Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18 ғасырдағы ағылшын өлтірушісі Элизабет Браунригг (1720 14 қыркүйек 1767 ж.) - 18 ғасырдағы ағылшын өлтірушісі. Оның құрбаны Мэри Клиффорд, оның үй қызметшілерінің бірі, ол жинақталған жарақаттардан және инфекциялық жарақаттардан қайтыс болды. Сотта куәгерлердің куәліктері мен медициналық дәлелдемелердің нәтижесінде Браунригг 1767 жылы 14 қыркүйекте Тибернде асылды.
18th century English murderer
Elizabeth Brownrigg (1720 – 14 September 1767) was an 18th century English murderer. Her victim, Mary Clifford, was one of her domestic servants, who died from cumulative injuries and associated infected wounds. As a result of witness testimony and medical evidence at her trial, Brownrigg was hanged at Tyburn on 14 September 1767.
Ерте өмір: 1720-1765
1720 жылы жұмысшы отбасында туған Елизавета Жақып Браунригге, үйреншік сантехникке, әлі жасөспірім кезінде үйленді. Ол он алты балаға дүниеге келді, бірақ тек үшеуі ғана сәби кезінен аман қалды. 1765 жылы Елизавета, Джеймс және олардың ұлы Джон Лондонның Феттер-Лейндегі Фловер-де-Люс-роудқа көшіп барды. Жақып су құбырымен жұмыс істеп, табысқа кенеліп, Елізабет болса құрметке бөленген акушер болатын. Оның еңбегі үшін Сент-Данстанс шіркеуі оны әйелдер мен балалардың бақылаушысы етіп тағайындады, оған Лондонның Foundling ауруханасынан бірнеше қыз балаларды үй қызметшілері ретінде қамқорлық жасады.
Born in 1720 to a working class family, Elizabeth married James Brownrigg, an apprentice plumber, while still a teenager. She gave birth to sixteen children, but only three survived infancy. In 1765, Elizabeth, James and their son John moved to Flower de Luce Road in London's Fetter Lane. James was prospering from his career as a plumber, and Elizabeth was a respected midwife. As a result of her work, Saint Dunstans Parish appointed her overseer of women and children, and she was given custody of several female children as domestic servants from the London Foundling Hospital.
Табылған балалар ауруханасы: кәсіптік және білім беру талқылау
Томас Корам 1739 жылы ол үшін негізін қалағаннан бері, Foundling Hospital-тің жас айыппұлдарының қандай болуы керектігі туралы үнемі пікірталас жүріп жатты: олар тым көп білім алып жатыр ма, әлде олар кәсіптік білім алуға және үйреншікке дайындыққа түсуі керек пе, бұл болашақта үй қызметшілері ретінде тұрақты өмірге әкеледі. Соңғысы шешілді, ал Табылған аурухана 1759 жылы осы жазбада сипатталған оқиғалар орын алғанға дейін көп ұзамай үлкен балалар мен жасөспірімдерді кәсіптік оқу үшін шәкірт ретінде тендерлеуді бастады. Алайда, сол кездегі деректерге сүйенсек, балаларды құл ретінде қолданған жалғыз зорлықшыл Елизавета Браунриг емес еді. Осы жазбада сипатталған оқиғалардан кейін, Табылған аурухана шәкірттер конкурсын қадағалаудың күшейтілген сақтық шараларын енгізді, және шәкірттерді қорлау туралы хабарланған жағдайлар айтарлықтай төмендеді.
Since Thomas Coram had founded it in 1739, there had been a constant debate about what the station of the Foundling Hospital's young charges should be: whether they were being overeducated, or whether they should be subject to vocational education and trained for apprenticeships, which would lead to future stable lives as domestic servants. The latter was decided upon, and the Foundling Hospital began to tender older children and young adolescents for vocational training as apprentices in 1759, shortly before the events described in this entry took place. Elizabeth Brownrigg was not the only abusive adult who used hapless children as slave labor, however, as contemporary accounts indicate. After the events described in this entry, the Foundling Hospital instituted greater safeguards of oversight for apprenticeship tendering, and reported cases of apprentice abuse dropped considerably.
