Кіріспе

Американдық журналист (туған 1954) Тим Пейдж (туған Эллис Баттен Пейдж-младший; 11 қазан 1954) - американдық жазушы, музыка сыншысы, редактор, продюсер және профессор, ол 1997 жылы The Washington Post үшін музыка сыншысы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. "Нью-Йорк таймс" газетінің бас музыка сыншысы Энтони Томманиси Пейджтің сын-пикіріне "мәдени тарихты, әсіресе әдебиетті кеңінен білгені; өткір репортердің инстинкті мен жаңалықтарды сезіну қабілеті; жақсы әңгіме айтушының дағдылары; жұқпалы ізденіс; догмаға қарсы иммунитет; және үнемі жұмыс істейтін өркөкіректілік детекторы" үшін мақтау айтты. Пейдждің басқа да елеулі еңбектері - романшыл Доун Пауэллдің өмірбаяны, ол Пауэллдің шығармашылығының қайта жандануына көмектесті және аутизм спектріндегі диагнозы қойылмаған бұзылумен өскенін баяндаған мемуар.

Ерте өмір және білім

Пейдж Калифорния штатының Сан-Диего қаласында үй шаруасындағы және бұрынғы журналист Элизабет Латимер Такстон Пейдж пен білім беру психологиясының профессоры Эллис Баттен Пейдждің отбасында дүниеге келген. Сан-Диегода болған кезінде отбасы Алан М. Кригсманмен танысты, ол кезде Сан-Диего одағының музыка сыншысы және оның әйелі Сали Энн Кригсман Пейдждің әжесінің үйінде тұратын. Пейдж "Майк" Кригсманның музыка туралы жазуға деген ықыласына ерте әсер еткенін айтады: "Майк әр түні концертке қатысып, оны жазып, біз таңғы газеттен бәрін оқи аламыз. Мен бұдан артық өмір жолын елестете алмаймын". Пейдж отбасы Коннектикут штатының Сторрс қаласына көшіп барды; Пейдж 1975 жылға дейін сонда тұрды, 1969 жылдан 1970 жылға дейін бір жыл бойы, отбасы Эллис Пейдждің демалыс кезінде Венесуэланың Каракасына көшіп кеткен кезде. A Day With Timmy Page 1968 жылы Нью-Йорк кинофестивалінде және Нью-Йорктегі алғашқы жас кинорежиссерлер фестивалінің ашылу салтанатында көрсетілді. Оған қарамастан, Пейдж Мидори Готоның ертедегі чемпионы болды; ол алғаш рет 14 жасында оның ойынды мақтады, кейін 21 жасында оны суреттеді. Пейдж оны өзінің "ең маңызды тәлімгері" деп атайды. Пейдж өзінің алғашқы пікірталасты сын-пикірі 1976 жылдың сәуірінде Стив Райхтың "18 музыкант үшін музыка" атты шығармасының әлемдік премьерасы туралы эссе жазуға қозғалған кезде жазды. Газет мақаланы қабылдап, жариялады және ақысын төледі. "Және кенеттен", - деп жазады Пейдж өзінің мемуарларында, "Мен музыка сыншысы болдым". 1981 жылы ол WNYC FM радиостанциясымен 11 жылдық қарым-қатынасты бастады, онда ол композиторлар мен музыканттармен сұхбаттар жүргізетін түскі бағдарлама ұсынды, соның ішінде Аарон Копланд, Вирджил Томсон, Филип Гласс, Стив Райх, Диззи Гиллеспи және Мередит Монк сияқты қонақтар болды. Пейдж Канадалық пианист Гленн Гулдтың шығармашылығы туралы ең танымал авторлардың біріне айналды. Пейдж Гулдпен алғаш рет 1980 жылдың қазан айында телефон арқылы сөйлесті; қысқа сұхбат деп ойлаған нәрсе төрт сағатқа жуық уақытқа созылды. Келесі екі жыл бойы Пейдж пен Гулд аптасына бірнеше рет телефонмен сөйлесіп тұрды. Олар Пейджтің Торонтодағы Гулдқа үш күндік сапары кезінде бір рет кездесті, онда екеуі Гулдтың Дж. С. Бахтың Голдберг Вариацияларының екі нұсқасын салыстырып, бір сағаттық радиодрама өткізді. Бұл сұхбат 2002 жылы үш диск жинағында жарық көрді A State of Wonder: The Complete Goldberg Variations 1955 & 1981 . Пейдж Гулдтың 1984 жылы басылып шыққан "Гленн Гулд оқырманы" атты алғашқы жинағын редакциялады. Пейдж 1982 жылдан 1987 жылға дейін The New York Times газетінде музыка жазушысы және мәдениет репортері болды; 1987 жылы ол Newsday газетінің бас музыка сыншысы болды. Ол 1995-2008 жылдары The Washington Post басылымының бас классикалық музыка сыншысы болды, ал 1997 жылы Пулитцердің "таза және жарық музыка сыншысы" деп атаған сын үшін Пулитцер сыйлығын алды; алдыңғы жылы ол классикалық музыканың төмендеуі мен оркестрдегі скрипка секциясының орнын қамтитын тақырыптар туралы жазған болатын. Пейдж сонымен қатар Post және басқа да жерлерде кино және әдебиет туралы кеңінен жазды. 1991 жылы Пейдж сол кездегі белгісіз романист Даун Пауэллдің шығармаларына қызыға бастады. Басқа жазбалар "Магниттік өрістер" және "Жоғарғы ламалардың" музыкалық үлесін мадақтады. 2007 жылы Оңтүстік Калифорния университеті Пейджді журналистика және музыка профессоры етіп тағайындады. Пейдж 2012 жылы құрылғаннан бері Музыкалық сын үшін Рубин институтының мүшесі болды, ал 2015 жылы ол Оберлин колледжінде "Резиденциядағы қонақ ғалым" болып тағайындалды. 2020 жылы Пейдж USC-ден зейнеткерлікке шығып, Нью-Йоркке оралды. Сол жылы ол Балқан елдеріне алты айлық сапарға шығады. 2021 жылдың мамырында Пейдж 2021 жылдың күзінен бастап қонақ профессор болатынын Пейдж консерваториясы жариялады.

