Jean Pierre-Bloch

Кіріспе

Jean Pierre Bloch; 14 сәуір 1905 - 17 наурыз 1999) - Екінші дүниежүзілік соғыста белсенді болған француз қарсыласы, Расизмге және антисемитизмге қарсы халықаралық лиганың бұрынғы президенті.

Социализм және қарсылық

Жан Пьер Блох өнеркәсiпшiнiң ұлы болған және Сорбоннадан заңгерлiк дәрежесiн алған. 1920 жылдардың соңында SFIO-ға қосылып, социалистік партияның күнделікті газеті "Populaire" журналының журналисі болды. Оның саяси мансабы 1934 жылы, Aisne департаментіне бас кеңесші болып сайланғаннан кейін басталды (ол 1967 жылға дейін қызмет етті). Ол жергілікті базасын келесі жылы Лаон қаласының әкімінің орынбасары болып нығайтты. 1936 жылы ол Халықтық фронттың жеңісімен Франция Ұлттық Ассамблеясының ең жас депутаты болды. 1938 жылы Жан-Пьер Блох Мюнхен келісіміне қарсы шыққан бірнеше парламентарийлердің бірі болды. Ол яһуди болғандықтан, Адольф Гитлер Германиясындағы яһудилердің тағдыры туралы әсіресе уайымдаған. 1939 жылы ерікті түрде әскер қатарына кірген ол 1940 жылы 23 маусымда тұтқынға алынды. Түрмеде ол өз атына үтірлі таңбаны қайта орнатқан. Ол қашып, Дордоньдегі ішкі қарсылыққа қосылды және (оның әйелі Габи Пьер Блохпен бірге) Лондондағы де Голль штабынан Францияға жіберілген агенттер, қару-жарақ және жабдықтардың алғашқы парашюттерімен Францияға түсуді ұйымдастырды. Ол әйелімен бірге тағы да тұтқындалып, 1941 жылдың қазан айында басқыншылыққа айыпталып, қамауға алынды. Ол 1942 жылдың шілдесінде тағы онша адаммен бірге американдық Вирджиния Холл ұйымының көмегімен қашып кетті. Содан кейін ол Лондондағы генерал де Голльге қосылды, 1942-1943 жылдары ол барлау және іс-қимылдың орталық бюросының (BCRA немесе еркін Франция құпия қызметтері) азаматтық бөлімін басқарды. Осылайша ол барлық қарсыластардың есімдерін көріп отырды. Осылайша ол 93 жасында қатысқан Морис Папонның соттарындағы басты куә болды. 1943 жылы Жан-Пьер Блох еркін Франция Ішкі істер министрлігінде комиссардың көмекшісі болды. Бұл қызметте ол 1871 жылғы Кремю декретін қалпына келтірді, ол алжирлік еврейлерді француз азаматтары ретінде натурализациялады және Виши режимі оны жойды. Ол мұсылман алжирліктерге қатысты осындай заң жобасын ұсынды.

Jean Pierre Bloch was the son of an industrialist and received a law degree from the Sorbonne. He joined the SFIO at the end of the 1920s and became a journalist for Populaire, the daily newspaper of the socialist party. His political career began in 1934, when he was elected general councilor for the Aisne département (a post he would hold until 1967). He shored up his local base by becoming adjunct to the mayor of Laon the following year. In 1936 he became, with the victory of the Popular Front, the youngest deputy in the French National Assembly. In 1938, Jean Pierre Bloch was one of few parliamentarians to oppose the Munich Agreement. As a Jew, he was particularly concerned by the fate in store for the Jews of Adolf Hitler's Germany. Having enlisted voluntarily in 1939, he was made prisoner on 23 June 1940. While in prison he re arranged the hyphen in his name. He escaped, joined the internal Resistance in Dordogne and helped arrange (along with his wife Gaby Pierre Bloch (d. 1996)) some of the first parachute drops into France of agents, arms and equipment sent by de Gaulle's headquarters in London. Again arrested with his wife (in Marseille) and imprisoned in October 1941 on treason charges, he escaped along with a dozen others in July 1942 courtesy of American Virginia Hall's organization and saws, keys, and money his wife (released after three months) had hidden in parcels she sent him. He then joined General de Gaulle in London, heading the civilian section of the central bureau of intelligence and action (BCRA or secret services of Free France) from 1942 to 1943. In this capacity he saw the names of all resistants. He was thus a key witness at Maurice Papon's trial, at which he participated at the age of 93. In 1943, Jean Pierre Bloch became assistant commissioner at the Free French Ministry of the Interior. In this function, he secured the re establishment of the Crémieux decree of 1871, which had naturalized Algerian Jews as French citizens and which the Vichy regime had abrogated. He vainly proposed a similar legislative text for Muslim Algerians.

