Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі Жаңа Каледония лорикеті (Vini diadema) - жаңа Каледонияның меланезиялық аралында мекендейтін, мүмкін жойылып кеткен лорикеттер.
Species of bird
The New Caledonian lorikeet (Vini diadema) is a potentially extinct lorikeet endemic to the Melanesian island of New Caledonia.
Таксономия
Жаңа Каледониялық лорикет бұрын Шармозина тұқымдасына жатқызылған. Ол 2020 жылы жарияланған лорикеттердің молекулалық филогенетикалық зерттеуіне негізделген Вини туысына көшірілді; бұл түрдің үлгісі алынбағанымен, ол жаңадан кеңейтілген Виниге қауырсын мен биогеографияны ескере отырып көшірілді.
The New Caledonian lorikeet was formerly assigned to the genus Charmosyna. It was moved to the genus Vini based on a molecular phylogenetic study of the lorikeets published in 2020; although this species was not sampled, it was transferred to the newly expanded Vini based on consideration of plumage and biogeography.
Сипаттама
Жаңа Каледония лорикейтінің ұзындығы 1819 см (үлкен қолдың көлемі), оның 78 см - арық және тік құйрығы. Қанаттары жұқа және тік, жалғыз үлгіде 91 мм. Оның тарсусы 16 см. Аналық құстар жалпы жасыл түсті, терең қызғылт көк тәж және қара көк түсті жамбастар, сарғыш бет және төменгі бет, ал қызыл аналь аймағы бар. Құйрығы жоғары жағында жасыл, төмен жағында сары түсті, төрт бүйірлі қауырсындары қызыл түсті, содан кейін қара жолақ, төменгі жағында сары түсті. Ұясы қызғылт-қызыл, көкжиек аяғы сияқты қою қызғылт-қызыл. Еркектер тіркелмеген. Ұқсас түрлерге сүйенсек, олардың бетін, негізгілердің астыңғы жағын және артқы жақтарын қоса алғанда, қызыл түстеу болуы мүмкін; және олар сәл үлкен болуы мүмкін. Ересекті емес құстар жайсыз аналарға ұқсауы керек. Оның дыбыстары да белгісіз, бірақ - тағы да ұқсас түрлерге негізделген - ықтимал жоғары шырылдаған шырылдау. Бұл - түрдің ең айқын белгісі, бірақ тек жергілікті попугайлардың дауыстарын жақсы білетін бақылаушылар үшін. Құстарды олардың кішкентай мөлшеріне байланысты анық байқауға болады, бірақ оларды байқау өте қиын.
The New Caledonian lorikeet is 18–19 cm long (the size of a large hand), 7–8 cm of which is the slim and pointed tail. The wings are slender and pointed, measuring 91 mm in the only specimen. Its tarsus is 16 cm long. Female birds are green overall, with deep violet blue crown and dark bluish thighs, a yellowish face and underside face, and a red anal region. The tail is green above and yellowish olive below, with the four lateral feathers with red basal markings followed by a black band, tipped yellow on the underside. The beak is orange red, the iris probably dark orange like the feet. Males have not been recorded. Based on similar species, they likely have more red coloration, probably including the face, underside of the primaries and the rump sides; and are likely slightly larger. Immature birds should look like dull females. Its noises are also unknown but—again based on similar species—are likely high pitched screeches. These would be the most telling sign of the species, but only to observers familiar with other local parrots' vocalizations. While the birds would be unmistakable due to their small size, they are extremely hard to spot.
