Кіріспе
Архитектуралық қозғалысы Noucentisme (, noucentista оның қосымшасы) - 20-ғасырдың басындағы каталондық мәдени қозғалысы, ол негізінен модернизмге қарсы реакция ретінде пайда болды, өнерде де, идеологияда да, сонымен бірге өнерді қабылдау авангардтықтарға қарама-қарсы болды. 1906 жылы Эужени д'Орс итальяндық дәстүр бойынша ғасырлар бойы стильдерді атаудың (мысалы, Quattrocento, Cinquecento және т.б.) және "ноу" (тоғыз) және "ноу" (жаңа) деген біртекті сөздерді қолданып, бұл - жаңарту қозғалысы екенін білдіреді. Сол жылы Ноуцентизм үшін екі маңызды еңбек жарық көрді: Жозеп Карнердің "Саборлы жемістер" және консервативті саясаткер Энрик Прат де ла Рибаның "Каталондық ұлттылық".
Noucentisme (, noucentista being its adjective) was a Catalan cultural movement of the early 20th century that originated largely as a reaction against Modernisme, both in art and ideology, and was, simultaneously, a perception of art almost opposite to that of avantgardists. In 1906, Eugeni d'Ors coined the term following the Italian tradition of naming styles after the centuries (for example, Quattrocento, Cinquecento, etc.) and using the homonyms nou (nine) and nou (new) to suggest it was a renovation movement. The same year two essential works for Noucentisme were published: Els fruits saborosos by Josep Carner and "La nacionalitat catalana" by the Conservative politician Enric Prat de la Riba.
Өнер саласында
Бұл қозғалыстар арасындағы кейбір ұқсастықтарға қарамастан, ол модернизмге, бұрынғы қозғалысқа және оның жақтаушыларының көбіне қатысқан радикалды және индивидуалистік көзқарастарға және богемиялық өмір салтына қарсы болды. Ноуцентизм тәртіпті және олар 20-ғасырдың рухы ретінде көргенді және идеалистік өзгерістерді күтті. Роман көбінесе стильдің рухын жеткізуге пайдалы поэзияға артықшылық берілді. Жалпы стиль классицистік көзқарас, европеизм, модернизмді ұстанатынын және тілдің әдеби стилін жетілдіруге ұмтылуын көрсетеді. Суретшілер мен саясаткерлер тығыз қарым-қатынаста болды. Оның поэзиядағы негізгі белгілері - Аполлон классицизміне оралу, өте нәзік және дәл тіл, объективтілік және кенеттен сезімдерді қабылдамау және табиғатқа ерекше қызығушылық. Оның стильдік шығу тегі Жозеп Торрас и Багес бастаған дәстүрде, консервативті Джоан Алковер және діни қызметкер Микель Коста и Ллобера бастаған Эскола Мальоркина ("Мажорка мектебі"), француз Парнассиан поэзиясы және Символистер 1906 жылдан 1923 жылға дейінгі аралықта жасалған көптеген жұмыстарда айқын көрінеді. Веналық сецессия олардың сәулет өнеріндегі әдемілік идеалына басты әсер етті. Архитектор Рафаэль Масо и Валенти (1880-1935), негізінен Жиронада және оның аймақтарында жұмыс істейді, он тоғызыншы ғасырдың сәулет өнерінің ең айқын промоутерлерінің бірі. Бірінші кезеңнің сәулетшілері, Жозеп Мария Перикас сияқты, он тоғызыншы ғасырдың модернисттік элементтерін, әсіресе азаматтық инженерлік салада араластырады. Оның ең көрнекті адамы Жозеп Карнер "каталон ақындарының ханзадасы" деген атпен танылып, барокконы еске түсіретін өте күрделі, сәнді поэзия шығарды және әлі күнге дейін өзінің әдемі стилі мен тазартылған тілі үшін таңғалдырады. Алайда, кейінгі онжылдықтарда бұл қозғалыстың аты, модернист Джоан Марагалдың "тірі сөз" романтикалық теориясына, яғни жаратылыстағы өздігінендікке қарама-қарсы, шамадан тыс әсер еткен және жасанды әдебиеттің жағымсыз белгісін алды. Ноуцентист кезеңінің суретшілері мен мүсіншілері - Хоаким Суньер, Хоакин Торрес Гарсия және Маноло Хуге (Пикассоның жақын досы).