Sociology of education

Кіріспе

Білім берудің әлеуметтануы - білім берудің әлеуметтануы - білім берудің әлеуметтануы - білім берудің әлеуметтануы. Ол негізінен қазіргі заманғы индустриялық қоғамдардың мемлекеттік мектептер жүйесімен, соның ішінде жоғары, одан әрі, ересектер мен үздіксіз білім берудің кеңейтілуімен байланысты. Білім беру - бұл алға басу мен жақсаруға ұмтылумен сипатталатын, негізінен оптимистік адам әрекеті. Көптеген адамдар оны кемшіліктерді жеңу, теңдікке қол жеткізу, байлық пен әлеуметтік мәртебеге ие болу құралы деп түсінеді. Білім беру балалардың ерекше қажеттіліктері мен мүмкіндіктеріне сай дамуы үшін қолайлы орын ретінде қарастырылады. Әлеуметтік зерттеулер мектептердегі оқу үрдістерінің сыныптық жіктелуді және нәсілдік және жыныстық кемсітушілікке қарсы емес, керісінше, қалай көрініс бергенін көрсетті. және әлеуметтік теңсіздіктермен, әсіресе әлеуметтік қабаттанудан туындаған әлеуметтік теңсіздіктермен айналысатын саяси сынға алынатын сандық зерттеулердің дәстүрін білдіреді (Хит 2000). Бұл дәстүрдегі маңызды жұмыстар (Glass 1954), (Floud, et al. 1956) және (Halsey, et al. 1980 ж.) Бұл жұмыстардың барлығы Ұлыбританиядағы әлеуметтік сыныптық теңсіздіктерге мектеп құрылымының қатысы туралы болды. Бұл дәстүрдегі соңғы жұмыстар оның назарын гендерлік, этникалық айырмашылықтар мен халықаралық айырмашылықтарға аударды. Осы дәстүрдегі зерттеушілер рационалды таңдау теориясы мен мәдени көбейту теориясы сияқты әлеуметтану теорияларымен айналыса отырып, саяси арифметика дәстүрі "үлкен теорияға" күмәнмен қарайды және эмпирикалық дәлелдер мен әлеуметтік саясатпен қатты айналысады. Саяси арифметика дәстүріне 1970-ші жылдардағы "Білім берудің жаңа әлеуметтануы" шабуыл жасады, ол сандық зерттеу әдістерін қабылдамады. Бұл білім беру социологиясындағы әдістемелік бөліну кезеңін жариялады. Алайда, саяси арифметика дәстүрі сандық әдістерге негізделген болса да, аралас әдістерге көбірек кірісіп келеді.

Study of how public institutions and individual experiences affect education and its outcomes

The sociology of education is the study of how public institutions and individual experiences affect education and its outcomes. It is mostly concerned with the public schooling systems of modern industrial societies, including the expansion of higher, further, adult, and continuing education. Education is seen as a fundamentally optimistic human endeavour characterised by aspirations for progress and betterment. It is understood by many to be a means of overcoming handicaps, achieving greater equality, and acquiring wealth and social status. Education is perceived as a place where children can develop according to their unique needs and potential. Sociological studies showed how schooling patterns reflected, rather than challenged, class stratification and racial and sexual discrimination. and denotes a tradition of politically critical quantitative research dealing with social inequalities, especially those generated by social stratification (Heath 2000). Important works in this tradition have been (Glass 1954), (Floud, et al. 1956) and (Halsey, et al. 1980). All of these works were concerned with the way in which school structures were implicated in social class inequalities in Britain. More recent work in this tradition has broadened its focus to include gender, ethnic differentials and international differences. While researchers in this tradition have engaged with sociological theories such as Rational Choice Theory and Cultural Reproduction Theory, the political arithmetic tradition has tended to remain rather sceptical of 'grand theory' and very much concerned with empirical evidence and social policy. The political arithmetic tradition was attacked by the 'New Sociology of Education' of the 1970s which rejected quantitative research methods. This heralded a period of methodological division within the sociology of education. However, the political arithmetic tradition, while rooted in quantitative methods, has increasingly engaged with mixed methods approaches.

