Martin Dülfer

Кіріспе

Неміс сәулетшісі Мартин Дюльфер (1 қаңтар 1859 жылы, Бреслауда 21 желтоқсан 1942 жылы, Дрезденде) неміс сәулетшісі және профессоры; ең танымал тарихи және модерн стильдеріндегі театрларды жобалаумен.

Өмір және жұмыс

Оның әкесі Карл Дюльфер баспагер және кітап сатушы болған. Орта білімін аяқтаған соң, Швайдництегі кәсіп мектебінде оқыды. Содан кейін 1877-1879 жылдары Ганновердегі политехникалық мектепте Конрад Вильгельм Хасемен, ал 1879-1880 жылдары Штутгарттағы Техникалық жоғары мектепте Кристиан Фридрих фон Лайнспен оқыды. Қысқа мерзімді әскери қызметтен кейін ол Берлиндегі de және Karl von Großheim кеңселерінде қызмет атқарды. 1885-1886 жылдары Мюнхен техникалық университетінде Фридрих фон Тьершпен бірге оқыды. Оның жеке тәуелсіз мансабы 1887 жылы басталды; Нео-барокко стиліне сай дизайн жасау. 1900 жылы ол модернге бет бұрды; негізінен пәтерлер мен коммерциялық ғимараттарды жобалады. Осы кезеңде ол өзінің алғашқы театрын Меран қаласында құрды, көп ұзамай тағы төрт театрды салды. Жоба конкурстарына бірнеше жобалар жасалды, олардың кейбіреулері бірінші орынға ие болды, бірақ олар қаржылық немесе саяси мәселелерге байланысты ешқашан іске асырылмаған. 1893 жылы Кете Вейгандқа үйленді. Некеде бала болмады, бірақ олар 1915 жылы тоғыз жасар баланы асырап алды. Ол 1905 жылы АҚШ-қа сапары кезінде заңды емес қызын туғанын мойындады. 1902 жылы оған "Бавария корольдік профессоры" құрметті атағы берілді. Төрт жылдан кейін ол Карл Вейсбахтың орнына Дрезден техникалық университетінің құрылыс дизайны профессоры болып тағайындалды. 1912 жылдан бастап құрылыс бөлімінің деканы, 1920 жылдан 1921 жылға дейін ректор, 1921 жылдан 1923 жылға дейін проректор болып қызмет атқарды. Ол сонымен қатар бірнеше кәсіби қауымдастықтардың мүшесі болды, ол неміс сәулетшілері қауымдастығының төрағасы болды. 1909 жылы ол "Дэ" партиясының құрылтайшыларының бірі болды. Ол 1911 жылы үшінші дәрежелі "Тақ орденінің" иегері болды. 1913 жылы Техникалық университет оған құрметті докторлық дәріс берді, ал 1928 жылы Берлин Техникалық университеті де соған ілесіп кетті. Ол 1929 жылы профессор-эмиритус болды және 1939 жылға дейін, Гете Медаль Фур Кунст анд Виссентхаукпен марапатталғанға дейін, ол масон болғандықтан, нацистік мәдени саясатта "не сенімді" адам деп саналғанға қарамастан, қоғамнан жоғалып кетті. Үш жылдан кейін ол қайтыс болды. Кейте Дрезденді бомбалау кезінде қаза тапты, бұл кезде олардың үйі мен мүлкі, сондай-ақ оның қабірі де қиратылды.

His father, Carl Dülfer, was a publisher and book dealer. After completing his secondary education, he attended a trade school in Schweidnitz. Then, from 1877 to 1879, he studied at the Polytechnic School in Hannover, with Conrad Wilhelm Hase and, from 1879 to 1880, at the Technischen Hochschule in Stuttgart with Christian Friedrich von Leins. Following a brief period of military service, he took a position at the Berlin offices of de and Karl von Großheim. He completed his studies from 1885 to 1886, at the Technical University of Munich, with Friedrich von Thiersch. His own independent career began in 1887; creating designs in the prevailing Neo Baroque style. Around 1900, he turned to Art Nouveau; designing mostly apartments and commercial buildings. During this period, he built his first theatre, in Meran, soon followed by four more. Several other designs were created for project competitions, some of which received first place, but they were never implemented due to financial or political issues. He married Käte Weigand in 1893. The marriage remained childless, but they adopted a nine year old boy in 1915. He also admitted to fathering an illegitimate daughter in 1905, during a visit to the United States. In 1902, he was awarded the honorary title of "Royal Bavarian Professor". Four years later, he was appointed to succeed Karl Weißbach as professor of building design at the Technical University of Dresden. From 1912, he served as dean of the construction department then, from 1920 to 1921 as rector and, from 1921 to 1923, as lt=Prorector. He was also a member of several professional associations, serving as chairman of the Association of German Architects. In 1909, he was one of the founding members of the de. He was a recipient of the Order of the Crown, third class, in 1911. The Technical University presented him with an honorary doctorate in 1913, and the Technical University of Berlin followed suit in 1928. He became a professor emeritus in 1929 and disappeared from public notice until 1939, when he was given the Goethe Medaille für Kunst und Wissenschaft, despite the fact that he was a Freemason and therefore considered to be an "unreliable" person under Nazi cultural policy. Three years later, he died. Käte was killed during the bombing of Dresden, at which time their home and estate, as well as his grave at the de, were also destroyed.