Кіріспе
Американдық журналист (туған 1954) Тим Пейдж (туған Эллис Баттен Пейдж-младший; 11 қазан 1954) - американдық жазушы, музыка сыншысы, редактор, продюсер және профессор, ол 1997 жылы The Washington Post үшін музыка сыншысы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. "Нью-Йорк таймс" газетінің бас музыка сыншысы Энтони Томманиси Пейджтің сын-пикіріне "мәдени тарихты, әсіресе әдебиетті кеңінен білгені; өткір репортердің инстинкті мен жаңалықтарды сезіну қабілеті; жақсы әңгіме айтушының дағдылары; жұқпалы ізденіс; догмаға қарсы иммунитет; және үнемі жұмыс істейтін өркөкіректілік детекторы" үшін мақтау айтты. Пейдждің басқа да елеулі еңбектері - романшыл Доун Пауэллдің өмірбаяны, ол Пауэллдің шығармашылығының қайта жандануына көмектесті және аутизм спектріндегі диагнозы қойылмаған бұзылумен өскенін баяндаған мемуар.
Tim Page (born Ellis Batten Page Jr.; 11 October 1954) is an American writer, music critic, editor, producer and professor who won the 1997 Pulitzer Prize for his music criticism for The Washington Post. Anthony Tommasini, the chief music critic for The New York Times, has praised Page's criticism for its "extensive knowledge of cultural history, especially literature; the instincts and news sense of a sharp beat reporter; the skills of a good storyteller; infectious inquisitiveness; immunity to dogma; and an always running pomposity detector." Other notable writings by Page include his biography of the novelist Dawn Powell, which is credited for helping to spark the revival of Powell's work, and a memoir that chronicles growing up with undiagnosed autism spectrum disorder.
Ерте өмір және білім
Пейдж Калифорния штатының Сан-Диего қаласында үй шаруасындағы және бұрынғы журналист Элизабет Латимер Такстон Пейдж пен білім беру психологиясының профессоры Эллис Баттен Пейдждің отбасында дүниеге келген. Сан-Диегода болған кезінде отбасы Алан М. Кригсманмен танысты, ол кезде Сан-Диего одағының музыка сыншысы және оның әйелі Сали Энн Кригсман Пейдждің әжесінің үйінде тұратын. Пейдж "Майк" Кригсманның музыка туралы жазуға деген ықыласына ерте әсер еткенін айтады: "Майк әр түні концертке қатысып, оны жазып, біз таңғы газеттен бәрін оқи аламыз. Мен бұдан артық өмір жолын елестете алмаймын". Пейдж отбасы Коннектикут штатының Сторрс қаласына көшіп барды; Пейдж 1975 жылға дейін сонда тұрды, 1969 жылдан 1970 жылға дейін бір жыл бойы, отбасы Эллис Пейдждің демалыс кезінде Венесуэланың Каракасына көшіп кеткен кезде. A Day With Timmy Page 1968 жылы Нью-Йорк кинофестивалінде және Нью-Йорктегі алғашқы жас кинорежиссерлер фестивалінің ашылу салтанатында көрсетілді. Оған қарамастан, Пейдж Мидори Готоның ертедегі чемпионы болды; ол алғаш рет 14 жасында оның ойынды мақтады, кейін 21 жасында оны суреттеді. Пейдж оны өзінің "ең маңызды тәлімгері" деп атайды. Пейдж өзінің алғашқы пікірталасты сын-пикірі 1976 жылдың сәуірінде Стив Райхтың "18 музыкант үшін музыка" атты шығармасының әлемдік премьерасы туралы эссе жазуға қозғалған кезде жазды. Газет мақаланы қабылдап, жариялады және ақысын төледі. "Және кенеттен", - деп жазады Пейдж өзінің мемуарларында, "Мен музыка сыншысы болдым". 1981 жылы ол WNYC FM радиостанциясымен 11 жылдық қарым-қатынасты бастады, онда ол композиторлар мен музыканттармен сұхбаттар жүргізетін түскі бағдарлама ұсынды, соның ішінде Аарон Копланд, Вирджил Томсон, Филип Гласс, Стив Райх, Диззи Гиллеспи және Мередит Монк сияқты қонақтар болды. Пейдж Канадалық пианист Гленн Гулдтың шығармашылығы туралы ең танымал авторлардың біріне айналды. Пейдж Гулдпен алғаш рет 1980 жылдың қазан айында телефон арқылы сөйлесті; қысқа сұхбат деп ойлаған нәрсе төрт сағатқа жуық уақытқа созылды. Келесі екі жыл бойы Пейдж пен Гулд аптасына бірнеше рет телефонмен сөйлесіп тұрды. Олар Пейджтің Торонтодағы Гулдқа үш күндік сапары кезінде бір рет кездесті, онда екеуі Гулдтың Дж. С. Бахтың Голдберг Вариацияларының екі нұсқасын салыстырып, бір сағаттық радиодрама өткізді. Бұл сұхбат 2002 жылы үш диск жинағында жарық көрді A State of Wonder: The Complete Goldberg Variations 1955 & 1981 . Пейдж Гулдтың 1984 жылы басылып шыққан "Гленн Гулд оқырманы" атты алғашқы жинағын редакциялады. Пейдж 1982 жылдан 1987 жылға дейін The New York Times газетінде музыка жазушысы және мәдениет репортері болды; 1987 жылы ол Newsday газетінің бас музыка сыншысы болды. Ол 1995-2008 жылдары The Washington Post басылымының бас классикалық музыка сыншысы болды, ал 1997 жылы Пулитцердің "таза және жарық музыка сыншысы" деп атаған сын үшін Пулитцер сыйлығын алды; алдыңғы жылы ол классикалық музыканың төмендеуі мен оркестрдегі скрипка секциясының орнын қамтитын тақырыптар туралы жазған болатын. Пейдж сонымен қатар Post және басқа да жерлерде кино және әдебиет туралы кеңінен жазды. 1991 жылы Пейдж сол кездегі белгісіз романист Даун Пауэллдің шығармаларына қызыға бастады. Басқа жазбалар "Магниттік өрістер" және "Жоғарғы ламалардың" музыкалық үлесін мадақтады. 2007 жылы Оңтүстік Калифорния университеті Пейджді журналистика және музыка профессоры етіп тағайындады. Пейдж 2012 жылы құрылғаннан бері Музыкалық сын үшін Рубин институтының мүшесі болды, ал 2015 жылы ол Оберлин колледжінде "Резиденциядағы қонақ ғалым" болып тағайындалды. 2020 жылы Пейдж USC-ден зейнеткерлікке шығып, Нью-Йоркке оралды. Сол жылы ол Балқан елдеріне алты айлық сапарға шығады. 2021 жылдың мамырында Пейдж 2021 жылдың күзінен бастап қонақ профессор болатынын Пейдж консерваториясы жариялады.
