Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1860 және 1870 жылдары Виктория Англиясын қызықтырған заңдық іс
Legal case that captivated Victorian England in the 1860s and 1870s
Тичборн ісі 1860 және 1870 жылдары Виктория Англиясын қызықтырған маңызды заңдық дау болды. Ол кейде Томас Кастро немесе Артур Ортон деп аталған, бірақ көбінесе «талапкер» деп аталатын адамның Тичборн баронеттігінің жоғалған мұрагері екенін мәлімдеуіне қатысты. Ол сотты көндіре алмады, жалған куәлік бергені үшін айыпталып, ұзақ мерзімге түрмеге жабылды. Тичборн отбасының тақымы мен байлығының мұрагері Роджер Тичборн 1854 жылы 25 жасында кеме апатында қаза болды деп есептелді. Оның анасы оның аман қалғанына үміттенді және ол Австралияға келгені туралы қауесетті естігеннен кейін, Австралия газеттерінде ақпарат үшін сыйлық ұсынатын хабарламалар жариялады. 1866 жылы Вагга-Ваггадағы қасапшы, Томас Кастро деген адам Роджер Тичборн екенін мәлімдеді. Оның әдет-ғұрыптары мен мінезі жоғары емес болғанымен, ол қолдау жинап Англияға сапар шекті. Леди Тичборн оны бірден ұлы ретінде қабылдады, бірақ басқа отбасы мүшелері оған күмәнмен қарады және оны жалғаншы екенін әшкерелеуге тырысты. 1871 жылы іс сотқа жеткенге дейін ұзақ тергеулер жүргізілді, оның барысында талапкердің Лондонның Уэппинг ауданынан шыққан, теңізге шығып, соңғы рет Австралияда естілген қасапшының ұлы Артур Ортон болуы мүмкін екені анықталды. Азаматтық сот талапкердің талабын қабылдамағаннан кейін, оған жалған куәлік беру айыбы тағылды. Сотқа күтіп отырып, ол ел бойынша халықтың қолдауын алу үшін үгіт жүргізді. 1874 жылы қылмыстық сот қазылар алқасы оның Роджер Тичборн емес екенін және оның Артур Ортон екенін шешті. 14 жылдық жазаны тағайындамас бұрын судья талапкердің адвокаты Эдвард Кенеалидің әрекеттерін айыптады, ол осы әрекеттері үшін адвокаттықтан шеттетілді. Соттан кейін Кенеали Магна Харта қауымдастығын құрды, бұл радикалды реформалық қозғалыс бірнеше жыл бойы талапкердің мүддесін қорғады. Кенеали 1875 жылы парламентке радикалды тәуелсіз депутат ретінде сайланды, бірақ тиімді парламентарий болмады. 1884 жылы талапкер босатылған кезде қозғалыс құлдырады және ол оған қатыспады. 1895 жылы ол Орттон екенін мойындады, бірақ дереу бас тартты. Ол өмірінің қалған бөлігін кедейлікте өткізді және 1898 жылы қайтыс болған кезде мүсірленді. Көптеген сарапшылар соттың талапкердің Орттон екендігі туралы шешімін қабылдағанымен, кейбір сарапшылар оның нақты кім екендігіне қатысты күмән қалғанын және, мүмкін, ол Роджер Тичборн болғанын айтады.
