Кіріспе

Глазго және Пейсли бірлескен темір жолы - Шотландияның батысындағы Глазго Бридж-стрит темір жол станциясы мен Пейсли арасындағы темір жол желісінің бөлігі. Ол екі бәсекелес теміржол компаниясы Гринк пен Айрға дейінгі желілерінің тұғыры ретінде бірлесіп құрып, жұмыс істеді және 1840 жылы ашылды. Жолды бақылаған бірлескен комитет Гованға, кейіннен Цеснок докқа, содан кейін Принс докқа тармақ салды. 1921 жылғы темір жол туралы заңның (топтау туралы заң) қабылдануымен желі Каледония темір жолымен және Глазго және Оңтүстік-Батыс темір жолымен бірге Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолының (LMS) бөлігі болды. Бұл желі әлі күнге дейін Инверклид желісінің және Айршир жағалау желісінің шығыс шеті ретінде қатты пайдаланылады.

Құрылу

1830 жылдары Шотландияның батысындағы промоутерлер темір жол құрылысының әлеуетін қарастырды, ал 1837 жылғы парламенттік сессияда екі жобаның қолдаушылары заң жобаларын ұсынды. Олардың бірі - Глазгодан Гринокке дейін, екіншісі - Глазгодан Айрға дейін, ал Килмарнокқа дейін созылатын еді. Екеуі де Бридж-стриттегі Глазго аялдамасынан бастауды қалайды, ал олардың Пейслиге дейінгі ұсынысы бірдей болды. Ол кезде Парламент тығыз қатардағы құрылысқа рұқсат беруге қарсы болды және алға қарай жалғыз жол - Пейслиге дейін ортақ желі салу және пайдалану үшін бірігу екендігі анық болды. Екі жобаға арналған актілер 15 шілде 1837 жылы Корольдік келісімді алды, ал жаңа компаниялар Глазго, Пейсли және Гринок темір жолы (GP&GR) және Глазго, Пейсли, Килмарнок және Айр темір жолы (GPK&AR) деп аталды. GPK&AR 1839 жылы 19 шілдеде Ирвин мен Айр (Ньютон Айр) арасындағы оңтүстік шетінде бөлім ашқан және ол 1840 жылы 14 шілдеде Глазгодағы (Бридж-стрит) уақытша станциядан Пейслиге дейінгі бірлескен желіде жұмыс істей бастады. GP&GR 1841 жылдың наурыз айында ашылды, бұл Bishopton-дағы туннель құрылысындағы қиындықтарға байланысты кешіктірілді.

Бірлескен желісінің жағдайы

Глазго мен Пейслидің бірлескен теміржол компаниясы ешқашан болған емес; Бірлескен желі екі меншік иесі компанияның басқа бөліктерімен бөлек басқарылды және Біріккен комитет басқарады. Кейбір авторлар "Бірлескен темір жол" деп атаған және бұл кейде компания мәртебесін білдіреді, бірақ бұл қате.

