Кіріспе

Нина Костерина (1921 жылы Баку қаласында дүниеге келген) - совет партизаны және күннамашы. Әкесі журналист болған. 1936 жылы комсомолға кірді. Ол өзінің 1936 жылдан өлгеніне дейін өмір сүргенін күннамасында баяндаған. 1941 жылы 14 қарашада басталған партизандық миссия кезінде қайтыс болды.

Ерте өмір

Нина Костерина революциялық лагерьде Ресейдің Азамат соғысы аяқталып, Ресейде коммунизмнің пайда болуы басталған кезде дүниеге келді. Оның ерте өмірінде миллиондаған ресейлік азаматтардың өз әлемін тұрақтандыруға ұмтылған күресі көрініс тапты. Оның әкесі, Алексей Евграфович Костерин, 1917 жылы патшаға қарсы көтерілістегі рөлі үшін екі рет тұтқындалып, үш жыл түрмеде отырған большевик агитаторы болды. 1918-1920 жылдары аралығында Анна Михайловнаға үйленген. Нина олардың тұңғыш баласы еді. 1922 жылы Мәскеуде қоныстанған Костериндер отбасы жаңа үкіметті мақтанышпен қолдады. Нина өзінің үйретуін жас коммунист ретінде, отбасының саясатының және коммунистік философияның білім беру жүйесіне әсер етуінің әсерінен бастады. 1925 жылы отбасында екінші бала - Леля дүниеге келді. Осы кезеңде Кеңес Одағының көшбасшысы Владимир Ленин мен тағы екі жетекші, Леон Троцкий мен Иосиф Сталиннің арасында билік үшін күрес жүрді. Сталин жеңімпаз болып шықты. Елде азық-түлік тапшылығы болды, ал коммунизмнің ұлы эксперименті ауыр сынақтарға ұшырады, өйткені Кеңес басшылары марксистік қағидаларды ұстануға тырысты, бірақ елдің экономикасын құтқаруға тырысты. Нинаның ерте білім алуы қиынға соқты, бірақ ол бірнеше жыл бойы революциялық ілімдер, белсенділікпен айналысу және білімді сүйіспеншілікпен оқыды. Осы уақыт аралығында ол күнделікті жазуды бастады (15 жасында) және көп ұзамай Комсомол деп аталатын Жастар коммунистік лигасына қабылданды.

Мансап

Ол күнделікті жазуды "әдеттегі қыз" деп бастады. Бұл күнделік 1941 жылы қайтыс болғанға дейін оның әлемін ашатын терезе болды. Осыдан кейін Нина өзін және әлемді өте маңызды деп санайтын, ойланатын, кейде ойланып жүретін, мықты жасөспірім болып шығады. Ол өнерге құлшыныспен қарады және Коммунистік жастар партиясының мүшесі болды. Ол адам ретінде дұрыс жолға түсуді қалаған және қиындыққа тап болғанда өзімен адал болған. Ол сондай-ақ күнделiгiнде Лена Гершман есімдi қыз бен Гриша Гринблат есімдi баламен болған достық қарым-қатынасын жазды. 1936 жылы Нина тағы бір қыз бауырлас - Вераны қарсы алды, сондай-ақ, Ресейдің Қиыр Шығысына тағайындалған әкесімен қоштасты. Ол оны енді ешқашан көрмейтін болды. Ал Алексейдің бұл сапарға шығуы Сталиннің үдемелі параноикалық үкіметінің ықыласынан айырылды. Ақырында оны "қатерлі әлеуметтік элемент" ретінде түрмеге жіберді, бұл Сталиннің ең нашар жылдарында көптеген адамдар бастан кешкен тағдыр. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тұтқында болды. Нина 1939 жылы орта мектепті бітіріп, геолог болуға құштар болды. Ол колледжге оқуға түсу үшін геология лагеріне барған кезде Германия Ресейге басып кірді. Оның отбасы Мәскеуден көшіп кеткен, бірақ ол қайта оралып, ерікті әскери студент ретінде қызмет етуді таңдады. Ол қараша айында жаудың артына парашютпен секіріп түсіп, бір айдай партизандық миссияға қатысқан. Партизандық сарбаздар - ерлер мен әйелдер - Кеңес соғысының "камаказелері" болды, олар қазір тұтқынға алынған аумақтарда немістерге шабуыл жасап, оларды жиі түнгі рейдтер арқылы қинайтын болды. Партизандар жарылғыш заттармен жұмыс істеді, медбикелер, радио операторлары, барлаушылар, ақпарат жинаушылар және жергілікті ауыл тұрғындарымен байланыс жасады.

Өлім

1942 жылдың қаңтар айында Нинаның отбасы оның желтоқсанда бір іс-шара кезінде қаза тапқаны туралы хабарлама алады. Отбасы көп жылдар бойы не болғанын білмей қалды. Содан кейін, әскери күш-жігерден шыққан сарбаздар туралы жадынама отбасыға жол тауып, оның соңғы миссиясы туралы ресми баяндаманы қамтыды. Есепте бөлімнің бір мүшесі жиырма екі партизаннан тұратын топтың - олардың ішінде тоғыздың - 19 желтоқсанда іс-шараға қалай аттанғанын баяндады. Олар Мәскеудің оңтүстігінде, Подольск пен Нарофоминск қалаларының маңында жаудың шебінен тығылып қалды. Орманда терең батып бара жатқанда, олар неміс тұзақтарына түсіп, сымға соғылып, жарылыс болды. 15 партизан, соның ішінде Нина да қаза тапты. Жеті тірі қалған адам өздерінің тапсырмасын аяқтап, базалық лагерьге барып, шабуыл туралы хабарлаған. Олардың мақсаттары бір-біріне ұқсамайтын. Соғыстан кейін Нинаның анасы мен әпкелері Мәскеуге оралғанда, олардың үйінде жасырынған күнделікті табады. Олар оны сақтап, кейіннен Алексейге берді, ол 1955 жылы Сталиннің түрмесінен босағаннан кейін сақтап қалды. Күнделік 1962 жылға дейін құпия сақталды, содан кейін отбасы оны совет журналына басып шығаруға рұқсат берді. Бұл жаңа кеңес басшысы Никита Хрущевтың азаматтарға Сталиннің тұсында болған оқиғалар туралы ашық сөйлесуге мүмкіндік беруі арқылы ғана мүмкін болды. Көптеген журналдар, күнделіктер мен естеліктер пайда бола бастады. Екі жылдан кейін Нинаның күнделігі орыс тілінде кітап түрінде жарық көрді. Содан кейін 1968 жылы ол ағылшын тілінде американдық баспагер Crown Books баспасынан жарық көрді. Ол бестселлер болып шықты. Өзінің белсенділігімен жаңа үкімет тарапынан да ықыластан тыс қалған Алексей 1968 жылы қайтыс болды. Нинаның анасы 1974 жылы қайтыс болды. 1997 жылы Нинаның кенже әпкесі Вера қайтыс болды. 2004 жылы Нинаның басқа әпкесі Леля (Елена деп те аталады) әлі Мәскеуде тұратын.