The Tichborne case was a legal cause célèbre that captivated Victorian England in the 1860s and 1870s. It concerned the claims by a man sometimes referred to as Thomas Castro or as Arthur Orton, but usually termed "the Claimant", to be the missing heir to the Tichborne baronetcy. He failed to convince the courts, was convicted of perjury and served a long prison sentence. Roger Tichborne, heir to the family's title and fortunes, was presumed to have died in a shipwreck in 1854 at age 25. His mother clung to a belief that he might have survived, and after hearing rumours that he had made his way to Australia, she advertised extensively in Australian newspapers, offering a reward for information. In 1866, a Wagga Wagga butcher known as Thomas Castro came forward claiming to be Roger Tichborne. Although his manners and bearing were unrefined, he gathered support and travelled to England. He was instantly accepted by Lady Tichborne as her son, although other family members were dismissive and sought to expose him as an impostor. During protracted enquiries before the case went to court in 1871, details emerged suggesting that the Claimant might be Arthur Orton, a butcher's son from Wapping in London, who had gone to sea as a boy and had last been heard of in Australia. After a civil court had rejected the Claimant's case, he was charged with perjury; while awaiting trial he campaigned throughout the country to gain popular support. In 1874, a criminal court jury decided that he was not Roger Tichborne and declared him to be Arthur Orton. Before passing a sentence of 14 years, the judge condemned the behaviour of the Claimant's counsel, Edward Kenealy, who was subsequently disbarred because of his conduct. After the trial, Kenealy instigated a popular radical reform movement, the Magna Charta Association, which championed the Claimant's cause for some years. Kenealy was elected to Parliament in 1875 as a radical independent but was not an effective parliamentarian. The movement was in decline when the Claimant was released in 1884, and he had no dealings with it. In 1895, he confessed to being Orton, only to recant almost immediately. He lived generally in poverty for the rest of his life and was destitute at the time of his death in 1898. Although most commentators have accepted the court's view that the Claimant was Orton, some analysts believe that an element of doubt remains as to his true identity and that, conceivably, he was Roger Tichborne.
Тичборн отбасы тарихы
Тичборндер, Хэмпширдегі Алресфордқа жақын Тичборн паркінің иелері, Норман жаулап алуынан бұрыннан осы аймақта белгілі болған ежелгі ағылшын католик отбасы еді. Реформациядан кейін, 16 ғасырда, олардың біреуі Елизавета I патшаны өлтіруге қатысқандығы үшін Бабингтон қастандығы ісі бойынша асылып, жартылай кесіліп, жаққан, бірақ отбасы жалпы алғанда тәжге адал қалды. 1621 жылы Бенджамин Тичборн корольге қызметтері үшін баронет атағын алды. Сер Генри Тичборн, жетінші баронет, Францияның Верден қаласынан өтіп бара жатқанда, 1803 жылдың мамыр айында Амиен бейбіт шарты бұзылып, Наполеон соғыстары қайта жаңғырды. Ол жау азаматы ретінде француз билігімен ұсталды және бірнеше жыл азаматтық тұтқын ретінде ұсталды. Ол тұтқындықта төртінші ұлы Джеймс және ақсүйек ағылшын Генри Сеймурмен бірге болды. Тұтқында болған кезде Сеймур Бурбон герцогының қызымен байланыс жасады, нәтижесінде 1807 жылы Генриетта Фелисити дүниеге келді. Бірнеше жыл өткен соң, Генриетта 20 жасқа толғаннан кейін де тұрмысқа шықпағандықтан, Сеймур бұрынғы серігі Джеймс Тичборн оған лайықты күйеу бола алады деп ойлады, бірақ Джеймс өзінің жасына жақын және сырт келбеті жағынан тартымды емес еді. 1827 жылдың тамызында олар үйленді. 1829 жылдың 5 қаңтарында Генриетта Роджер Чарльз Доути Тичборн деген ұлды дүниеге әкелді. 1821 жылы сер Генридің орнын үлкен ұлы Генри Джозеф иеленді, ол жеті қызды дүниеге әкелді, бірақ еркек мұрагер болған жоқ. Баронет атағы тек еркектерге мұрагерлік болып табылады, сондықтан Генри Джозеф 1845 жылы қайтыс болғанда, оның кіші інісі Эдвард мұрагер атанды, ол Доути тегін мұрагерлік шарты бойынша қабылдаған. Эдвардтың жалғыз ұлы бала кезінде қайтыс болды, сондықтан Джеймс Тичборн баронет атағына кезекші болды, ал одан кейін Роджер. Доутидің қалдырған мүлігі отбасының байлығын арттырғандықтан, бұл маңызды материалдық мүмкіндік болды. Роджер дүниеге келгеннен кейін Джеймс пен Генриетта тағы үш бала тапты: екі қызы нәресте кезінде қайтыс болды және 1839 жылы туған екінші ұлы Альфред. Неке бақытсыз болды, жұбайлар көп уақытын бөлек өткізді, ол Англияда, ал ол Роджермен бірге Парижде болды. Тәрбиесінің нәтижесінде Роджер негізінен француз тілінде сөйледі, ал ағылшын тілінде айқын акцент болды. 