Де Голльді сынға алған қарсыласы

Соғыс кезінде генерал де Голльдің құлшынысты ізбасары болғанмен, ол "Де Голль немесе қорлау уақыты" деген еңбегінде кем дегенде 1942 жылы генералдың жан-жағында роялистердің немесе соғыстан бұрынғы оңшыл экстремистік лигалармен тығыз байланысты адамдардың бар екендігін айыптады (Клод Хеттье де Боисламбер, Кагульдің құрметті адамы; полковник Пьер Фуркад, осы ұйымның бұрынғы мүшесі; Пьер Гийен де Беновиль, Action Française-тің бұрынғы мүшесі, 1934 жылғы 6 ақпандағы оқиғалардың бастамашысы; генералдың немере інісі Мишель Каиляу). Жан Пьер Блохтың айтуынша, генерал де Голльдің республикашылдарға қосылуы тек тактикалық мақсатпен жасалды және Қарсылық қозғалысы де Голльдің қолынан өтті. Пьер Блохтың пікірінше, голлистер қарсылық туралы бұрмаланған көзқарас ұстады, олар өзін коммунистермен бірге қарсылықтың жалғыз үлкен күші ретінде танытты, социалистер мен христиан-демократтарды ұмытты. 1945 жылы Жан-Пьер Блох парламенттегі орынды оңай иеленді, ол француз коммунистік партиясымен одақ құрып, келесі жылы Морис Торезді премьер-министр ретінде қолдады. Ол 1947 жылы бостандықтан кейін заңсыз деп танылған әріптестік газеттерінің активтерін жоюмен айналысатын SNEP-ті басқару үшін (1953 жылға дейін) отставкаға кетті. Ол Филипп Петеннің сотында қазылар алқасының мүшесі болды. Сонымен қатар, ол Ұлттық Ассамблеяның мұсылман істерін үйлестіру жөніндегі комиссиясын басқарды. Осы қызметте ол алжирліктердің жағдайын жақсартуға тырысты және қолданылмаған 1947 жылғы статутты дайындауға қатысты. 1950-1960 жылдары бейбітшілік қозғалысына қатысқан. 1956 және 1967 жылдары ол парламенттік орынды қайта иеленбеді. Ол 1958 жылы де Голльдің билікке оралуын қолдады.

Расизмге қарсы іс-қимыл

Жан Пьер Блох сонымен қатар антисемитизмге қарсы халықаралық лиганың (ЛИКА) директоры болды: ол 1937 жылдан 1968 жылға дейін атқарушы комитеттің мүшесі, содан кейін 24 жыл бойы, 1968 жылдан 1992 жылға дейін, Халықаралық расизмге және антисемитизмге қарсы лиганың (ЛИКРА) президенті болды, ақырында 1992 жылдан қайтыс болғанға дейін құрметті президент болды. Ол LICA-ның негізін қалаушы Бернард Лекаше қайтыс болғаннан кейін президенті болды және оның "Тұрақта өмір сүру құқығы" журналын басқарды. Оның үндеуінен ЛИКА-ның атына расизмге қарсы күрес туралы сөз қосылды, ол 1979 жылы LICRA болды. Оның белсенділігі 1934 жылы, ол Константин қаласында (Алжир) жасалған қазаларды зерттеген кезде басталды. 1987 жылдан 1989 жылға дейін ол премьер-министрдің жанында Адам құқықтары жөніндегі консультативтік комиссияның төрағасы болды.

Отбасы

Пьер Блохтың Габриэль Садурнимен үш баласы болды: Мишель, Клод Пьер Блох, бұрынғы продюсер және саяси кеңесші және Жан Пьер Пьер Блох, Париждің бұрынғы депутаты (UDF PSD) және 18-ші округтегі муниципалдық кеңесші (DL). Оның немересі Дэвид Пьер Блох продюсер және "Новый центр" партиясының мүшесі.

Шығармалары

Шарль де Голль Премьер-оверье де Франс социалист көретін (Шарль де Голль Франциядағы бірінші жұмысшыны социалист көретін) Éditions Fasquelles (Париж), 1945, 115 б. Mes jours heureux (Менің бақытты күндерім) Ed. du Bateau Ivre 1947 294 б. Liberté et servitude de la presse en France: choisis fragments (Францияда баспасөз бостандығы мен құлдық: таңдалған фрагменттер) Éditions du Livre (Monte Carlo), 1952, 292 б. Le vent souffle sur l'histoire. куәліктер мен басылмаған құжаттар (Тарихқа жел соғады. Куәлік және бұрын жарияланбаған құжаттар) Éditions S. I. E. P. 1956. 332 б. Хрущев Франция. өмірбаяндық эссе. (Францияда Хрущев. Биографиялық эссе) Éditions S. I. E. P. 1960, 46 б. Algérie Терре дес Окуанс Пердуес. (Альжир, жоғалған мүмкіндіктер елі) Deux Rives, 1961 111 б. Де Голль немесе бизнес уақыты (Де Голль немесе менсінбеу уақыты) баспа. "Шекелді үстел" 1969 ж., 230 б. Jusqu'au dernier jour (Соңғы күнге дейін) Альбин Мишель, 1983, 280 б.