Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эрих Рудольф Александр Регенер (1881 жылы 12 қарашада дүниеге келген - 1955 жылы 27 ақпанда қайтыс болған) - неміс физигі. Ол, ең алдымен, түрлі биіктіктегі ғарыш сәулелерінің қарқындылығын өлшейтін аспаптарды жобалау және жасаумен танымал. Ол сондай-ақ 2,8 ғаламдық микротолқындық фонды болжау, атом құрылымын ашуға ықпал еткен сцинтилляция санағышты ойлап табу, электрон зарядын есептеу және атмосфералық озон туралы алғашқы жұмысы үшін белгілі. Сондай-ақ, ол зымыранды ғылыми зерттеу үшін алғаш қолданған. Регенер Батыс Пруссияның Бромберг (Бидгощ) маңындағы Шлеузенау (Вилчак) қаласында дүниеге келген. 1900-1905 жылдары Берлин университетінде физиканы Емил Варбургтің басшылығымен оқыды, 1909 жылдан Генрих Рубенспен жұмыс істеді. 1911 жылы ол Берлин ауыл шаруашылығы университетінде эксперименталды физика және метеорология профессоры болды. 1920 жылы ол Штутгарт университетінде теориялық физик Пол Питер Эвальдпен бірге жұмыс істейтін эксперименталды физика профессоры болды. Осы уақыт аралығында ол түрлі биіктіктегі ғарыш сәулелерін өлшейтін аспаптарды жасады. Регенердің осы саладағы көшбасшылығы әрдайым толық танылмайды, өйткені ол нацистік дәуірде әйелінің еврей тегі болғандықтан қудаланды. Регенердің оқушысы Георг Пфотцердің атымен Пфотцер максимум сияқты терминдерді атау қате, өйткені Регенер осы жұмыстың басты ғалымы болды. Бруно Росси бұл кезең туралы былай деп жазды: "1920-жылдардың аяғы мен 1930-жылдардың басында атмосфераның ең биік қабаттарына шамалармен тасымалданған немесе су астына терең тереңдікке ұшқан электрскоптарды өздігінен жазу әдісін неміс физигі Эрих Регенер мен оның тобы бұрын-соңды болмаған дәрежеде жетілдірді. Бұл ғалымдарға біз ғаламдық сәулелердің иондануын биіктік пен тереңдікке байланысты ең дәл өлшеулерді жасадық". 1931 жылы Эрнест Резерфорд "профессор Милликеннің керемет тәжірибелері мен профессор Регенердің одан да кең ауқымды тәжірибелері арқасында біз осы сәулелердің суға сіңуінің қисығын алғаш рет таптық, оған сенімді бола аламыз" деп мәлімдеді. 1937 жылы Регенерді "уақытша зейнеткерлікке" мәжбүрледі. Содан кейін ол Констанс көлі бойындағы Фридрихсхафенде жеке "Стратосфера физикасы жөніндегі ғылыми-зерттеу зертханасын" құрды, ол кейіннен Кайзер Вильгельм қоғамының бір бөлігі болды. 1939 жылы ол Германияның Пенемендедегі әскери-әуе күштері зымыран зерттеу станциясына жұмысқа шақырылды. Кейін Регенер-тонна деп аталатын бұл аспап жоғары биіктікке ұшып баратын зымыранның алғашқы ғылыми жүк тасығышы болды. Регенер парашюттің шатыршасын аса биіктікте ашып, қысылған ауамен үрлету арқылы парашюттің шатыршасын ашу мәселесін шешті. Сынақ сәтті өткеннен кейін, жоба 1944 жылдың қыркүйегінде тоқтатылды және ракеталар Ұлыбританияға қарсы ұзақ қашықтықты ракеталар ретінде қолданылды. Капсула 1944 жылы Пенемунде сынақтарынан кейін жоғалып кетті, бірақ кейіннен АҚШ-та қайта пайда болды. 1948 жылы Регенер Макс Планк қоғамының бірінші вице-президенті болып тағайындалды. Ол сондай-ақ Уолтер Димингермен бірге Күн жүйесінің зерттеулері жөніндегі Макс Планк институтының негізін қалаушы болды және физиктерді соғыстан кейінгі Германияға тартуға ықпал етті. Регенер Виктор Х. Регенер мен Эрика Регенердің әкесі болды. Кейіннен Эрика Регенер Эрих Регенердің студенті Анри Дэниел Ратгеберге тұрмысқа шықты.
Erich Rudolf Alexander Regener (12 November 1881 – 27 February 1955) was a German physicist known primarily for the design and construction of instruments to measure cosmic ray intensity at various altitudes. He is also known for predicting a 2.8 Cosmic microwave background, for the invention of the scintillation counter which contributed to the discovery of the structure of the atom, for his calculation of the charge of an electron and for his early work on atmospheric ozone. He is also credited with the first use of rockets for scientific research. Regener was born in Schleusenau (Wilczak) near Bromberg (Bydgoszcz), West Prussia. He studied physics from 1900 to 1905 at the University of Berlin under Emil Warburg and from 1909 worked with Heinrich Rubens. In 1911 he became professor of experimental physics and meteorology at the Agricultural University of Berlin. In 1920 he became the professor in experimental physics at the University of Stuttgart working alongside the theoretical physicist Paul Peter Ewald. During this time, he developed instruments to measure cosmic rays at various altitudes. Regener's leadership in this field is not always fully recognised as he was persecuted during the Nazi era because his wife was of Jewish ancestry. It has been argued that the naming of terms such as Pfotzer maximum after his student Georg Pfotzer is misleading as Regener was the principal scientist for this work. Bruno Rossi wrote of this period that "In the late 1920s and early 1930s the technique of self recording electroscopes carried by balloons into the highest layers of the atmosphere or sunk to great depths under water was brought to an unprecedented degree of perfection by the German physicist Erich Regener and his group. To these scientists we owe some of the most accurate measurements ever made of cosmic ray ionization as a function of altitude and depth." Ernest Rutherford stated in 1931 that "thanks to the fine experiments of Professor Millikan and the even more far reaching experiments of Professor Regener, we have now got for the first time, a curve of absorption of these radiations in water which we may safely rely upon.". In 1937 Regener was forced into "provisional retirement" by the National Socialists. He then founded the private "Research Laboratory for the Physics of the Stratosphere" in Friedrichshafen on Lake Constance, which later became a part of the Kaiser Wilhelm Society. In 1939 he was invited to work at the German Army Air Force rocket research station in Peenemünde where he developed a spectrograph protected by a steel casing. This instrument, later called the Regener Tonne was the first scientific payload for a rocket designed to reach high altitude. Regener overcame the problems of getting the parachute canopy to open at extreme high altitudes by inflating the parachute with compressed air. After a successful test flight the project was cancelled in September 1944 and the rockets were used as long range missiles against Britain. The capsule disappeared after Peenemunde tests in 1944 but later resurfaced in the United States. In 1948 Regener was appointed the first vice president of the Max Planck Society. He was also cofounder of the Max Planck Institute for Solar System Research with Walter Dieminger and was instrumental in attracting physicists back to post war Germany. Regener was the father of Victor H. Regener and Erika Regener. Erika Regener later married one of Erich Regener's students, Henri Daniel Rathgeber.