Аутизм спектрінің бұзылуы

Пейдж 2007 жылы The New Yorker журналында жазған эссесінде жеті жыл бұрын өзіне Аспергер синдромы диагнозы қойылғанын, "мүмкін болса, өмір бойы көңілімнің қателесуін азайту үшін ұзақ уақыт бойы анықтауға тырысқан" деп мәлімдеді. Бұл эссе оның 2009 жылдың қыркүйегінде Doubleday баспасынан жарық көрген Parallel Play атты естелік кітабының жарыққа шығуына әкелді. The New York Times газетінде жазылған пікірде Джанет Маслин бұл кітап "Аспергер туралы емес, бірақ оны Мистер Маспергердің ерекшелігі күшейтеді. Пейдж Аспергер ауруы арқылы түсінікті болды. Ол өмірін әрдайым логикалық, кейде тіпті азапты түрде өткізеді, ол өткен мен қазіргі, тірі мен өлі, қызу махаббат пен ажырасуды қайталамалы түрде байланыстыратын уақыт сезімін сезінеді". Пейдж өзінің "бұл жағдайды ешкімге тілемес едім деп жазды. Өмірімнің көп бөлігін оқшауланған, бақытсыз және қайшылықта өткіздім. Алғашында мүгедек болған ол бір жылдың басым бөлігінде Университетке емделу үшін кетті. Ол өмір бойы көңілінен шыққан музыканы тыңдағаны үшін, әлсіреп, бірте-бірте қалпына келді. Ол жарақаттануына қарамастан, "өмірімнің ең жақсы жылдарында өз-өзіме абай қарап, мүмкіндігінше адамдарды көріп, тағы бір рет оқыту және тіпті біраз жазу" деп жазды.