Кіріспе
Медициналық құрылғы SengstakenBlakemore түтігі - мұрын немесе ауыз арқылы енгізілетін медициналық құрылғы, кейде ас қорыту жолдарының жоғарғы бөлігінде ас қорыту жолдарының варикоздарына (әдетте цирроздың салдарынан ас қорыту жолдарының қабырғасындағы тартылған және әлсіз тамырлар) байланысты қан кетуді емдеуде қолданылады. Түтікті қолдану алғаш рет 1950 жылы сипатталған, бірақ қан кетуді емдеудің осыған ұқсас тәсілдерін 1930 жылы Вестфаль сипаттаған. Қазіргі заманғы эндоскопиялық техниканың пайда болуымен, бұл қан кетуді тез және біржола бақылауға мүмкіндік береді, SengstakenBlakemore түтіктері қазір сирек қолданылады. Түтікті ас қорыту буынына түсіріп, асқазандағы балонды асқазанның ішіне үрлейді. Құбырға 1 кг- дық тартылыс қолданылады, сондықтан асқазан шары асқазан- тамақ ішек жолының қиылысын қысып, тамақ ішек бұрыштарына қан ағынын азайтады. Егер сүйреудің өзі қан кетуді тоқтата алмаса, қан кетуді тоқтатуға көмектесу үшін пищеводный баллон да үрленеді. Некроздан сақтану үшін тамақ ішекке арналған шар 6 сағаттан артық тұнбауы керек. Асқазанның жарығы асқазанның ішіндегі заттарды сорып алу үшін қолданылады. Жалпы, SengstakenBlakemore түтіктері мен Minnesota түтіктері тек қана дәрі-дәрмекпен ғана қан кетуді бақылау мүмкін емес шұғыл жағдайларда қолданылады. Түтікті орналастыру қиын болуы мүмкін, әсіресе науқастың жағдайы нашар болса, ол трахеяға кіре алады, сондықтан процедурадан бұрын эндотрахеальды интубация жасауды жіті кеңес береді. Түтікті жиі аурухананың жедел жәрдем бөлімшесінде, интенсивті терапия бөлімшесінде және гастроэнтерология бөлімшесінде тоңазытқышта сақтайды. Бұл уақытша шара: ас қорыту және асқазанның жаралануы мен жарылуы - белгілі бір асқынулар. Асқазандағы қан тамыры қан кетуіне байланысты анағұрлым үлкен (шамамен 500 мл) балондық құрылғы - Линтон-Нахлас түтігі қолданылады. Оның тамақ ішекке арналған шары жоқ.
A Sengstaken–Blakemore tube is a medical device inserted through the nose or mouth and used occasionally in the management of upper gastrointestinal hemorrhage due to esophageal varices (distended and fragile veins in the esophageal wall, usually a result of cirrhosis). The use of the tube was originally described in 1950, although similar approaches to bleeding varices were described by Westphal in 1930. With the advent of modern endoscopic techniques which can rapidly and definitively control variceal bleeding, Sengstaken–Blakemore tubes are rarely used at present. The tube is passed down into the esophagus and the gastric balloon is inflated inside the stomach. A traction of 1 kg is applied to the tube so that the gastric balloon will compress the gastroesophageal junction and reduce the blood flow to esophageal varices. If the use of traction alone cannot stop the bleeding, the esophageal balloon is also inflated to help stop the bleeding. The esophageal balloon should not remain inflated for more than six hours, to avoid necrosis. The gastric lumen is used to aspirate stomach contents. Generally, Sengstaken–Blakemore tubes and Minnesota tubes are used only in emergencies where bleeding from presumed varices is impossible to control with medication alone. The tube may be difficult to position, particularly in an unwell patient, and may inadvertently be inserted in the trachea, hence endotracheal intubation before the procedure is strongly advised to secure the airway. The tube is often kept in the refrigerator in the hospital's emergency department, intensive care unit and gastroenterology ward. It is a temporary measure: ulceration and rupture of the esophagus and stomach are recognized complications. A related device with a larger gastric balloon capacity (about 500 ml), the Linton–Nachlas tube, is used for bleeding gastric varices. It does not have an esophageal balloon.
Епоним
Ол американдық нейрохирург Роберт Уильям Сенгстакен ағаның (1923-1978), американдық қан тамырлары хирургы Артур Блейкмордың (1897-1970) есімімен аталған. Олар түтікті 1950 жылдардың басында ойлап тапты.