Кіріспе

Сүт бездері бар жануарлар класы

Сүтқоректілер – сүтқоректілер класына (/m/ə/'/m/eɪ/l/i/.//ə/) жататын омыртқалы жануарлар. Сүтқоректілерге сүт өндіретін сүт бездерінің болуы, мидың неокортекстік аймағы, жүн немесе шаш және ортаңғы құлақтың үш сүйегі тән. Бұл ерекшеліктер оларды бабалары 300 миллион жыл бұрын карбон кезеңінде бөлінген жорғалаушылар мен құстардан ажыратады. Қазіргі кезде 6400-ге жуық сүтқоректілер түрі сипатталған және 29 ордаға бөлінген. Түрлерінің саны бойынша ең ірі сүтқоректілер ордалары – кеміргіштер, жарықша қанаттылар және эулипотифлалар (едіктер, тышқандар мен құрлы қаскырларды қоса алғанда). Келесі үш орда – приматтар (адамдар, маймылдар мен лемурларды қоса алғанда), жұп саусақты жануарлар (шошқалар, түйелер мен киттерді қоса алғанда) және ет жейтіндер (мысықтар, иттер мен естіктерді қоса алғанда). Сүтқоректілер – Синапсидалардың жалғыз тірі мүшелері; бұл клад Сауропсидалармен (жорғалаушылар мен құстар) бірге ірі Амниота кладын құрайды. Ертедегі синапсидтерді «пеликозаврлар» деп атайды. Орта перм кезеңінде терапсидтер басымдыққа ие болды. Сүтқоректілердің пайда болуы триас кезеңінің соңынан юра кезеңінің басына дейінгі аралықта, терапсидтердің дамыған тобы – цинодонттардан бастау алды. Сүтқоректілер палеоген және неоген кезеңдерінде, құс емес динозаврлардың жойылуынан кейін қазіргі заманғы әртүрлілігіне жетті және 66 миллион жыл бұрыннан бүгінгі күнге дейін құрлықтағы басым жануарлар тобы болып табылады. Сүтқоректілердің негізгі дене түрі – төрт аяқты, және көптеген сүтқоректілер жерде қозғалу үшін төрт аяғын пайдаланады; бірақ кейбіреулерінде аяқтар теңізде, ауада, ағаштарда, жер астында немесе екі аяқпен өмір сүруге бейімделген. Сүтқоректілердің мөлшері ең кішкентай – қоңыраулы жарықшадан бастап, көк китке дейін жетеді – бұл, мүмкін, ең ірі жануар. Ең ұзақ өмір сүру ұзақтығы 2 жылдан (тышқан үшін) 211 жылға дейін (мүйіз кит үшін) ауыспайды. Барлық қазіргі заманғы сүтқоректілер тірі туады, тек бес монотрема түрі ғана жұмыртқа салатын сүтқоректілер. Ең көп түрлі сүтқоректілер тобы, плаценталылар деп аталатын инфракласс, жүктілік кезінде ұрықты тамақтандыруға мүмкіндік беретін плацентаға ие. Көптеген сүтқоректілер ақылды, кейбіреулері үлкен миға ие, өзін-өзі тануға және құралдарды пайдалануға қабілетті. Сүтқоректілер әртүрлі жолдармен қарым-қатынас жасайды және дыбыстайды, соның ішінде ультрадыбыс шығару, иіс белгілері, дабыл сигналдары, ән айту, эхолокация және адамда – күрделі тіл арқылы. Сүтқоректілер өздерін бөліну-қосылу қоғамдарына, гаремдерге және иерархияларға ұйымдастыра алады, бірақ олар жалғыз және аумақтық болуы мүмкін. Көптеген сүтқоректілер полигиноздық, бірақ кейбіреулері моногамды немесе полиандроздық болуы мүмкін. Адамның көптеген сүтқоректілерді үйретуі неолит революциясында маңызды рөл атқарды және аң аулау мен жинаудың орнына шаруашылықты дамытуға ықпал етті. Бұл адам қоғамының көшпеліден отырықшыға қарай қайта құрылуына, үлкен топтар арасындағы ынтымақтастықтың артуына және ақыр соңында алғашқы өркениеттердің пайда болуына әкелді. Үйретілген сүтқоректілер көлік пен ауыл шаруашылығы үшін, сондай-ақ азық-түлік (ет және сүт өнімдері), тері және былғары үшін энергияны қамтамасыз етті және осы қызметтерін жалғастыруда. Сүтқоректілер сондай-ақ спорт үшін аңшылыққа түседі, жарысқа қатысады, үй жануарлары және әртүрлі жұмыс жануарлары ретінде ұсталады және ғылымда модельдік организмдер ретінде қолданылады. Сүтқоректілер палеолит дәуірінен бері өнерде бейнеленген және әдебиетте, кинода, мифологияда және дінде кездеседі. Көптеген сүтқоректілердің санының азаюы мен жойылуының басты себебі – адамның браконьерлікпен айналысуы және тіршілік ортасының жойылуы, әсіресе орманды жою.