Әлеуметтік

Әлеуметтік денсаулық дегеніміз - әлеуметтік тәртіп деген сөз, және ол барлық адам өз қоғамының жалпы моральдық құндылықтарын қабылдағанда қамтамасыз етіледі. Сондықтан құрылымдық функционалистер негізгі институттардың мақсаты, мысалы, білім беру, балаларды және жасөспірімдерді әлеуметтендіру деп санайды. Әлеуметтік даму - бұл жаңа ұрпақтың білім алуы, мінез-құлық пен құндылықтарды қалыптастыруы, олар өнімді азаматтар ретінде қажет болады. Білім берудің басты міндеті - негізгі білім мен дағдыларды болашақ ұрпаққа жеткізу. Бұл мақсат ресми оқу бағдарламасында айтылса да, ол негізінен жасырын оқу бағдарламасы арқылы жүзеге асырылады, бұл кең қоғамның нормалары мен құндылықтарын неғұрлым жұмсақ, бірақ күшті индоктринация. Студенттер бұл құндылықтарды мектепте олардың мінез-құлқы реттелетіндіктен үйренеді (Дюркгейм Якоб бұл мектепте берілетін орта таптың мәдени тәжірибесінің жұмысшы таптың балалары үйде алатын тәжірибелерге қайшы болуы мүмкін деп санайды. Басқаша айтқанда, жұмысшы таптың балалары мектепте жақсы білім алуға дайын емес. Сондықтан олар ең төменгі біліктілікпен мектептен "суып шығарылады", сондықтан олар ең арзан жұмыс орындарын алады, сондықтан жұмысшы табы болып қалады. Саргент бұл циклді растайды, мектеп сабақтастықты қолдайды, бұл өз кезегінде әлеуметтік тәртіпті қолдайды деп дәлелдейді. Конфликт теориясы білім берудің мақсатын әлеуметтік теңсіздікті сақтау және қоғамды басқаратын адамдардың билігін сақтау жолы ретінде қарастырады. Көптеген мұғалімдер үйде оқушылардың орта таптық ерекшеліктері болады деп ойлайды, ал кейбір балалар үшін бұл болжам міндетті түрде дұрыс емес. Үй жұмысының талаптары олардың үй тапсырмаларын орындауға уақытын табуды қиындатады, осылайша олардың оқу нәтижелеріне әсер етеді. Мұғалімдер оқу бағдарламасына оқушылардың жұмыс істеу әдістерін енгізген кезде, олардың кейбір студенттерде бұрын білмеген күшті жақтары бар екенін байқады. Ал орта және әсіресе жоғары санаттағы балаларға қоғамдағы жоғары дәрежесін сақтап қалу үшін көп күш салу қажет емес. Федералды үкімет "тәуелсіз" жеке мектептерді субсидиялайды, бұл байларға "жақсы білім" алуға мүмкіндік береді. Бұл көзқарас детерминистік және пессимистік деп сынға алынды, ал кемтар оқушылардың әлеуметтік мобильділігі туралы кейбір деректер бар. Алайда, оның модель екенін, шындықтың маңызды бөлігі екенін мойындау керек.

Social health means the same as social order, and is guaranteed when nearly everyone accepts the general moral values of their society. Hence structural functionalists believe the aim of key institutions, such as education, is to socialize children and teenagers. Socialization is the process by which the new generation learns the knowledge, attitudes and values that they will need as productive citizens. Education's primary role is to convey basic knowledge and skills to future generations. Although this aim is stated in the formal curriculum, it is mainly achieved through the hidden curriculum, a subtler, but nonetheless powerful, indoctrination of the norms and values of the wider society. Students learn these values because their behavior at school is regulated (Durkheim in Jacob believes this is because the middle class cultural experiences that are provided at school may be contrary to the experiences working class children receive at home. In other words, working class children are not adequately prepared to cope at school. They are therefore "cooled out" from school with the least qualifications, hence they get the least desirable jobs, and so remain working class. Sargent confirms this cycle, arguing that schooling supports continuity, which in turn supports social order. The conflict theory sees the purpose of education as a way to maintain social inequality and a way to preserve the power of those who dominate society. Many teachers assume that students will have particular middle class experiences at home, and for some children this assumption isn't necessarily true. The demands of this domestic labour often make it difficult for them to find time to do all their homework and thus affects their academic performance. Where teachers have softened the formality of regular study and integrated student's preferred working methods into the curriculum, they noted that particular students displayed strengths they had not been aware of before. On the other hand, for middle and especially upper class children, maintaining their superior position in society requires little effort. The federal government subsidises 'independent' private schools enabling the rich to obtain 'good education' by paying for it. This perspective has been criticised as deterministic and pessimistic, while there is some evidence for social mobility among disadvantaged students. It should be recognised however that it is a model, an aspect of reality which is an important part of the picture.