Глазго кеңейтулері мен қызмет көрсетуді қайта бағыттау

1840 жылы Клайд-плейстегі Бридж-стрит аялдамасы жеткілікті болды; ол уақытша станция болды, оны 1841 жылы 6 сәуірде жолаушылар мен жүктерді өткізетін тұрақты құрылыммен алмастырды. Алайда, көлік көбейген сайын, оның кемшіліктері айқын болды, ал Клайд өзенінің оңтүстік жағында орналасқан жері кемшілік ретінде қаралды. GPK&AR 1850 жылы Глазго, Дамфрис және Карлайл темір жолымен біріктіріліп, Глазго және Оңтүстік-Батыс темір жолы (G&SWR) болды, ал 1876 жылы жаңа Глазго жолаушылар терминалы ашылды. Қазіргі уақытта бұл жердің көп бөлігі Сент-Энох сауда орталығына кіреді. Жаңа терминалға Глазгодағы Одақ темір жолы арқылы кіруге болады, ол Шилдс тоғысында (Глазгоға жақындап барады деп саналады) және Клайдтан Одақ темір жолының көпірімен өтеді. Сент-Энох станциясы G&SWR үшін Глазгодағы негізгі жолаушылар терминалы болды, бірақ олар біраз уақыт бойы Бридж-стритті пайдалануды жалғастырды. Каледония темір жолы (CR) Глазго Пейсли және Гринок темір жолының мұрагері болды және ол да Клайдтың солтүстік жағында үлкен жолаушылар терминалын салуды қалады; 1879 жылы 31 шілдеде CR Глазго Централ деп аталатын жаңа терминалды ашты, Гордон көшесіне қарама-қарсы; желі Сэр Уильям Аррол және компаниясы салған төрт жолды көпір арқылы Клайдтан Бридж-стриттен кеңейтілді. Бридж-стрит станциясы сонымен қатар Орталық станцияға және төрт бухталық платформаларға апаратын екі жаңа платформаны қосу үшін жақсартылды: екеуі CR үшін, екеуі G&SWR үшін. 1870 жылы 12 желтоқсанда City Union Line Dunlop Street станциясының ашылуымен G&SWR Глазгодағы орталық терминалына ие болды, ал Bridge Street-тегі ыңғайсыз станция артықшылыққа ие болмады. G&SWR 1892 жылдың 1 ақпанында оны пайдалануды тоқтатты, ал "Joint Line енді Кук-стрит көпірінен басталды және оның милялық бағаналары миляж есептеу мақсатында қайта орнатылуы керек болды". Орталық станция 1901-1905 жылдары жақсартылды және кеңейтілді, сонымен қатар Клайд өзенінің үстінен тағы сегіз жолды көпір салынды. Бридж-стрит станциясы 1905 жылы жабылды және бұл жер кареткалар үшін пайдаланылды.

Гован филиалы

Бірлескен комитет филиалды Иброкстен Гованға көтерді. Ол жүк тасымалы үшін 1868 жылдың 1 мамырында, жолаушылар үшін 1868 жылдың 2 желтоқсанында ашылды. Ішкі қала маңындағы желі ретінде ол трамвайлардың бәсекелесуіне ұшырайды, ал жолаушылар қызметі 1921 жылы 9 мамырда тоқтатылды. Бұл жұмыста Арклстон туннелін ашу кірді, ол 1882 жылы жүргізілген деп хабарланды. Сол кезде бұл жолдан күн сайын 260 пойыз жүретін. British Rail кейіннен 1960 жылдардың ортасында Шилдс пен Арклстон түйіспелері арасындағы бөлімді қайтадан екі жолға қысқартты, бұл Gourock бағытындағы желіге сигнал беру мен электрлендірудің бөлігі болды. Ал 1980 жылдары Ayrshire Coast электрлендіру кезінде Арклстон түйіспесі мен Уоллнюк түйіспесі арасындағы баяу желілерді (Айр желісі мен Гоурок желісінің айырмашылығы) алып тастады.

Қазіргі кезде: Инверклид және Айршир жағалауы желілері

Бірлескен желі қазіргі уақытта да маңызды болып табылады, өйткені ол көп адам жүретін Инверклид және Айршир жағалауы желілерінің бөлігі болып табылады. 2000-жылдардың ортасында бұл желі Глазго әуежайының Глазго орталық станциясы мен Глазго әуежайы арасындағы темір жол желісінің бір бөлігі болатыны ұсынылды және бұл желіге арналған жоспарларды 2007 жылы Шотландия парламенті мақұлдады. Бұл жоспарлар әуежайға қызмет көрсететін қосымша пойыздарды қамтамасыз ету үшін бірлескен желіге арналған бірқатар қуаттылықты арттырды, оның ішінде Шилдс пен Арклстон түйіспелері арасындағы екі жолдың ортасында екі бағыттағы үшінші жолды қамтамасыз ету, Арклстон мен Уоллнюк түйіспелері арасындағы төрт жолды қалпына келтіру және бүкіл жол бойындағы мерзімі өткен сигнализацияны алмастыру. Аэропортты байланыстыру 2009 жылы мемлекеттік шығындарды қысқарту нәтижесінде тоқтатылғанмен, бірлескен желі жұмыстары Paisley Corridor Improvements Project ретінде жалғастырылды және 2012 жылы аяқталды.