1845 жылы Джеймс Роджердің білімін Англияда аяқтау керек деп шешті және оны иезуиттердің интернат мектебі Стонихерст колледжіне орналастырды, онда ол 1848 жылға дейін оқыды. Роджер демалыста болғанда әкесінің ағасы Эдвардпен Тичборн паркіне жиі қонаққа баратын және оның құрбысы Катерина Доутиге ғашық болды, ол одан төрт жас кіші еді. Сер Эдвард пен оның әйелі, немере інісін жақсы көргенімен, туысқандардың арасында неке дұрыс емес деп есептеді. Бір кезде жас жұпқа кездесуге тыйым салынды, бірақ олар жасырын түрде кездесуді жалғастырды. Өзін қысылған сезінген Роджер шетелдегі әскери қызмет арқылы жағдайдан құтылуға үміттенді, бірақ полк Британ аралдарында қалатыны анық болған соң, ол лауазымынан кетті. 1853 жылдың 1 наурызында ол Ла Паулин кемесімен Чилидегі Вальпараисоға жеке сапарға шықты.
The Tichbornes, of Tichborne Park near Alresford in Hampshire, were an old English Catholic family who had been prominent in the area since before the Norman Conquest. After the Reformation in the 16th century, although one of their number was hanged, drawn and quartered for complicity in the Babington Plot to assassinate Queen Elizabeth I, the family in general remained loyal to the Crown, and in 1621 Benjamin Tichborne was created a baronet for services to King James I. Sir Henry Tichborne, the seventh baronet, was travelling through Verdun, France, when the Peace of Amiens broke down in May 1803, reigniting the Napoleonic Wars. As an enemy citizen, he was detained by the French authorities, who held him in captivity as a civil prisoner for some years. He shared his captivity with his fourth son, James, and a nobly born Englishman, Henry Seymour of Knoyle. During his confinement, Seymour managed to conduct an affair with the daughter of the Duc de Bourbon, which produced a daughter, Henriette Felicité, born in about 1807. Years later, when Henriette had passed her 20th birthday and remained unmarried, Seymour thought his former companion James Tichborne might make a suitable husband—although James was close to his own age and was physically unprepossessing. The couple were married in August 1827; on 5 January 1829 Henriette gave birth to a son, Roger Charles Doughty Tichborne. Sir Henry had been succeeded in 1821 by his eldest son, Henry Joseph, who fathered seven daughters but no male heir. As baronetcies are inherited only by males, when Henry Joseph died in 1845 the immediate heir was his younger brother Edward, who had assumed the surname of Doughty as a condition of a legacy. Edward's only son died in childhood, so James Tichborne became next in line to the baronetcy, and after him, Roger. As the family's fortunes had been greatly augmented by the Doughty bequest, this was a considerable material prospect. After Roger's birth, James and Henriette had three more children: two daughters who died in infancy and a second son, Alfred, born in 1839. The marriage was unhappy, and the couple spent much time apart, he in England, she in Paris with Roger. As a consequence of his upbringing, Roger spoke mainly French, and his English was heavily accented. In 1845 James decided that Roger should complete his education in England and placed him in the Jesuit boarding school Stonyhurst College, where he remained until 1848. When on leave, Roger often stayed with his uncle Edward at Tichborne Park and became attracted to his cousin Katherine Doughty, four years his junior. Sir Edward and his wife, though they were fond of their nephew, did not consider marriage between first cousins desirable. At one point the young couple were forbidden to meet, though they continued to do so clandestinely. Feeling harassed and frustrated, Roger hoped to escape from the situation through a spell of overseas military duty; when it became clear that the regiment would remain in the British Isles, he resigned his commission. On 1 March 1853 he left for a private tour of South America on board La Pauline, bound for Valparaíso in Chile.
