Кіріспе

Италиялық теолог (1495-1559) Филиппо Архинто (1495-1558), Миланда туған, итальяндық заңгер, папалық бюрократ, епископ және дипломат. Ол Римнің губернаторы, содан кейін Рим папасының өкілі болды. Ол император Карл V және папа Павел III тарапынан жеке бағаланды. Ол Борго Сан Сеполкроның (1539-1546) епискобы, Салуццоның (1546-1556) епискобы және Миланның (1556-1558) архиепискобы болды.

Өмірбаян

Архинто 1495 жылы 5 шілдеде дүниеге келген. Ол 1135 жылы Милан маңындағы Киаравалле монастырын құруға көмектескен ата-бабасы Манфредтің екінші ұлы Кристофоро Архинто және Маддалена Торриани. Оның ағалары Жованни Баттиста - сарбаз және император Карл V-нің елшісі, ал Алессандро Милан қаласындағы аймақтық квестор болды. Әкесі Филиппоны Павияға оқуға жіберген, бірақ 20 жасында оны Миланға әкесінің өлім аузында болу үшін шақырған. Ол Павияға оралды, содан кейін біраз уақыт Болоньяда оқыды, бірақ ол өзінің дәрежесін алу үшін Павияға оралды. Ол заң ғылымдарының докторы болды. Ол Миланға оралып, заңгерлер колледжіне оқуға түсті.

Дипломат

1529 жылы ол Милан қаласының император Карл V-ге Барселонаға жіберген елшілігінің мүшесі болды. Ол императорға миландықтардың адалдықтарын кеңес беру және олардың қажеттіліктері туралы хабарлау үшін жіберілді. Содан кейін ол Миланның өкілі ретінде Болоньядағы императордың таққа отырғызу рәсіміне қатысты. 1535 жылы Миланның Сфорца герцогтерінің соңғысы Франческо II қайтыс болғаннан кейін, Архинтоны император Карл V-ге хабарлау және императордың домендерінің бөлігі ретінде Миланның болашағын келіссөздер жүргізу үшін елшілік үшін қала таңдады. Миландық елшілік императорды Неаполде кездестірді, онда Карл қызы Маргаританың Алессандро де Медичиге үйлену тойын тойлап отырды. Карл V Филиппоға қатты таңғалып, оны император кеңесшісі етіп тағайындады. Сондай-ақ, ол Архинтоны Рим папасы Павел III-ге елшілікке тағайындады, ол Монферрато маркизатының мұрагерлігін келіссөздер жүргізу үшін.

Папаның өкілі

Архинт дипломатиялық қабілеттерін көрсетті, сондықтан Папа Пауль III оны Протонотарий Апостольдық қатысушысы деп атады. 1538 жылы 6 мамырда Архинто Рим шіркеуінің вице-камерныйы және Рим қаласының губернаторы болып тағайындалды. Басқалармен бірге, оған абат мақтау ретінде, Сан-Джованни Баттиста ди Вертемат (Комо епархиясы) және Павиядағы Сан-Бартоломео абатханасының игіліктері берілді. Пауыл III бейбітшілік орнату үшін Франция корольдері Карл V мен Франциск I-мен кездесу үшін Ниццаға аттанғанда, ол Архинтті өзімен бірге алып, соттың губернаторы атағын алды. Саяхат 1538 жылы 23 наурызда басталды. 18 маусымда бітімге қол қойылды. Камериноның соңғы заңды герцогы қайтыс болған кезде папа Пауыл герцогтікті шіркеу үшін қайтарып алуды көздеді, Камерино қаласының губернаторы ретінде Архинтті талапкер Маттиа де Вараномен келіссөздер жүргізуге жіберді. Ол алты ай бойы қалада реформалар жүргізді, бірақ 1539 жылы Римге оралды және 1539 жылы 1 мамырда қайтыс болған Карл V-нің әйелі императрица Изабелланың жерлеу рәсіміне қатысты уағыз айтты. 1539 жылы 26 ақпанда ол Санкт-Петербургтің матасы үшін қауымға тағайындалды.

