Кіріспе

Флоренс Беатрис Эмери (Farr; 7 шілде 1860 - 29 сәуір 1917) - британдық Вест-Энд театрының әйгілі актрисасы, композиторы және режиссері. Ол сондай-ақ әйелдер құқығын қорғаушы, журналист, педагог, әнші, романист және "Алтын таңның герметикалық орденінің" жетекшісі болды. Ол Нобель сыйлығының лауреаты Уильям Батлер Йейтс, ақын Езра Паунд, драматург Оскар Уайльд, суретшілер Обри Бердсли және Памела Колман Смит, масондық ғалым Артур Эдвард Уэйт, театр продюсері Энни Хорниман және Лондонның фин де-секуль дәуірінің көптеген әдебиетшілерінің досы және әріптесі болды, тіпті олардың стандарттары бойынша ол "богемиялық богемиялық" болды. Өзінің кейбір замандастары мен мұрагерлері сияқты танымал болмаса да, Фарр 19 ғасырдың аяғы мен 20 ғасырдың басында "бірінші толқын" феминистінің бірі болды. Ол әйелдерге арналған сайлау құқығына, жұмыс орнындағы теңдікке және заң бойынша тең қорғауға көпшілік алдында қолдау көрсетті, "жаңа әйелдің" құқықтары туралы кітап және көптеген мақалалар жазды.

Ерте өмір

Флоренс Беатрис Фарр 1860 жылы Англияның Кент штатындағы Бикли қаласында (қазіргі Ұлы Лондонның маңы) Мэри Элизабет Уиттал мен доктор Уильям Фаррдың сегіз баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Ол өзінің есімін медбикелік іскерлік саланың ізашаршысы Флоренс Найтингейлдің досы және әріптесі болған дәрігер және гигиенист әкесімен байланыстырған. Доктор Фарр әйелдердің тең білім алуы мен кәсіби құқықтарының қорғаушысы ретінде танымал болды, ол қыздарының кейінірек өміріндегі көзқарастарына әсер еткені сөзсіз. Отбасы оны 1873 жылы Челтенхэм әйелдер колледжіне оқуға жіберді. Балалық шағындағы достарының бірі - Джейн Морристің қызы Мей Моррис, ол белгілі Рафаэль дәуірінен бұрынғы суретшінің үлгісі, оны Лондон қоғамының көркемдік және зияткерлік шеңберлеріне енгізді. Фарр, Мей Моррис және басқа да достары сэр Эдвард Берн Джонстың "Алтын баспалдақ" суретіне 19 жасында сурет салған. Сурет Лондондағы Тейт галереясында қойылған. 1883 жылы әкесі қайтыс болып, оған өмір сүру үшін кішігірім мұра қалдырды. Ертедегі феминист, Фарр өзінің таныстары арасындағы интеллектуалды шеңберде әйелдердің саясатта, жұмыспен қамтуда, жалақыда және т.б. теңдікті қолдағанымен танымал болды. Бірақ оның "көрнекті сұлулығы, үлкен, көркем көздері, айқайындай жапырақтары мен жарқыраған күлкісі" қатты әсер етті. Йейтс үшін ол Мод Гонне сияқты поэзиялық муза болды, оның үндеу дауысы оның поэзиясын айту үшін өте жақсы болды. Ол "Британ мұражайының оқу бөлмесінің есігінің жанында орналасқан Деметр мүсініне ұқсас тыныш сұлулықты, теңдесі жоқ ырғақтылық пен әдемі дауысты, мүсіннің табиғи көрінісін тапты". Сицилиялық идиолдың сын-пикиріне Ейтс былай деп жазды: "Эдвард Эмери ханым (Флоренс Фарр) өзінің таңғажайып сұлулығы, нәзік ым-ишарасы және өлеңін жақсы жеткізуімен бүкіл әлемнің мақтауына ие болды. Шынында да, оның актерлік шеберлігі барлық спектакльдің ерекшелігі болды, ол бірін ең көп соқты, тек өлеңнің өзінен кейін. Оның көркемдігі мен күш-қуатына деген құрметімді білдіруге жеткілікті сөз таба алмаймын. Мен ешқашан өлеңді бұдан жақсы естіген емеспін ". Естеріңізге сала кетейік, Елизавета Евгенийнаның "Алтын таңның герметикалық ордені" деген құпия қоғамға қатысы бар екен.

Алтын таң

Алтын таң еркектерге тең дәрежеде қабылданады. Фарр 1890 жылы шілде айында Лондондағы Алтын Таң орденінің Изис Ураниа ғибадатханасына ие болды. Энни Хорниман сонымен қатар Изис Ураниа ғибадатханасының мүшесі болды, бұл Фаррдың онымен және Йейтспен театралды ынтымақтастығына әкелді. 1894 жылы Фарр ғибадатхананың Прамонстратрисі болды, білім беру жүйесін басқарып, тароро, көзге түсу және Енох сиқыры бойынша сабақтар берді. Ол өзінің алғашқы философиялық мақаласын 1894 жылы Филатефтің сүйіктісі Герметика өнеріне қатысты қысқаша зерттеу жариялады. 1900 жылдың қаңтар айында Матерске хат жазып, оның өкілі ретінде орнынан түсуін ұсынды, бірақ ол өзінің орнын алмастырушы табылғанға дейін жалғастыруға дайын екенін айтты. Весткотт айыптауларды жоққа шығарды, ал Матерсті одан әрі тергеу үшін жеті адамнан тұратын Адепттер комитеті құрылды, олар дәлел талап етті. Матерс дәлелдеме беруден бас тартып, өзінің билігін растап, 23 наурызда Фаррды өзінің өкілі лауазымынан босатты. Лондондағы Адепттер өздерінің тергеуін жалғастырды, содан кейін 1901 жылы Матерсті қуып жіберді. Фарр, Йейтс және Хорниман (Матерс бұрын қуып жібергеннен кейін қайтып келген) орденді қайта ұйымдастыруға тырысты, бірақ шектеулі табысқа жетті. Фарр бір уақыт бойы бас адепті лауазымында болды, бірақ 1902 жылдың қаңтарында Матерстің серіктестеріне қатысты алаяқтық туралы жанжалдан кейін, бір кездері құпия қоғамды көпшілікке мазаққа ұшыратқаннан кейін, отставкаға кетті.

Кейінгі өмірі

Фарр Алтын таңнан ажырағаннан кейін Лондонның теософиялық қоғамына қосылды. Фарр Ұлыбританияда, Еуропада және Америкада 1906 және 1907 жылдары Ирландияның әдеби театрының "жаңа өнерін" кең аудиторияға жеткізу үшін гастрольдерге шықты. Америкада ол Фаррдың сахналық менеджері болып жұмыс істеген көркем суретші және Таро картасы суретшісі Памела Колман Смитпен кездесті және онымен жұмыс істеді. "Біздің зұлым жұлдыздар" (New Age, 1907 жылдың қазанында) атты эссесінде Фарр қоғамдық денсаулық сақтау мен неке заңдарын реформалау әйелдерді азат ету үшін жеткіліксіз деп жазады. "Бізге қалаған нәрсеге айналу мүмкін емес деген күшті өлтіру керек, өйткені бұл күш - барлық мүмкіндікті әзілге толы сәтсіздікке айналдыратын зұлым жұлдызымыз. Сондықтан әрқайсымыз шындықты мойындайық, біздің ең алдымен өзімізді өзгертуіміз керек, содан кейін біз жағдайды қалай өзгерту керектігін білеміз. "