Саяхат және жоғалу
1853 жылғы 19 маусымда Ла Полин Вальпараисоға жетті, онда хаттар Роджерге оның әкесі баронеттік атағына ие болғанын, ал сэр Эдвард мамыр айында қайтыс болғанын хабарлады. Роджер Оңтүстік Америкада 10 ай өткізді, алғашқы кезеңдерде оны отбасылық қызметшісі Джон Мур ертіп жүрді. Оның ішкі саяхаттары барысында Вальпараисо мен Сантьяго арасындағы жол бойында орналасқан Мелипилла деген шағын қалаға соғып кеткен болуы мүмкін. Мур, ауруға шалдыққандықтан, Сантьягода ақысы төленіп босатылды, ал Роджер Перуға сапар шегіп, ұзақ аң ауына шықты. 1853 жылдың соңында ол Вальпараисоға оралды, ал жаңа жылдың басында Анд тауларын кесіп өтуге кірісті. Қаңтар айының соңында ол Буэнос-Айреске жетіп, әйелі леди Доутиге Бразилияға, содан кейін Ямайкаға және соңында Мексикаға баратынын жазды. Роджерді соңғы рет 1854 жылдың сәуір айында Рио-де-Жанейрода, Ямайкаға теңіз жолымен өтуді күтіп отырғанда көріпті. Паспорты болмаса да, ол 20 сәуірде Ямайкаға бағыт алған "Белла" кемесіне билет алды. 1854 жылғы 24 сәуірде Бразилия жағалауында "Белла" деген жазуы бар суға батқан қайық табылды, оның бір бөлігі сақталған, бірақ ешқандай адам болған жоқ, соның салдарынан кеме мен оның барлық экипажы жоғалды деп есептелді. Тичборн отбасына маусым айында Роджердің жоғалып кеткеніне сену керектігі айтылды, бірақ олар басқа кеме аман қалғандарды алып, Австралияға жеткізген деген қауесеттерге үміт артады. Сэр Джеймс Тичборн 1862 жылғы маусымда қайтыс болды, егер ол тірі болса, Роджер 11-ші баронет болар еді. Ол сол кезде қайтыс болған деп есептелгендіктен, атақ оның кіші інісі Альфредке өтті, оның қаржылық бейсабырлығы оны тез арада жақындап бара жатқан банкротқа әкелді. Тичборн паркі босатылып, жалға берілді. Бір болжамшының ағалы ұлының аман-есен екендігіне сенімділігіне сүйеніп, 1863 жылғы ақпан айында Роджердің анасы Генриет, қазір леди Тичборн, Роджер Тичборн туралы және "Белланың" тағдыры туралы ақпарат бергендерге сыйақы ұсынатын "Таймс" газетінде жарнамалар жариялай бастады.
On 19 June 1853 La Pauline reached Valparaíso, where letters informed Roger that his father had succeeded to the baronetcy, Sir Edward having died in May. In all, Roger spent 10 months in South America, accompanied in the first stages by a family servant, John Moore. In the course of his inland travels he may have visited the small town of Melipilla, which lies on the route between Valparaíso and Santiago. Moore, who had fallen ill, was paid off in Santiago, while Roger travelled to Peru, where he took a long hunting trip. By the end of 1853 he was back in Valparaíso, and early in the new year he began a crossing of the Andes. At the end of January, he reached Buenos Aires, where he wrote to his aunt, Lady Doughty, indicating that he was heading for Brazil, then Jamaica and finally Mexico. The last positive sightings of Roger were in Rio de Janeiro, in April 1854, awaiting a sea passage to Jamaica. Although he lacked a passport, he secured a berth on a ship, the Bella, which sailed for Jamaica on 20 April. On 24 April 1854 a capsized ship's boat bearing the name Bella was discovered off the Brazilian coast, together with some wreckage but no personnel, and the ship's loss with all hands was assumed. The Tichborne family were told in June that Roger must be presumed lost, though they retained a faint hope, fed by rumours, that another ship had picked up survivors and taken them to Australia. Sir James Tichborne died in June 1862, at which point, if he was alive, Roger became the 11th baronet. As he was by then presumed dead, the title passed to his younger brother Alfred, whose financial recklessness rapidly brought about his near bankruptcy. Tichborne Park was vacated and leased to tenants. Encouraged by a clairvoyant's assurance that her elder son was alive and well, in February 1863 Roger's mother Henriette, now Lady Tichborne, began placing regular newspaper advertisements in The Times offering a reward for information about Roger Tichborne and the fate of the Bella.