1855 құйрығының соқтығысуы

1855 жылы 22 ақпанда таңғы сағат 6.00-де Дэмфристен Глазгоға дейінгі пойыз Жойылған желіде дөңгелектің сынуынан болған жолдан шығудан тоқтады. Жолаушылар вагондарының бірінің есігі құлыпталып, күзетші жолаушыларды босату алдында, сағат 9.15-те Гринкок - Глазго пойызы пойыздың артқы жағына ұшты. Бір адам қаза тауып, бірнеше адам жарақат алды. Тергеу барысында Біріккен комитет баспа түрінде нұсқаулық бермегені айтылды.

1882 жылғы соқтығысу

Сигналшының қатесі 1880 жылы 9 қыркүйекте түстен кейін, төрт жолдың орналасуы тапсырылғаннан кейін көп ұзамай, қазіргі Хиллингтон Вест станциясының батыс шетіндегі Пенилиде соқтығысуға әкелді. Ол кезде "Ап Гудс" желісі бойынша Хёрлфордтан Глазгоға баратын минералдық пойыз жүгіріп бара жатты. Бұл темірден жасалған ауыр пойыз еді. Қозғалтқыш жоқ. 139, Патрик Стирлингтің дизайны бойынша 0 4 2 екі Хёрлфорд жігіттері жауапты болды, жүргізуші Джеймс Лаудердейл және өрт сөндіруші Эндрю Гилкрист олар Пенилиге жетті және стартта ұсталды, өйткені Cardonald секциясында балласт жұмыс істеп тұрды. Шамамен он екі минуттан кейін Пенилидің сигналшы жігіті оларды жолай жолаушылар желісіне қосуды көздеп, оларды кері жіберді. Ер адам ұзақ ауысымның соңында шаршаған, жаңа орнатылғанға сәл жат болса керек. Бір керемет қателікпен ол бір емес, екі кроссоверді ашты, ал пойыз жоғарыға, содан кейін төменге қарай қозғалды! Содан кейін сигналшы өз рычагтарын қалпына келтіріп, сағат 4-те Глазгодан Гринкокка дейінгі Кейли экспресіне қарай жолға шықты. 139-да тұрған Джимми Лаудердейл бұған таңғалды. Бірақ олардың бәрі төрт жолды жаңадан бастаған, ол бәрі дұрыс деп ойлады. Содан соң сигнал беруші оларға қораптан жасыл жалауды берді, сондықтан Лаудердейл не қалағанын көру үшін алға қарай қарай жүгіре бастады. Бірақ күзетші барлық сигналдарды төменге тап болды, мұқият үрейленіп, ол алға жүгіріп, айқайлай бастады, және қазір Лаудердейл оны естіп, тоқтады. Бірақ ол кезде ештеңе істеуге тым кеш болды. Экспресс 200 метр қашықтықта, сағатына 65 шақырым жылдамдықпен жүрді. Жоқ, жоқ. 139-дың экипажы шығып, қабырғадан өтіп кетті, ал экспресс 139-ға қарай бет алды. Бұл өте жаман соққы болды. Күзетші мен екі жолаушы қаза тапты. Өрт сөндіруші мен тағы бір жолаушы кейін қайтыс болды. Жүргізуші ауыр жарақаттармен қашып кетті. Бірден кейін бірден басқа соқтығысу болды, өйткені Лесмагагоудан Кели минералы Доун Гудс желісіне келіп жатты. Оның жүргізушісі апатты көрді және дәл уақытында тоқтатуға тырысты.

Ұлттықлендірілгеннен кейінгі апаттар

1973 жылы 30 тамызда Шилдс-джонкшеннің батыс жағында Инверклид желісінің Уэмисс шығанағынан Глазго-Централға бағыт алған рейсі Айрдан Айршир жағалау желісіне бағыт алған рейстің артқы жағына соқтығысқанда, апат болды. 1979 жылы 16 сәуірде Желідің батыс жағында темір жол апаты орын алды, бұл кезде Инверклид желісі қызмет көрсетуі Глазго-Централдан Вемисс-Бейге дейін, Уоллнюк торабында, Пейсли Гилмор-стрит темір жол станциясынан шығысқа қарай, Даун Фаст-Лайннан Даун Горок-Лайнға дейін өтті. Ол Айрдан Ayrshire Coast Line арнайы қызметімен бетпе-бет соқтығысты, ол қызыл сигналға қарсы 2-ші платформадан шығып кетті.