Тарату
Қазіргі кездегі үлгілердің қайдан алынғаны белгісіз. Бірі 1913 жылы Оубатье маңындағы Монт Игнамбиде түсірілді (Сарасин және Ру, 1913), бірақ сақталмаған. Солтүстік провинциядағы Монт Пани мен Монт Игнамби аймағының батысынан және Ла Фоа Канала жолы мен Оңтүстік провинциядағы Яте көлінен тексерілмеген мәліметтер бар (Stokes, 1980; Forshaw & Cooper 1989; Ekstrom et al., 2002). Брегулла (1993) бұл аймақ Монт-Панье мен Монт-Гумбольдт массивтері мен Каналадан 60 км-дей жерде орналасқан деп болжаған. Биіктік жерлердің қолжетімділігінің төмендігін ескере отырып, теориялық тұрғыдан алғанда, малдар провинция шекарасындағы жағалауаралық жолдар арасындағы салыстырмалы түрде бұзылмаған орманның қалған үлкен жерлерінде болуы мүмкін.
The provenance of the extant specimen is unknown. One was shot at Mont Ignambi near Oubatche in 1913 (Sarasin & Roux, 1913), but not preserved. Unverified reports exist from west of Mont Panié and the Mont Ignambi area in the North Province, and from the La Foa Canala road and Yaté Lake in the South Province (Stokes, 1980; Forshaw & Cooper 1989; Ekstrom et al., 2002). Bregulla (1993) suggested it might be in the area around Mont Panié and Mont Humboldt—about 60 km SE of Canala—and the Massif du Kouakoué. Given the low accessibility of the highlands, flocks could, in theory, exist in any of the larger remaining patches of relatively undisturbed forest, e. g., between the intercoastal roads around the province border.
Экология
Бұл құсты іздеу қиын, өйткені ол көшпелі және салыстырмалы түрде байқалмайды. Бұл түрдің ылғалды тау ормандарында өмір сүретіндігіне сенуге болады, бірақ (маусымалық?) Мелалеука орманды жерлерге ұшып кіреді. Көптеген мәліметтер осындай жазық ормандардан алынған, бірақ бұл, мүмкін, қол жетімділіктің жақсарғанын көрсетеді. Тау. Игнамби - бұл түрдің өмір сүру үшін қолайлы мекені. Яте көлінің жағдайы төменгі бұталы аймақтан алынған. Құс ағаштардың басына ұшып барады. Қауымдас түрлер нектар, тозаң, гүлдер, кейде жұмсақ жемістерді жейді, жұппен немесе кішкентай (10-дан аз) үйірмелерде азық табады. Эритрина осы түрдің азық-түлік өсімдіктері ретінде ерекше аталды. "Жасыл" Charmosyna lorikeets үшін көбею деректері тек қана қызыл фланкидті (C. placentis) және қызыл фронтидті lorikeet (C. rubronotata) үшін қол жетімді. Ұрықтану кезеңі шілде-желтоқсан аралығында, мүмкін ақпанға дейін, тіпті жыл бойы созылады. Олар ағашқа тігілген термит ұясы немесе эпифиттік папоротниктерде қазылады. Сыйымдылықтар екі (кейде үш?) ақ дөңгеленген жұмыртқалар; туыстары туралы аз деректерден экстраполяция жасау, C. diadema жұмыртқаларының өлшемдері шамамен 19,6 х 18,7 мм.
This bird is hard to track because it is nomadic and is relatively inconspicuous. The species is believed to live in humid montane forests but (seasonally?) flies in and out of lowland Melaleuca forests. Most reports come from such lowland forests, but this probably reflects better accessibility. Mt. Ignambi is believed to be an ideal habitat for the species. The Yaté Lake report was from an area of low shrubland. The bird apparently keeps to treetops. Related species eat nectar, pollen, blossoms, and sometimes soft fruit, foraging in pairs or small (typically fewer than 10) flocks. Erythrina was specifically mentioned as food plants for this species. Reproduction data for 'green' Charmosyna lorikeets is only available for the Red flanked (C. placentis) and the red fronted lorikeet (C. rubronotata). Breeding season probably is July–December, and possibly to February, or even all year round. They excavate in arboreal termite nests or epiphytic ferns. Clutches consist of two (sometimes three?) white rounded eggs; extrapolating from scant data for relatives, C. diadema eggs probably measure about 19.6 x 18.7 mm.