Австралияда
1865 жылдың қазан айында Кубитт леди Тичборнға Вагга-Ваггадан келген адвокат Уильям Гиббстің Роджер Тичборнды Томас Кастро есімін қолданып, банкрот болған жергілікті қасапқа ұқсатқандығын хабарлады. Банкроттық сараптама барысында Кастро Англиядағы мүлікке құқығы бар екенін айтқан. Сондай-ақ ол кеме апатқа ұшырағанын айтып, "R. C. T." әріптерімен белгіленген құрма түтін тартқан. Гиббс одан шын есімін сұрағанда, Кастро бастапқыда тартынды, бірақ ақырында ол жоғалған Роджер Тичборн екенін мойындады; осыдан кейін ол жалпыға мәлім талапкер ретінде танылды. Осы уақытта Гиббс талапкерден өсиетнама жазып, анасына хат жазуын өтінді. Өсиетнамада леди Тичборнның есімі қателікпен "Ханна Фрэнсис" деп жазылған, ал Тичборнға тиесілі деп есептелетін көптеген мүліктер көрсетілген. Анасына жазған хатында талапкердің бұрынғы өміріне жасаған сілтемелері тұманды және екіұшты болды, бірақ леди Тичборнды оның үлкен ұлы екеніне сендіруге жеткілікті болды. Оның талапкерді қабылдауға дайындығы ақпан айында кіші ұлы Альфредтің қайтысына байланысты болуы мүмкін. 1866 жылдың маусым айында талапкер Сиднейге көшіп, өзінің Роджер Тичборн екенін куәландырған заңды мәлімдеме негізінде банктерден ақша алды. Кейіннен бұл мәлімдемеде көптеген қателер бар екені анықталды, бірақ туған күні мен ата-анасы туралы мәліметтер дұрыс берілген. Онда Австралияға қалай келгені туралы қысқаша мәлімет келтірілген: ол және суға батқан "Белла" кемесінен аман қалғандар Мельбурнге бет алған "Оспей" кемесімен құтқарылған. Ол келген кезде Мелипилладан танысынан Томас Кастро есімін алып, Вагга-Ваггаға қоныстанғанға дейін бірнеше жыл саяхаттады. Ол жүкті үй қызметшісі Мэри Энн Брайантқа үйленді және оның қызын өзінің қызы ретінде тәрбиеледі; 1866 жылдың наурыз айында тағы бір қызы дүниеге келді. Сиднейде талапкер Тичборн отбасының екі бұрынғы қызметшісімен кездесті. Олардың бірі бағбан Майкл Гилфойл болды, ол бастапқыда Роджер Тичборнның кім екенін мойындады, бірақ кейіннен Англияға оралуға көмектесу үшін ақша сұрағанда ойын өзгертті. 1866 жылдың 2 қыркүйегінде талапкер Англиядан қаржы алғаннан кейін Сиднейден "Ракайя" кемесімен бірінші сыныпта әйелі мен балаларымен, ал екінші сыныпта Богл мен оның кіші ұлы Генри Джорджты қоса алғанда, шағын серігімен бірге сапарға шықты. Сиднейдегі жақсы өмір салғандықтан, ол сапарға шығар кезде салмағы артқан, ал ұзақ сапар барысында тағы да салмақ қосты. Бірнеше кеме ауыстырғаннан кейін, топ 1866 жылдың 25 желтоқсанында Тилбериге жетті. 29 желтоқсанда талапкер Алресфордқа сапар шегіп, "Swan" қонақ үйінде тұрып, қонақ үй иесі Тичборндарға ұқсастығын байқады. Талапкер өзінің жоғалған сэр Роджер екенін айтып, бұл құпия сақталсын деп өтінді. Сондай-ақ ол Тичборн отбасы туралы ақпарат іздеді. Лондонға оралғаннан кейін талапкер Джон Холмс атты заңгерді жалдады, ол леди Тичборнмен кездесу үшін онымен бірге Парижге баруға келісті. Бұл кездесу 11 қаңтарда Лиль қонақ үйінде өтті. Леди Тичборн оның бетін көргеннен кейін оны қабылдады. Холмстың өтініші бойынша ол британдық елшілікке талапкердің өзінің ұлы екенін ресми растайтын қол қойылған мәлімдеме берді. Роджердің балалық шағындағы ұстазы Шатилон талапкерді жалғаншы екенін жариялаған кезде, ол Холмске Роджерді танығанын Лондонның "Таймс" газетіне хабарлауға рұқсат берді.