Қызметшілерді қорлау: 17651767
Оның кейінірекке қарайғы мінез-құлқын түсіндіру үшін біраз биографиялық ақпарат бар. Алайда, Элизабет Браунригг өзінің үй қызметшілерін қамқорлауға жарамсыз екенін дәлелдеді және көп ұзамай ауыр физикалық қорлық жасауға кірісті. Бұл көбінесе оның жас балаларын жалаңаш етіп, ағаш арқалықтарға немесе құбырларға шынжырлап, содан кейін оларды қосқыштармен, бұқаның қамшыларының тұтқаларымен және басқа да құралдармен оның ережелерін бұзған кез келген үшін қатты соққылауды білдіреді. Оның бұрынғы қызметкерлерінің бірі Мэри Джонс үйінен қашып кетіп, Лондонның табылушылар ауруханасына бас сауғалады. Медициналық тексеруден кейін Лондонның Foundling Hospital-тің әкімдері Джеймс Браунриггке әйеліне қатысты асырауға деген бейімділігін бақылауын талап етті, бірақ одан әрі іс-қимыл жасамады. Осы сөгіске мән бермей, Браунригг тағы екі қызметшіге, Мэри Митчелл мен Мэри Клиффордқа, қатты зиян келтірді. Джонс сияқты Митчелл де жұмыс берушінің қатыгез мінез-құлқынан бас сауғалауды іздеді, бірақ Джон Браунриг оны Флоэр де Лус Роудқа қайтаруға мәжбүр етті. Клиффордты Браунриггке сеніп тапсырды, бірақ губернаторлар оның айыппұлдарына қатысты қатыгез мінез-құлқы туралы бұрын алаңдаған. Нәтижесінде Браунриг Клиффордқа қатысты тым қатаң жазалаумен айналысты. Оны жалаңаш ұстады, көмір шұңқырдың ішінде кілемде ұйықтауға мәжбүр етті, ал тек нан мен сумен тамақтанғандықтан, ол тамақ үшін шкафтарды ашуға мәжбүр болған кезде, Элизабет Браунриг оны бір күн бойы қайта-қайта ұрып-соқты, оны ас үйінің төбесіндегі арқанына шынжырмен бұғаулады. 1767 жылдың маусым айында Митчелл мен Клиффордтың жарақаттары инфекциямен ауырады, ал Браунриггтің қайта-қайта шабуылдары оларды сауықтыруға уақыт бермеді. Брауниггтің көршілері бірдеңе дұрыс емес деп күдіктеніп, Лондонның Foundling Hospital ауруханасынан үйді әрі қарай тексеруді өтінді. Нәтижесінде Браунриг Мэри Митчеллді берді, бірақ Табылған аурухана инспекторы Гранди кейін Клиффордтың қайда екенін білуді талап етті және Джеймс Браунриггті тұтқынға алды, бірақ Элизабет пен Джон Браунриг құтылды. Қоғамдық сезім Браунриггтерге қарсы болды, олардың тез тұтқындалуының кепілі. Вандсвортта бір саудагер қашқындарды танып, 1767 жылы тамызда Олд Бейлиде үшеуіне де сот қаралды.
Little biographical information is available to explain her subsequent behavior. However, Elizabeth Brownrigg proved ill suited to the task of caring for her foundling domestic servants and soon began to engage in severe physical abuse. This often involved stripping her young charges naked, chaining them to wooden beams or pipes, and then whipping them severely with switches, bullwhip handles and other implements for the slightest infraction of her rules. Mary Jones, one of her earlier charges, ran away from her house and sought sanctuary with the London Foundling Hospital. After a medical examination, the Governors of the London Foundling Hospital demanded that James Brownrigg keep his wife's abusive tendencies in check, but enforced no further action. Heedless of this reprimand, Brownrigg also severely abused two other domestic servants, Mary Mitchell and Mary Clifford. Like Jones before her, Mitchell sought refuge from the abusive behavior of her employer, but John Brownrigg forced her to return to Flower de Luce Road. Clifford was entrusted to Brownrigg's care, despite the Governors' earlier concerns about her abusive behaviour towards her charges. As a result, Brownrigg engaged in more excessive punishment towards Clifford. She was kept naked, forced to sleep on a mat inside a coal hole, and when she forced open cupboards for food because she was fed only bread and water, Elizabeth Brownrigg repeatedly beat her for a day's duration, chained to a roof beam in her kitchen. By June 1767 Mitchell and Clifford were experiencing infection of their untreated wounds, and Brownrigg's repeated assaults gave them no time to heal. Beginning to suspect something was awry, Brownrigg's neighbours asked the London Foundling Hospital to further investigate the premises. As a result, Brownrigg yielded Mary Mitchell, but Foundling Hospital Inspector Grundy then demanded to know where Clifford was, and took James Brownrigg prisoner, although Elizabeth and John Brownrigg escaped. Public feeling ran high against the Brownriggs, ensuring their capture would be swift. In Wandsworth, a chandler recognised the fugitives, and the trio stood trial in the Old Bailey in August 1767.
