропеллер ара қашықтығы аз болғандықтан, порт қозғалтқышының газды бұрауында портқа бұрылу үшін алға жылжыту қажеттілігі болды. 154 тонналық корпус қауіпсіздік пен тіршілік ету қабілетін арттыру үшін сегіз су өткізбейтін бөлікке бөлінді. Тахоның корпусы 1895 жылы желтоқсанда Union Iron Works кеме жасау зауытының Сан-Францискодағы 70-кенасында No42 қайық ретінде бөлшектеліп, тасымалдауға жиналды. Содан кейін бөлшектер теміржол вагонында бөлшектермен Карсон-Ситиге, содан кейін вагонмен Спунер-Смиттен Гленбрукке жеткізілді, қайта құрастырылды және 1896 жылы 24 маусымда көптің ризашылығымен іске қосылды. 52 метрге созылған Тахо көлдегі бу кемелердегі ең үлкен кеме болды. Ол екі ағаштан жасалған қозғалтқышпен қозғалады. Қозғалтқыштар күніне шамамен 4,5 арқан ағаш күйдіреді, бірақ оның тарихында кеме ағаш орнына мұнай жағуға ауыстырылды. Оның 200 жолаушысы терек пен махоганнан жасалған, былғарыдан жасалған, жылтыратылған мыс бұйымдары, кілемдері және дәретханаларда мәрмәрден жасалған құрылғылармен жабдықталған жақсы жабдықталған интерьерден ләззат алды. Қазіргі заманғы технологияларға 65 электр шамдары мен қоңыраулары, ыстық және суық ағынды су, алдыңғы және артқы жолаушылар кабиналарында бумен жылыту кірді. Жоғарғы құрылыстың алдыңғы жағында ерлер ғана темекі шегетін салон, ал тікелей артқы жағында отыз адамға арналған асхана болды. Екіпаждың бөлмелері кеменің артқы жағында орналасқан. 1901 жылдан бастап Тахо жаз бойы Тахо қаласындағы темір жол айлағынан жұмыс істеді, таңертең шығып, күн сайын жағалаудағы қауымдастықтардың 73 мильдік шеңберін жасап, кешке оралды. Ол жолаушылардан басқа жүк пен поштаны да алып жүретін. Тахо көлінің айналасында жүкті таңертең жүктеп, таратқан. 1934 жылы көлдің айналасында автомобильдерге жарамды жолдың аяқталуы, содан кейін 1934 жылы пошта келісім-шартының Мариан Б-ге жоғалуы, Тахоны жұмыс істеуге экономикалық тұрғыдан қолайсыз етті және ол бірнеше жыл бойы пайдаланылмай қалды. 1940 жылы Блисстің ұлы Уильям Сет Блис кемелерді басқарушы компаниядан сатып алды. Оның мақсаты - оны Glenbrook жағасындағы жағалауға тастау. 1940 жылы 29 тамызда Тахо суға батып кетті, бірақ су астындағы беткей таңдалған жерде күтпеген жерден тік болды, ал кеме көзден тасаланып, борышы 360 футқа (110 м), артқы бөлігі 490 футқа (149 м) дейін құлдырады. Олар апаттан жинаған ақпарат Тахоның Ұлттық тізілімге енуіне мүмкіндік беретін құжаттаманың маңызды бөлігі болды. NMDE тобының жұмысы 2009 жылы жалғасты, тамыз мен қыркүйекте олар 2010 жылдың жазында үш рет сапарға дайындалу үшін апатқа ұшыраған жерді сәтті аралады. 2016 жылдың шілдесінде су асты ұшағы немесе қашықтан басқару құралы осындай құрылғыларды арзандату жобасы аясында су асты кемесін түсірді.

By the end of the 19th century, Lake Tahoe had become known as a vacation resort, with a handful of hotels and communities scattered around its shores, serviced by a number of steamers crossing the lake. Lumber magnate Duane Leroy Bliss ordered the vessel from San Francisco's Union Iron Works in 1894. The design of the Tahoe was carried out by Union Iron Works marine architect H. P. Freer, while the vessel's powerplant, propulsion and steering was handled by mechanical designer Knut Dahl. Due to the vessel's narrow beam of just 17 feet, the propulsion and steering required special attention. Freer and Dahl angled the ship's propeller shafts outwards by five degrees to prevent the propellers from overlapping one another; this had the added bonus of reducing the vessel's turning radius. In addition, the rudder was hinged approximately 1/3 to the aft in order to reduce the amount of effort needed to turn the helm to place the rudder inside the propeller wash and effect a turn. One unique feature of this design was the need to (counterintuitively) advance the throttles on the port engine to effect a turn to port, due to the close spacing of the propellers. The 154 ton hull was subdivided into eight watertight compartments to enhance safety and survivability. The hull of the Tahoe was fabricated in sections at the Union Iron Works shipyard's San Francisco Pier 70 as Boat #42 in December 1895, which were then disassembled and packaged for transport. The components were then shipped by rail flatcar in pieces to Carson City, then by wagon over Spooner Summit to Glenbrook, reassembled, and launched with much acclaim on June 24, 1896. At 169 feet (52 m), Tahoe was the largest of the lake steamers; she was propelled by two wood fired engines developing a total of , each driving a three bladed brass propeller at a maximum of 353 RPM up to 18.5 knots. The engines burned approximately 4.5 cords of wood per day, though at some time in her history the ship was converted to burn oil instead of wood. Her 200 passengers enjoyed a well appointed interior finished with teakwood and mahogany, along with leather upholstery, polished brass fittings, carpeting, and marble fixtures in the lavatories. Modern technologies included 65 electric lights and bells, hot and cold running water, and steam heating in both the forward and aft passenger cabins. At the forward end of the superstructure was a men only smoking lounge, while directly aft was a dining hall capable of seating thirty people. Crew quarters were located below decks in the ship's stern. From 1901, Tahoe operated from a railroad pier in Tahoe City during the summer, leaving in the morning, making a daily 73 mile circuit of the shoreline communities, and returning in the late afternoon. In addition to the passengers, she carried freight and mail, which were loaded in the morning before being distributed as the ship circuited Lake Tahoe. The completion of a road suitable for cars all around the lake in 1934 35, followed by the loss of the mail contract in 1934 to Marian B, made Tahoe uneconomical to operate, and she lay unused for several years. In 1940, Bliss's son William Seth Bliss repurchased the vessel from the operating company; his intent was to scuttle her in shallow water off Glenbrook as a memorial to a bygone era, visible to glass bottomed boats. Tahoe was scuttled on August 29, 1940, but the underwater slope was unexpectedly steep at the chosen location, and the ship slid down out of sight, ending up with the bow at 360 feet (110 m) and the stern at 490 feet (149 m). The information they gathered on the wreck was a crucial part of the documentation enabling Tahoe to be listed on the National Register. The work of the NMDE team continued in 2009 where in August and September they visited the wreck again successfully in preparation for three visits in the summer of 2010. In July 2016 the vessel was filmed by an underwater drone or remote vehicle as part of a project to develop such devices cheaply.