In October 1865 Cubitt informed Lady Tichborne that William Gibbes, a lawyer from Wagga Wagga, had identified Roger Tichborne in the person of a bankrupt local butcher using the name Thomas Castro. During his bankruptcy examination Castro had mentioned an entitlement to property in England. He had also talked of experiencing a shipwreck and was smoking a briar pipe which carried the initials "R. C. T." When challenged by Gibbes to reveal his true name, Castro had initially been reticent but eventually agreed that he was indeed the missing Roger Tichborne; henceforth he became generally known as the Claimant. Meanwhile, Gibbes asked the Claimant to make out a will and to write to his mother. The will incorrectly gave Lady Tichborne's name as "Hannah Frances", and disposed of numerous nonexistent parcels of supposed Tichborne property. In the letter to his mother, the Claimant's references to his former life were vague and equivocal but were enough to convince Lady Tichborne that he was her elder son. Her willingness to accept the Claimant may have been influenced by the death of her younger son, Alfred, in February. In June 1866 the Claimant moved to Sydney, where he was able to raise money from banks on the basis of a statutory declaration that he was Roger Tichborne. The statement was later found to contain many errors, although the birthdate and parentage details were given correctly. It included a brief account of how he had arrived in Australia: he and others from the sinking Bella, he said, had been picked up by the Osprey, bound for Melbourne. On arrival he had taken the name Thomas Castro from an acquaintance from Melipilla and had wandered for some years before settling in Wagga Wagga. He had married a pregnant housemaid, Mary Ann Bryant, and taken her child, a daughter, as his own; a further daughter had been born in March 1866. While in Sydney the Claimant encountered two former servants of the Tichborne family. One was a gardener, Michael Guilfoyle, who at first acknowledged the identity of Roger Tichborne but later changed his mind when asked to provide money to facilitate the return to England. On 2 September 1866 the Claimant, having received funds from England, sailed from Sydney on board the Rakaia with his wife and children in first class, and a small retinue including Bogle and his youngest son Henry George in second class. Good living in Sydney had raised his weight on departure to , and during the long voyage he added another After a journey involving several changes of ship, the party arrived at Tilbury on 25 December 1866. On 29 December the Claimant visited Alresford and stayed at the Swan Hotel, where the landlord detected a resemblance to the Tichbornes. The Claimant confided that he was the missing Sir Roger but asked that this be kept secret. He also sought information concerning the Tichborne family. Back in London, the Claimant employed a solicitor, John Holmes, who agreed to go with him to Paris to meet Lady Tichborne. This meeting took place on 11 January at the Hôtel de Lille. As soon as she saw his face, Lady Tichborne accepted him. At Holmes's behest she lodged with the British Embassy a signed declaration formally testifying that the Claimant was her son. She was unmoved when Father Châtillon, Roger's childhood tutor, declared the Claimant an impostor, and she allowed Holmes to inform The Times in London that she had recognised Roger.|group= n and accompanied him to England to declare her support before the more sceptical members of the Tichborne family.