Сот және өлім жазасы: 1767 жылдың тамыз - қыркүйек айлары
Осы уақытқа дейін Мэри Клиффорд инфекцияланған жараларынан қайтыс болды, ал Елизавета Браунриггке оның өлтіруі үшін айып тағылды. Сотта Мэри Митчелл өзінің бұрынғы жұмыс берушісіне қарсы, Гранди мен Джеймс Браунриггтің шәкірті куәлік етті. Медициналық дәлелдер мен өлтіру нәтижесі Браунригтің қайта-қайта шабуылдаулары мен Клиффордтың жарақаттарын абайсыздағандығы он төрт жасар қыздың өліміне себеп болды, сондықтан Элизабет Браунриг Тибернде асылып, оның мәйіті жұртшылық алдында өлтірілді. Джон мен Джеймс екеуі де ақталды, бірақ Мэри Митчеллді қорлағандығы үшін бөлек айыптау бойынша дереу ұсталды. Екі адам кінәлі деп танылып, әрқайсысы алты айға түрмеге қамалды. Елізабет өлім жазасын күтіп, өкініш білдіріп, құтқарылу үшін дұға етті. Оны өлтіруге бара жатқанда, көпшілік оған түкіріп, айқайлап, айыптап отырды. "Ол өлтірілген жерге бара жатқанда, адамдар оның қылмысына өздерінің жеккөрінісін білдірді, бұл жағдайға сәйкес келмегенмен, мұндай бақытсыздықтың болуы мүмкін екеніне таңғалдырды: олар тіпті оның құтқарылуының орнына оның лайықты жазасын күтті: олар "шайтан оны алып кетеді" деп күмән келтірмеді, бірақ "ол тозаққа кетеді" деп үміттенді. Алты жүз жыл өткен соң да, "Ньюгейт календары" атты қылмыс журналы әлі де Елизавета Браунригтің қылмыстары Георгия мен Виктория дәуіріндегі Англияға қалай әсер еткенін дәлелдейді.
By this time, Mary Clifford had succumbed to her infected wounds, and Elizabeth Brownrigg was charged with her murder. At the trial, Mary Mitchell testified against her former employer, as did Grundy and an apprentice of James Brownrigg. Medical evidence and autopsy results indicated that Brownrigg's repeated assaults and negligence of Clifford's injuries had contributed to the fourteen year old's death, so Elizabeth Brownrigg was sentenced to hang at Tyburn and her corpse be publicly dissected. John and James were both acquitted, but were promptly detained under a separate indictment for abusing Mary Mitchell. The two men were found guilty and each sentenced to six months in prison. While awaiting execution, Elizabeth expressed remorse and prayed for salvation. Crowds condemned her on the way to her execution, spitting and shouting at her. "On her way to the place of execution the people expressed their abhorrence of her crime in terms which, though not proper for the occasion, testified their astonishment that such a wretch could have existed: they even prayed for her damnation instead of her salvation: they doubted not but that ‘the devil would fetch her,’ and hoped that ‘she would go to hell.’ Such were the sentiments of the mob." Even sixty years later, The Newgate Calendar crime periodical still bore testimony to the impression that Elizabeth Brownrigg's crimes had made on Georgian and Victorian England.