"Almost every night Mike attended a concert, wrote it up, and we could read all about it in the morning paper. I could imagine no better way to live." The Page family moved to Storrs, Connecticut; Page lived there until 1975, save a year long stint from 1969 to 1970, when the family relocated to Caracas, Venezuela during Ellis Page's sabbatical. A Day With Timmy Page screened in the 1968 New York Film Festival and as the opening selection of the first Festival of Young Filmmakers in New York. Despite that, Page was also an early champion of Midori Gotō; he first praised her playing when she was 14 years old and later profiled her when she was 21. whom Page credits as his "most significant mentor." Page dates his first mature piece of criticism to April 1976, when he was moved to write an essay about the world premiere of Steve Reich's "Music for 18 Musicians." The paper accepted, published, and paid for the article. "And suddenly," Page writes in his memoir, "I was a music critic." In 1981, he began an 11 year association with WNYC FM, where he presented an afternoon program that broadcast interviews with composers and musicians, including guests like Aaron Copland, Virgil Thomson, Philip Glass, Steve Reich, Dizzy Gillespie and Meredith Monk. Page has become one of the leading writers on the work of the idiosyncratic Canadian pianist Glenn Gould. Page spoke over the phone with Gould for the first time in October 1980; what was supposed to be a brief interview lasted for nearly four hours. Over the next two years, Page and Gould spoke on the phone several times a week. They met only once during a three day visit Page paid to Gould in Toronto, where the two conducted a one hour radio drama comparing Gould's two versions of J. S. Bach's Goldberg Variations. This interview was released on the three CD set A State of Wonder: The Complete Goldberg Variations 1955 & 1981 in 2002. Page edited the first collection of Gould's writings, The Glenn Gould Reader, in 1984, which has never gone out of print. Page was a music writer and culture reporter at The New York Times from 1982 to 1987; in 1987, he became the chief music critic of Newsday. He was the chief classical music critic of The Washington Post 1995–2008, and in 1997 he was awarded the Pulitzer Prize for Criticism for what the Pulitzer board called his "lucid and illuminating music criticism;" the preceding year he had written on subjects that included the decline of classical music recordings and the position of the violin section in the orchestra. Page has also written widely on film and literature for the Post and elsewhere. In 1991, Page became fascinated by the work of the then obscure novelist Dawn Powell. Other writings have praised the musical contributions of The Magnetic Fields and The High Llamas. In 2007, the University of Southern California named Page a professor of journalism and music. Page has been a member of the Rubin Institute for Music Criticism since its founding in 2012, and in 2015, he was appointed "Visiting Scholar in Residence" at Oberlin College. In 2020, Page retired from USC and moved back to New York City. Later that year, he embarked on a six month tour of the Balkan countries. In May 2021, the Peabody Conservatory announced that Page is to be a visiting professor as of the autumn of 2021.
Аутизм спектрінің бұзылуы
Пейдж 2007 жылы The New Yorker журналында жазған эссесінде жеті жыл бұрын өзіне Аспергер синдромы диагнозы қойылғанын, "мүмкін болса, өмір бойы көңілімнің қателесуін азайту үшін ұзақ уақыт бойы анықтауға тырысқан" деп мәлімдеді. Бұл эссе оның 2009 жылдың қыркүйегінде Doubleday баспасынан жарық көрген Parallel Play атты естелік кітабының жарыққа шығуына әкелді. The New York Times газетінде жазылған пікірде Джанет Маслин бұл кітап "Аспергер туралы емес, бірақ оны Мистер Маспергердің ерекшелігі күшейтеді. Пейдж Аспергер ауруы арқылы түсінікті болды. Ол өмірін әрдайым логикалық, кейде тіпті азапты түрде өткізеді, ол өткен мен қазіргі, тірі мен өлі, қызу махаббат пен ажырасуды қайталамалы түрде байланыстыратын уақыт сезімін сезінеді". Пейдж өзінің "бұл жағдайды ешкімге тілемес едім деп жазды. Өмірімнің көп бөлігін оқшауланған, бақытсыз және қайшылықта өткіздім. Алғашында мүгедек болған ол бір жылдың басым бөлігінде Университетке емделу үшін кетті. Ол өмір бойы көңілінен шыққан музыканы тыңдағаны үшін, әлсіреп, бірте-бірте қалпына келді. Ол жарақаттануына қарамастан, "өмірімнің ең жақсы жылдарында өз-өзіме абай қарап, мүмкіндігінше адамдарды көріп, тағы бір рет оқыту және тіпті біраз жазу" деп жазды.