Wei Huacun

Кіріспе

Шанцин даосизм мектебінің негізін қалаушы Вэй Хуакун (252334), сыйлы есімі Сианьань (賢安), даосизмнің Шанцин секциясының негізін қалаушы.

Шолу

Вэй 252 жылы Шаньдун провинциясының Цзинин қаласында, бұрынғы Рэньчжэнь (任城) округінде дүниеге келген. Оның әкесі Вэй Шу (舒) мемлекеттік қызметкер болған. Ол кішкентай кезінен Лао Цзы мен Чжуанцзидің еңбектерін зерттеуге және Дао дәстүрін ұстанатын әдістерді қолдануға бейім болды. 24 жасында ата-анасының еркіне қарсы Лю Вэньге (劉文) үйленді және екі ұлға ие болды. Олар өскеннен кейін, ол даошылдықты қайтадан жалғастырды. Кейіннен ол Даоизмнің Аспандық шеберлер сектасының діни қызметкері болды. Шаньцинге агиографтар жазғандай, оның даосизмге деген құлшынысы көптеген өлмейтіндерге әсер етті, сондықтан ол олардан 31 томдық даосизм жазбаларының аяндарын алды, олар Шаньцин даосизмінің негізіне айналды. Олардың ішінде сары соттың классикасы (黃庭經) болды, онда тәлімгердің денесіндегі құдайларды бейнелеуді қамтитын даосистік медитация түрі егжей-тегжейлі баяндалды, бұл практика Шанциннің айқындаушы белгісіне айналды. Шанцинді кейде даосизмнің "мистикалық" түрі ретінде сипаттап, адам денесінің жалпы энергияны қамтитын микрокосмос ретінде түсінігін атап өтті, оны құдайлармен экстатикалық одақтасу арқылы жүзеге асыруға болады. Медитацияға баса назар аударылғанда, даосизмнің бұрынғы түрлерінде маңызды болған шөптер мен дәрі-дәрмектерді қабылдау арқылы физиологиялық өсіруге көп көңіл бөлінбейді. Уэйдің шәкірті Ян Си () қайтыс болғаннан кейін 30 жыл өткен соң Шанцин мектебін ресми түрде құрған кезде, Уэй Шанцин даосизмінің алғашқы патриархы ретінде танылды және өлмейтін адам ретінде, ол жалғасатын аяндардың көзі болады. Бұл мазхаб Нанкиннің оңтүстігінде орналасқан Мао тауында (山) орналасқан және сондықтан Маошань мазхабы деп те аталады. 6 - 10 ғасырларда Шанцин ең көрнекті даосистік секта болды және Тан әулетінің аристократтарының ықыласына ие болды. Шанцин жазбалары бұрынғы даосистік жазбаларға қарағанда жоғары әдеби сапаға ие деп саналды, олардың жанды эзотерикалық бейнелері суретшілер мен ақындарға шабыт берді.

Wei was born in 252 in Jining, Shandong in the former county of Rencheng (任城). Her father, Wei Shu (魏舒), was a government official. From an early age she displayed a propensity for studying the works of Laozi and Zhuangzi, and practising Daoist methods of cultivation. At the age of 24, she was married to Liu Wen (劉文) against her will by her parents and had two sons. After they grew up, she resumed her Daoist practices. At some point she became a libationer in the priesthood of the Celestial Masters sect of Daoism. According to her Shangqing hagiographers, her devotion to Daoist cultivation so impressed a number of immortals that she received revelations from them 31 volumes of Daoist scriptures which would become the foundation of Shangqing Daoism. Among these was the Yellow Court Classic (黃庭經), which detailed a form of Daoist meditation involving the visualizations of deities within the adept's body, a practice that would become a defining feature of Shangqing. Shangqing has sometimes been described as a "mystical" form of Daoism, emphasising the notion of the human body as a microcosm containing universal energies, which could be actualised by ecstatic union with deities. With the emphasis on meditation, there would be much less attention paid to physiological cultivation by ingesting herbs and drugs, which had been important in earlier forms of Daoism. When Wei's disciple Yang Xi (楊羲) formally founded the Shangqing school, 30 years after her death, Wei was acknowledged as the first Patriarch of Shangqing Daoism and, as an immortal, would be a source of continuing revelations. The sect would be centred on Mao Mountain (茅山), situated to the south of Nanjing, and would thus be also known as the Maoshan sect. From the 6th to the 10th century, Shangqing would be the most prominent Daoist sect and would gain favour among aristocrats of the Tang dynasty. The Shangqing scriptures were regarded as possessing a high literary quality that previous Daoist scriptures did not, and their vivid esoteric imagery was an inspiration to artists and poets.

Пайдаланылған әдебиеттер

Ботоннет, Оливье, "Вей Хуакунның тәңірлік тұлғасы VIII ғасырдағы даосизмде сақталған: діни ілімдегі табыну орны және жыныстық мәселе", Тун Пао, 107 том (2021): No 5 6 (2021 ж. желтоқсан), 582 632 б. Цин, Ситай, "Вей Хуакун". Қытай энциклопедиясы (Діндер басылымы), 1-ші басылым. Робинет, Изабелл. Даоизм: Діннің өсуі. Транс. Филис Брукс. Стэнфорд: Стэнфорд университетінің баспасы, 1997. Сасо, Майкл. Алтын павильон: Таолық жолдар бейбітшілікке, сауықтыру мен ұзақ өмірге. Солтүстік Кларендон: Чарльз Э. Татл компаниясы, 1995 ж.