Епископ

1539 жылы 19 наурызда Рим папасы Пауль Архинтоны Борго Сан Сеполкроның епископы (1539-1546) деп атады. Бұл епископ Архинтоның Тоскананың оңтүстік-шығысындағы шағын епархияда уақыт өткізетінін білдірмеді. 1542 жылы 3 қарашада "Licet ecclesiarum omnium" атты бұқамен Папа оны Рим қаласының викарі етіп тағайындады. Папа Павел III сондай-ақ Борго Сан Сеполкроның епискобын Трент кеңесіне жіберді, оның кездесулері Болоньяға көшірілді. Ол "Білім беру комиссиясына" тағайындалды, оның мақсаты кеңес пен оның мүшелерінің іс-әрекеті туралы қоғамдық және жеке ақпаратты жинау болды. Кеңес тоқтатылғаннан кейін Архинт Римге оралды. 1546 жылы 19 қазанда "Cum sicut accepimus" бұқашасымен ол әлі де Рим қаласының папалық викарі ретінде қызмет етіп жүрсе де, Салуццо епархиясына ауыстырылды. Савио епископтың епархияға барып, 1546 жылы епархиялық синодты және келесі жылы пасторлық сапарды өткізгенін көрсететін дәлелдерді ұсынады. Алайда, оның Архинттің Римде болған кезінде епархияны басқаратын протонотарий апостол Сильвестро Таппарелли болды. Жаңа епископ ретінде Архинто епископтық табыс үшін Салуццо епархиясын құрған кезде Папа Юлий II белгілеген мүлікті сатып алуға тырысты. Бұл әсіресе Папа Юлийдің бұрышына ұзақ уақыт бойы қарсылық білдірген С. Антонионың цистерциан монастырына қатысты. Епископ өзінің ықпалын Апостольдық камерадағы екінші лауазымды адам ретінде пайдаланып, 1546 жылы 3 қарашада монахтарға монастырды босатып, игіліктерді епископқа тапсыруға бұйрық берген жарлықты алды. Монахтар Рим папасы Юлий III-ге шағым жасады, бірақ олар өздерінің ісімен жеңілдеді. Олар қарсылық көрсетуді жалғастырды және Архинтоның епископтық кезінде қауымнан шығарылғанға қарамастан, баспанада қалды. 1551 жылы ол Апостольдық камераның аудиторы алдында Карманьоланың коллегиаттық шіркеуіне қарсы іс қозғады, ол шіркеу Турин епархиясына тиесілі болған кезде Турин епискобына жыл сайын 20 дукат зейнетақы берері бар еді. Әрине, Капитул апелляцияға шағымданды, ал сот процессі Архинтоның өкілеттігі біткеннен кейін де жалғасты. 1548 жылы француздық оккупация кезінде Салуццо маркизаты Генрих II-ге беріліп, Францияға қосылды. Игнатий Лойола Иса қоғамының алғашқы жылдарында оны күшті қорғаушы ретінде тапты. 1548 жылы ол қаланың викарі ретінде Игнатийдің "Рухани жаттығулар" кітабын қараған комиссия мүшесі болды. 1554 жылдан 1556 жылға дейін Архинто папалық нунций ретінде Венеция Республикасына Легатус а латере өкілеттігімен қызмет етті. 1556 жылы 16 желтоқсанда Папа Пауль IV Филипп ІІ-нің ұсынысы бойынша Архинто Миланның архиепископы болып тағайындалды. Алайда папа Пауыл мен испандар араларында қарым-қатынас нашар болды, ал Миланның испан губернаторы Хуан де Фонсека жаңа архиепископты қалаға қабылдаудан бас тартты, өйткені оған Архинто туралы корольдің нұсқаулары жоқ деп мәлімдеді және Испанияға жаңа бұйрықтар жіберу керек болды. Сондықтан Архинт Бергамоға қайтты. Митрополит ретінде ол осы шіркеудің әкімшілігін өз мойнына алды. Рим папасы оған 1577 жылы 20 қыркүйекте паллийді (символды сәндік шарфты) пайдалануға рұқсат берді. Патша 1558 жылы 15 қаңтарда Фонсекаға нақты бұйрықпен жауап берді, ал 8 ақпанда Фонсека Архинтоға хат жазып, оған өзі қатысатын тамаша possessio рәсімін уәде етті. 1558 жылы 21 маусымда Бергамода lenta febra ауруынан қайтыс болғандықтан, Милан архиепископтық креслосына тағайындалмады. Оның жарық көрген еңбектеріне Рим қаласының викарі ретінде шығарылған De fide et sacramentis edictum (Рим 1545; Краков, 1545; Ингольштадт 1546; Турин, 1549), және Папа Пауыл III-нің қатысуымен сөйлеген сөйлеуі Oratio de nova christiani orbis pace habita (Рим, 1544), Франция королі Франциск I мен император Карл V арасындағы бейбітшілік орнату үшін оның күш-жігерін мадақтады.