Кіріспе

Daeodon - соңғы олигоцен және алғашқы миоцен кезеңінде шамамен 23 - 20 миллион жыл бұрын Солтүстік Америкада өмір сүрген, тіпті аяқ-қолмен басушы ентелодонттардың жойылған туысы. Типтік түрі - Daeodon shoshonensis, оны Коуп өте күмәнді холотиппен сипаттады. Кейбір авторлар оны Dinohyus hollandi және басқа да бірнеше түрлермен синонимизациялайды (төменде қараңыз), бірақ диагностикалық материалдың жоқтығына байланысты бұл ең жақсы жағдайда күмәнді. Бұл отбасының тағы бір ірі мүшесі, Daeodon-дан үлкен, Азиялық Paraentelodon, бірақ ол өте толық емес материалмен белгілі.

Таксономия

Даэодон тұқымдасын американдық анатомист және палеонтолог Эдвард Дринкер Коуп 1878 жылы шығарған. Ол оны перисодактил деп жіктеді және оны Менодуспен тығыз байланысты деп ойлады. Бұл жіктеу 1905 жылы "Элотериум" калькинсидің сипаттамасына дейін жалғасты, ол өте ұқсас және біркелкі жыныстардан шыққан әлдеқайда толық жануар, оны Питерсон (1909) тез арада Диногиус түріне жатқызды. Коптың алғашқы сипаттамасында аталмай тұрса да, "Дэодон" деген атау грек тіліндегі "душман" немесе "ормансыз" дегенді білдіретін "дайос" және "тіс" дегенді білдіретін "одон" деген сөздерден алынған.

Түрлер

Daeodon типтік түрі D. shohonensis, ол Орегонның Джон Дей формациясынан төменгі жақ сүйегінің фрагментіне негізделген. Кейінгі онжылдықтарда бұл тұқымға D. calkinsi, D. mento және D. minor сияқты бірнеше басқа да түрлер жатқызылды. 1945 жылдан бастап тағы екі таксоны Дейодонның кіші синонимдері деп болжалды, бірақ бұл анықтаманың ресми түрде бекітілуі Лукас және басқалардың жұмысына дейін орын алмады. (1998) деп атады. Небраска штатындағы Агат Спрингс карьерінен табылған толық скелет бір-бірінен ажыратылмайды, сонымен қатар екеуі де D. shoshonensis-тен ажыратылмайды.

Сипаттама

Daeodon shoshonensis - ең үлкен ентелодонт. Ересектерінің бас сүйегі ұзын және иығына дейін биік болған. Ол басқа энтелодонттардан ерекше тіс ерекшеліктерімен, оның бас сүйегінің жаак сүйектері формасымен және салыстырмалы түрде кішігірім мөлшерімен, оның жаак түбірінің кішігірім мөлшерімен, сондай-ақ оның карпусы мен тарсусының ерекшеліктерімен және аяғының төменгі жағындағы сүйектердің бірігуімен ерекшеленеді.

Тіршілік ету ортасы

Daeodon Солтүстік Америкада кең таралған, көптеген окаменелілер Агат қазба төсектерінде табылған, олар тығыз орман мен кең далалық аралықтағы өтпелі кезеңдегі ортаны білдіреді, бұл олардың Миоценнің басында жойылуының басты себебі болуы мүмкін. Ол шөптеуге Археотериум сияқты базальды энтелодонттарға қарағанда курсорлық дене жоспарымен бейімделген, тұнбаларын толығымен жоғалтып, проксимальды біріктірілген метакарпальдар мен бізундке ұқсас иық бұлшық еттерін жоғалтты. Агат-Спрингс жері сулы және құрғақ маусымдары бар су тасқынынан тұратын орта болды. Бұл жерді Даеодон түйелер сияқты шағын газельдермен бөлісті. Stenomylus, үлкен шомылушы халикотер Moropus, қалыңдықта өмір сүрген, қасқырдың өлшеміне дейінгі бірнеше жыртқыш койоттар, қазіргі дала иттерінің экологиялық орнын толтырған құрлық бобры (Palaeocastor) және мыңдаған шағын үйірмен тұратын қарақұйрықтар. Құрғақ мезгілде бұқалар жиі өледі, бірақ Daeodon қалдықтары сирек кездеседі, бұл олардың әлеуметтік жануарлар емес екенін және еттен ерекше тартылғандығын көрсетеді.

Диета

Дэйодон басқа энтелодонттар сияқты барлық нәрді жейтін. Емальді үлгілер жаңғақ, тамыр, жүзім, сондай-ақ ет пен сүйек жеуді ұсынады. Пекарийлер, бегемоттар мен аюларға деген сыртқы ұқсастық Daeodon-дың қандай өсімдіктерді жегенін білдіреді. Сол кезде Солтүстік Американың құрғақ маусымы өте қатал бола алатын, сондықтан олар жүзім бұталарын жеп, суды толықтырған болуы мүмкін. Оның ет жеуінің көлемі талқылануда, бірақ тістерінің тозуы олардың сүйектерді ұрып-соғу мен ет кесуде маманданғанын көрсетеді, ал каликотер сүйектеріндегі тістеу іздері олардың ірі өсімдік жейтіндерді аулағандарын немесе жинап алғандарын көрсетеді. Фосс (2001) оның басы үлкен олжаны жоюда тиімді болу үшін тым ауыр болған, сондықтан ол тек қана қоқыс аулауға сүйенген болуы керек, бірақ оның бизондар сияқты жүгіру үшін бейімделуі, жыртқышқа тән стереоскопиялық көру және энтелодонттардағы жыртқышқа қатысты дәлелдер бұл түсіндірмені күмәнге салады. Олардың тамақтануының белгісіздігі олардың аюларға ұқсас, кез келген жағдайға байланысты қажет нәрсені жейтін, кез келген жағдайды жейтін, кез келген нәрсені жейтін, барлық нәрсені жейтін адамдар болғанын көрсетеді.

Мінез-құлық

Энтелодонттар түрдің ішінде бет тістеумен айналысқан, бұл олардың бас сүйектеріндегі тіс іздері арқылы белгілі. Еркектер үстемдік үшін күреседі, мүмкін, олардың мандибулярлық туберкулездерін қорғаныс ретінде, бұлшықеттер ретінде қосымша функция ретінде қолданады. Археотериумда жюгалдық қорғаныстың жыныстық диморфизмі бар, ал Daeodon үлгісінің көлемі кіші болғандықтан, мұндай диморфизмді Daeodon үшін алып тастауға болмайды. Егер диморфты болса, кеңейтілген жугалдардың қызметі химиялық қарым-қатынас үшін орман шошқаларына ұқсас үлкен преорбиталды бездерді қолдау үшін болуы мүмкін.