Қолдау және қарсылық
Үміткер тез арада маңызды қолдаушылар жинады; Тичборн отбасының адвокаты Эдвард Хопкинс оны қабылдады, сондай-ақ отбасының дәрігері Дж. П. Липскомб та. Липскомб егжей-тегжейлі медициналық тексеруден кейін үміткердің ерекше жыныс мүшесінің кемістігі бар екенін хабарлады. Кейіннен Роджер Тичборнның да осы кемістігі болғаны айтылды, бірақ бұл тек болжамдар мен естігендерге негізделген, нақты дәлелдеме болған жоқ. Көптеген адамдар үміткердің Роджер Тичборнның ерте өмірінен ұсақ-түйектерді еске түсіру қабілетіне таң қалды, мысалы, ол қолданған балық аулау құралдарын. Роджермен бірге драгун полкінде қызмет еткен бірнеше сарбаз, оның ішінде бұрынғы жеке күзетшісі Томас Картер, үміткерді Роджер деп таныды. Картер, тағы бір бұрынғы сарбаз Джон М’Кэннмен бірге, үміткердің үйіне қызметші болып орналасты. Леди Тичборн үміткердің өзінің ұлы екенін қатаң түрде айтса да, Тичборн отбасының қалған бөлігі мен олардың туыстары оның алаяқ екеніне келісіп, бірауыздан жариялады. Олар Альфред Тичборнның кішкентай ұлы Генри Альфредті 12-ші баронет деп мойындады. Эдуардтың жесірі, леди Доути бастапқыда Австралиядан келген дәлелдерді қабылдаған, бірақ үміткердің Англияға келгеннен кейін ойын өзгертті. Леди Тичборнның інісі Генри Сеймур, үміткер француз тілін (Роджердің бала кезіндегі ана тілі) сөйлей алмайтынын және француз акцентінің белгілері жоқ екенін анықтағаннан кейін оны жалған деп айыптады. Үміткер бірнеше отбасы мүшелерін тануға қиналды және оны алдап, одан жауап алуға тырысқанына шағымданды. Бұрынғы Тичборн Паркінің басқарушысы Винсент Госфорд үміткерге көңіл бөлмеді, өйткені ол 1853 жылы кеткен кезде Роджер Госфордқа тапсырған мөрленген жұмсақ буманың ішінде не бар екенін есіне түсіре алмады. Үміткерден бума туралы сұраған кезде Госфорд оны жойғанын білмеді. Ол енді жоқ екенін білгеннен кейін, оның мазмұнын айтты. Леди Тичборннан басқа, алыс туысы Энтони Джон Райт Биддульф ғана үміткерді шынайы деп қабылдады; ол 1854 жылдың шілдесінде Мельбурнға келгеннен кейін Уильям Фостердің Гиппслендтегі мал шаруашылығында Томас Кастро деген атпен жұмыс істегенін куәландырды. Сол жерде ол ағылшын Артур Ортонмен танысты. Фостердің жұмысынан кеткеннен кейін үміткер кейде Ортонмен бірге ел аралап, түрлі жұмыстар істеді, содан кейін 1865 жылы Вагга-Ваггада ет сатушы болып жұмыс істеді. Осы ақпарат негізінде Тичборн отбасы Джон Маккензи есімді агентті Австралияға барып, одан әрі тексеру үшін жіберді. Маккензи Фостердің жесірін тауып, ескі станцияның жазбаларын алды. Онда «Томас Кастро» деген есімге сілтеме жоқ болса да, «Артур Ортон» жұмысқа алынғаны жазылған. Фостердің жесірі үміткердің суретін Артур Ортон деп анықтады, осылайша үміткердің шын мәнінде Ортон болуы мүмкін екеніне алғашқы тікелей дәлел келтірді. Вагга-Ваггадағы бір тұрғын ет сатушы Кастроның өзінің кәсібін Ваппингтен үйренгенін есіне алды. Бұл ақпарат Лондонға жеткеннен кейін, жеке детектив, бұрынғы полиция инспекторы Джек Уичер Ваппингте тергеу жүргізді және үміткердің 1866 жылдың желтоқсанындағы сапары анықталды.
