Кіріспе

Британдық ханзада (17791783) Ұлыбританияның ханзадасы Октавиус (23 ақпан 17793 мамыр 1783) - король Георг III мен оның патшайымы Шарлотта Макленбургская Стрелицтің он үшінші баласы және сегізінші ұлы. Алты айдан кейін оның кіші інісі Альфред ханзаданың өліміне байланысты Октавиус та ақуыз вирусына қарсы егілді. Бірнеше күннен кейін ол ауырып, төрт жасында қайтыс болды. Георг III патша өзінің екі кіші ұлы Альфред пен Октавиусқа қатты ғашық болған, ал оның ақырында ашуы олардың галлюцинацияларына байланысты болды.

Өмір

Принс Октавиус 1779 жылы 23 ақпанда Лондондағы Бэкингем үйінде дүниеге келген. Ол король Георг III мен оның әйелі Шарлотта Мекленбург Стрелицтің он үшінші баласы болды. Принстің аты латын тілінен алынған octavus, "сегізінші", ол ата-анасының сегізінші ұлы екенін көрсетеді. Лордтар палатасы корольді туған күнімен құттықтады. Октавиус 1779 жылы 23 наурызда Кентерберий архиепискобы Фредерик Корнуоллиспен Сент-Джеймс сарайындағы Ұлы Кеңес палатасында шомылдыру рәсімінен өтті. Оның құда-құдасы Брансуик герцогы Вольфенбюттель (екі рет алынып тасталған оның бірінші туысының күйеуі), оған Гертфорд графты, Лорд Чемберлен прокси болды; Мекленбург герцогы Шверин (бір рет алынып тасталған оның бірінші туысы), оған Ашбурнхам графты, Столдың күйеуі прокси болды; және Саксония герцогинясы Ваймар Эйзенах (оның алтыншы туысының әйелі), оған Алисия Уиндхам, Эгремонт графтығы, королева Шарлоттаның төсек бөлмесінің ледисі прокси болды. Патшайымның қызметшісі Шарлотта Папендик ханзада Октавиус "жақсы мінезді, жақсы бала, болашақта жақсылық жасайтын адам" екенін айтты. Георг патша Октавиусқа өте берік болған, ол өзінің ағалары осы уақытқа дейін жасаған қиындықтарды, соның ішінде жыныстық қатынас пен қаржылық жауапкершілікті тудыратын қиындықтарды тудыратын жас еді. Сол кездегі патшаның жас балаларына деген сүйіспеншілігі ерекше болды. Ол олардың туған күнін тойлауға және басқа да мерекелерге қатысуға тырысты. Бірде бір досы Георгийдің "София мен соңғы ханзада Октавиусты қолына алып, кезекпен жүретінін" көрген. Патшаның досы Мэри Делани Октавиуспен Виндзордағы Королевалар сарайында кездескенін еске алды. Ол өзінің хатында Джорджтың Октавиусты қалай сүйіспеншілікпен көтеріп, оған алып келгенін баяндаған. Октавиус кейін қолын созып, миссис Деланимен ойнауға тырысты, және ол әкесінің үгіт-насихаттары бойынша оның бетінен сүйді. Отбасылық сүйіспеншілікті көрсетуді жұртшылыққа жария етуді қорғайтын әлеуметтік нормаға қарамастан, ол король мен королеваның балаларын тәрбиелеудің жаңа әдісін мақтады. Тағы бір куәгер Джордж мен Шарлоттаның "балалары үнемі олармен ойнайды" деп жазды; көп жағдайда балалар ата-аналарына кешкі сағат алты мен жеті аралығында әкелінеді, олар бір-екі сағат ойнайды. Патша балаларының білім деңгейі туралы да хабардар болды. Октавиус оған жастары жағынан жақын апасы - ханшайым Софияға қосылған, ол Октавиусты "оның ұлы" деп атаған. Ол 1780 жылдың жазында Суссекс жағалауындағы Истборн қаласына Елизавета мен Эдвард есімді бауырларымен бірге барып, теңіз жағасындағы таза ауамен суға батады. Он тоғыз айлық болған кезінде Октавиус ағасы Альфредтің тууымен аға аға болып қалды. Альфред 1782 жылы 20 тамызда қайтыс болғанда Октавиус үш жаста болған, бұл оны патша отбасының ең жас мүшесі етті. Хорас Уолпол сэр Хорас Маннға ханзада Альфред қайтыс болғаннан кейін король Георг "Альфред үшін өте өкінішті, бірақ Октавиус болса, мен де өлген болар едім" деп мәлімдегенін жазды. 1820 жылы тарихшы Эдвард Холт ханзаданың мінезі туралы былай деп жазды: "Халқының сүйіспеншілігіне бөленген Октавиус ханзада бесінші жастан өтпегенмен, өте мойынсұнғыш болып саналды және әдемі табиғаты ерекше болды, ол айналасындағылардың бәріне ұнайтын болды". XIX ғасырдағы өмірбаян жазушы Джон Уоткинс Октавиус "патшалық ұрпақтың ең жақсыларының бірі деп саналды" деп қосты.