Бурдье мен мәдени капитал

Әлеуметтік репродукцияның бұл теориясын Пьер Бурдье елеулі түрде теоретикаға айналдырды, ол білім берудегі әлеуметтік сыныптық теңсіздіктерді талдауды мақсат етті. Ол бұл шиеленісті мектептерде қандай мәдени өткенді және қазіргі заманды сақтау және қайта жасау керектігі туралы ойлар күшейтетінін анықтады. Бурдье басым топтардың мәдениеті, сондықтан олардың мәдени капиталы мектептерде қалыптасады және бұл әлеуметтік репродукцияға әкеледі деп айтады. Бұл заңды мәдени капитал оған ие студенттерге біліктілік түрінде білім беру капиталын алуға мүмкіндік береді. Сондықтан төменгі сынып оқушылары кемшілікке ұшырайды. Біліктілік алу үшін олар өздерінің (әдетте жұмысшы таптың) мәдени капиталын алмасу арқылы заңды мәдени капиталды алуы керек. Бұл алмасу төменгі сынып оқушыларының сыныптық этикасына байланысты оңай емес. Сыныптық этиканы мектеп пен мәдениетке деген ерекше бейімділік және субъективті күтулер деп сипатталады. Бұл бір жағынан осы сыныптың объективті мүмкіндіктерімен анықталады. Бұл дегеніміз, балалар мектепте жетістікке жету қиынға соғады, себебі олар әлеммен қарым-қатынас жасаудың жаңа әдісін, әсіресе тілге қатысты жаңа әдісті үйренуі керек, сонымен қатар олар өздерінің инстинкттері мен күтулеріне қарсы әрекет етуі керек. Мектепте кездесетін объективті құрылымдардың әсерімен субъективті күтулер әлеуметтік репродукцияны жалғастырады, өйткені олар аз артықшылықты оқушыларды өздерін жүйеден алып тастауға шақырады, сондықтан жүйе деңгейлері арқылы саяхаттаған кезде олардың саны азаяды. Әлеуметтік репродукция процесі кемелді де, толық та емес) жастардың білім берудегі өзіндік ерекшеліктерін қалай қалыптастыратынын және бұл өзіндік ерекшеліктері оларға, мысалы, сыныптар, орта және гендерлік күтулер арқылы көрсетілген хабарлардың нәтижесі екенін қарастыра отырып, құрылым мен агенттік туралы теориялық түсінікке қосылады. Әлеуметтік орналасу маңызды болып саналады, бірақ оның рөлі күрделі. Оның жұмысы жеке адамдардың академиялық дискурста өзін қалай танытатынын түсінудің маңыздылығын қарастырды, бұл дискурс әдетте жастарды дихотомиялық тұрғыда орналастырады; жетістікке жететіндер мен жетіспейтіндер ретінде. Өзін-өзі тиімділік, сенім және төзімділік сияқты салалардың маңыздылығын түсіну агенттер деңгейінде білім беру жеке басын қалыптастыруда, содан кейін білім беру жетістіктері мен ұмтылыстары оның соңғы жұмысының басты бөлігі болды.

This theory of social reproduction has been significantly theorised by Pierre Bourdieu who aimed at analyzing social class inequalities in education. He found that this tension is intensified by considerations of which particular cultural past and present is to be conserved and reproduced in schools. Bourdieu argues that it is the culture of the dominant groups, and therefore their cultural capital, which is embodied in schools, and that this leads to social reproduction.]. This legitimate cultural capital allows students who possess it to gain educational capital in the form of qualifications. Those lower class students are therefore disadvantaged. To gain qualifications they must acquire legitimate cultural capital, by exchanging their own (usually working class) cultural capital. This exchange is not a straightforward one, due to the class ethos of the lower class students. Class ethos is described as the particular dispositions towards, and subjective expectations of, school and culture. It is in part determined by the objective chances of that class. This means that not only do children find success harder in school due to the fact that they must learn a new way of 'being', or relating to the world, and especially, a new way of relating to and using language, but they must also act against their instincts and expectations. The subjective expectations influenced by the objective structures found in the school, perpetuate social reproduction by encouraging less privileged students to eliminate themselves from the system, so that fewer and fewer are to be found as one journeys through the levels of the system. The process of social reproduction is neither perfect nor complete,) adds to the theoretical understanding of structure and agency by considering how young people shape their educational identity and how this identity is often the result of messages reflected at them, for example, through grades, setting and gendered expectations. Social location is considered important but its role is complex. Her work considered the importance of understanding the ways that individuals identify within an academic discourse, a discourse that typically situates young people dichotomously; as those who will achieve and those that will not. Understanding the importance of areas such as self efficacy, confidence and resilience in shaping educational identity at the level of agent and subsequently, educational attainment and aspirations, has been central to her most recent work.