Жіктеу

Сүтқоректілерді жіктеу Карл Линней алғаш рет осы класс белгілегеннен бері бірнеше рет қайта қарастырылды және қазіргі таңда ешбір жіктеу жүйесі баршаға қабылданбаған. McKenna & Bell (1997) және Wilson & Reeder (2005) пайдалы жаңа жинақтар ұсынады. Симпсон (1945) сүтқоректілердің тегі мен байланыстарының жүйесін келтіреді, ол 20-ғасырдың соңына дейін барлық оқу орындарында оқытылды. Алайда, 1945 жылдан бері үлкен көлемде жаңа және толыққанды ақпарат табылды: палеонтологиялық деректер қайта бағаланды, сондай-ақ жүйелендірудің теориялық негіздері бойынша көптеген пікірталастар мен прогресс болды, бұл жаңа кладистика тұжырымының арқасында мүмкін болды. Далалық және зертханалық жұмыстардың нәтижесінде Симпсонның жіктемесі уақыт өте келе ескіргенімен, ол мәселелеріне қарамастан, сүтқоректілердің ресми жіктемесіне ең жақын нәрсе болып табылады. Көптеген сүтқоректілер, оның ішінде ең көп түрлі алты отряд, плаценталық топқа жатады. Түрлер саны бойынша ең ірі үш отряд: Rodentia – егеуқұйрықтар: тышқандар, еліктер, шошқақұйрықтар, бобърлар, капибаралар және басқа да кеміргіш сүтқоректілер; Chiroptera – қырыққанаттар; және Soricomorpha – қоңырлар, құрлы қазғыштар және соленодондар. Қолданылатын биологиялық жіктеу схемасына байланысты келесі үш ірі отряд – приматтар: маймылдар, гориллалар және лемурлар; Cetartiodactyla – киттер және жұп аяқты тұяқтылар; және Carnivora – мысықтар, иттілер, күзендер, аюлар, ителдер және оларға жақын түрлер. «Дүниежүзілік сүтқоректілер түрлері» бойынша 2006 жылы 5416 түр анықталды. Олар 1229 туысқа, 153 тұқымға және 29 отрядқа бөлінді. 2018 жылы «Journal of Mammalogy» журналында жарияланған зерттеулерге сәйкес, танылған сүтқоректілер түрлерінің саны 6495-ке жетті, оның ішінде 96 түрі соңғы уақытта жойылды.

Анықтамалар

"Сүтқоректі" сөзі – қазіргі заманғы термин, ол Карл Линнейдің 1758 жылы енгізген Mammalia ғылыми атауынан шыққан, латын тіліндегі mamma ("емезік, сүт безі") сөзінен туындаған. Тимоти Роу 1988 жылғы әсерлі зерттемесінде сүтқоректілерді филогенетикалық тұрғыдан, сүтқоректілердің тажы тобы ретінде анықтады – бұл клад тірі монотремалардың (эхидналар мен платипустар) және териан сүтқоректілерінің (марсупиалдар мен плаценталылар) ең соңғы ортақ атасынан және осы ата-бабаның барлық ұрпақтарынан тұрады. Осы ата-баба Юра кезеңінде өмір сүргендіктен, Роудің анықтамасы ертедегі Триас кезеңінен барлық жануарларды алып тастайды, бірақ Харамиида тобының Триас кезеңіне жататын қазбалары 19-шы ғасырдың ортасынан бері сүтқоректілерге жатқызылып келеді. Егер сүтқоректілерді тажы тобы деп қарастырсақ, оның пайда болуы басқаларына қарағанда кейбір қазіргі сүтқоректілерге жақын жануарлардың алғашқы белгілі пайда болуымен шамамен сәйкес келеді. Амбондро териан сүтқоректілеріне қарағанда монотремаларға жақын, ал Амфилестес және Амфитериум териандарға жақын; осы үш туыстың қазбалары Орта Юра кезеңіне датирленгендіктен, бұл тажы тобының пайда болуы үшін ақылға қонымды бағалау болып табылады. Т. С. Кемп дәстүрлірек анықтама берді: "Дентарий-сквомоздық жақ буыны және жоғарғы және төменгі молярлар арасындағы окклюзия, қозғалыстың көлденең компонентімен" немесе, Кемптің пікірінше, Синоконодон мен тірі сүтқоректілердің соңғы ортақ ата-бабасынан шыққан клад. Кемптің анықтамасын қанағаттандыратын ең ерте кездескен синапсид – Тикитерий, оның жасы – , сондықтан сүтқоректілердің осы кең мағынадағы пайда болуы осы Триастың соңғы кезеңімен сәйкес келуі мүмкін. Алайда, бұл жануар Неоген кезеңінде дамуы мүмкін.

Шығу тегі

Синапсидалар - сүтқоректілер мен олардың жойылған туыстастары кіретін клад. Олар Пенсильвания кезеңінің (~323 миллиондан ~300 миллион жыл бұрынғы) аралығында пайда болды, осы кезде олар дертілдерден бөлініп шықты. Нағыз сүтқоректілер ерте юра кезеңінде бұрынғы сүтқоректілерден (маммалиаформдардан) дамыды. Кладограммада "Сүтқоректілер" - тақ тобы ретінде қарастырылады.