Өлім және соңынан

Ал Альфред қайтыс болғаннан кейін алты айдан кейін Октавиус пен Софияны лондондық Кью сарайына алып барып, оған талма вирусына қарсы егуге салды. София оқиғасыз қалпына келді, бірақ Октавиус ауырып, бірнеше күннен кейін, 1783 жылы 3 мамырда кешкі сағат сегізде қайтыс болды. Ол төрт жаста еді. Патшалық балаларының тәрбиешісі леди Шарлотта Финчтің хатында "Принц Октавиус өткен түнде қайтыс болды, және, шын мәнінде, ол ауырып қалғаннан бері оның сауығуына ешқандай үміт болған жоқ" деп жазылған. Дәстүр бойынша, үй іші жас патшалық балалардың өліміне ресми аза тұтпады. Октавиус британдық патша отбасының ең соңғы мүшесі болды. Патшалық әулетінің мүшелері оның өліміне вакцинаның әсері емес, керісінше, суық тигенін мәлімдеді. Георг III және оның отбасы туралы мәліметтердің көпшілігі Октавиус өлімінің себебін анықтамайды, бірақ бірнешеуінде вакцинация мүмкін кінәлі ретінде аталады. Патшалық архивінде ханзаданың өлімі туралы аз айтылады, тек оның қай күні қай жаста қайтыс болғаны ғана жазылады. 10 мамырда Октавиус ағасы Альфредпен бірге Вестминстер абатшылығында жерленді. Олардың үлкен ағасы, король Георг IV болған кезде, олардың сүйектері 11 ақпан 1820 жылы Виндзор замоғындағы Сент-Джордж шіркеуіне көшірілді. Король Шарлоттаның айтуынша, Октавиус күтпеген жерден қайтыс болды; ол осындай қайғылы жағдайға тап болған досына "мен сіз сезінетінді екі рет сезіндім, соңғы рет мұндай инсультқа аздап да дайындалмай, қырық сегіз сағаттан аз уақыт ішінде менің ұлым Октавиус, мүлдем сау, науқас болды және бірден өліммен ұрады" деп жазды. Принстің өлімі королева Шарлоттаға психикалық және физикалық жағынан қатты әсер етті, ол сол кезде кіші баласына, принцесса Амелияға жүкті еді. Октавиус қайтыс болғаннан кейін, оның әкесі қатты күйзеліске ұшырады; Уолпол "Патша тағы бір кішкентай баласынан айырылды; олар әдемі бала, олардың Ұлылықтары қатты ұнаған" деп жазды. Патша сарайының қалған мүшелері, әсіресе жас ханзаданың қызметшілер мен қамқоршылары Октавидің кенеттен өліміне қатты қайғырды. Көп ұзамай Георгий патша: "Октавиус осында болмаса, мен үшін көкте орын болмайды" деп мәлімдеді. Ұлының өлімінен кейінгі күні король суретші Томас Гейнсбороу отбасының портреттерін жасауда болған бөлмеден өтті. Патша одан тоқтауын өтінді, бірақ ол Гейнсбороудың Октавиус картинасы туралы білгенде, суретшінің жалғастыруына рұқсат берді. Бір аптадан кейін осы сурет көрмеге қойылғанда, Октавиус әпкелері қатты ренжіді, олар бәрі алдында жылап қалды, ата-аналары да қатты қайғырды. Октавиус қайтыс болғаннан кейін үш ай өткен соң, әкесі әлі де ұлын ойлап, Лорд Дартмутқа жазған хатында күн сайын "осы сүйікті заттың [Октавиус] жоқтығы үшін сезінетін алшақтық арта түседі" деп жазды. Кейінгі жылдары король Георг екі кіші ұлымен әңгімелескенін елестетеді. 1788 жылы корольдің бір мазасыздығы кезінде Джордж Октавиус үшін жаздықты қате қабылдады, ол кезде ол бес жыл бұрын қайтыс болды.