The Claimant quickly acquired significant supporters; the Tichborne family's solicitor Edward Hopkins accepted him, as did J. P. Lipscomb, the family's doctor. Lipscomb, after a detailed medical examination, reported that the Claimant possessed a distinctive genital malformation. It would later be suggested that Roger Tichborne had this same defect, but this could not be established beyond speculation and hearsay. Many people were impressed by the Claimant's seeming ability to recall small details of Roger Tichborne's early life, such as the fly fishing tackle he had used. Several soldiers who had served with Roger in the Dragoons, including his former batman Thomas Carter, recognised the Claimant as Roger. refn|Carter, along with another former soldier, John M'Cann, was taken into the Claimant's household as a servant. Despite Lady Tichborne's insistence that the Claimant was her son, the rest of the Tichbornes and their related families were almost unanimous in declaring him a fraud. They recognised Alfred Tichborne's infant son, Henry Alfred, as the 12th baronet. Lady Doughty, Sir Edward's widow, had initially accepted the evidence from Australia but changed her mind soon after the Claimant's arrival in England. Lady Tichborne's brother Henry Seymour denounced the Claimant as false when he found that the latter neither spoke nor understood French (Roger's first language as a child) and lacked any trace of a French accent. The Claimant was unable to identify several family members and complained about attempts to catch him out by presenting him with impostors. Vincent Gosford, a former Tichborne Park steward, was unimpressed by the Claimant, who, when asked to name the contents of a sealed package that Roger left with Gosford before his departure in 1853, said he could not remember. refn|At the time he was asked about the package, the Claimant did not know that Gosford had destroyed it. When he became aware that it no longer existed, he gave an account of the contents. Apart from Lady Tichborne, a distant cousin, Anthony John Wright Biddulph, was the only relation who accepted the Claimant as genuine; He testified that after his arrival in Melbourne in July 1854 he had worked for William Foster at a cattle station in Gippsland under the name of Thomas Castro. While there, he had met Arthur Orton, a fellow Englishman. After leaving Foster's employment the Claimant had subsequently wandered the country, sometimes with Orton, working in various capacities before setting up as a butcher in Wagga Wagga in 1865. On the basis of this information, the Tichborne family sent an agent, John Mackenzie, to Australia to make further enquiries. Mackenzie located Foster's widow, who produced the old station records. These showed no reference to "Thomas Castro", although the employment of an "Arthur Orton" was recorded. Foster's widow also identified a photograph of the Claimant as Arthur Orton, thus providing the first direct evidence that the Claimant might in fact be Orton. In Wagga Wagga one local resident recalled the butcher Castro saying that he had learned his trade in Wapping. When this information reached London, enquiries were made in Wapping by a private detective, ex police inspector Jack Whicher, and the Claimant's visit in December 1866 was revealed.
Артур Орттон
Артур Ортон 1834 жылғы 20 наурызда Ваппингте дүниеге келген, бала кезінде теңізге шығып, 1850-ші жылдардың басында Чилиде болған. Содан кейін ол із-түссіз жоғалады; егер ол Кастро болмаса, оны табуға көп күш салынғанмен, Ортонның бар екенін көрсететін тікелей дәлел жоқ. Өтініш беруші Ортонмен бірге жасаған кейбір істерінің қылмыстық екенін айтты және биліктің қысымын болдырмау үшін кейде есімдерін ауыстырғандарын мәлімдеді. Ортонның көптеген туыстары талапкерді ұзақ жылдардан бері жоғалған туысы деп танымады, бірақ кейін ол оларға ақша бергені белгілі болды.
Arthur Orton, a butcher's son born on 20 March 1834 in Wapping, had gone to sea as a boy and had been in Chile in the early 1850s. Thereafter he disappears; if he was not Castro, there is no further direct evidence of Orton's existence, although strenuous efforts were made to find him. The Claimant hinted that some of his activities with Orton were of a criminal nature and that to confound the authorities they had sometimes exchanged names. Most of Orton's family failed to recognise the Claimant as their long lost kinsman, although it was later revealed that he had paid them money.
Қаржылық проблемалар
Леди Тичборн 1868 жылдың 12 наурызында қайтыс болды, осылайша талапкерді басты қолдаушысы және негізгі табыс көзінен айырды. Ол жанұяны ашуландырды, өйткені ол оның жаназасының діни қызметінде бас аза тұрушы болуға талап етті. Оның жоғалтқан кірісі қолдаушылар құрған қор арқылы тез арада толықтырылды, бұл қор Алресфорд маңында үймен және жылына 1400 фунт стерлинг табыспен қамтамасыз етті.
Lady Tichborne died on 12 March 1868, thus depriving the Claimant of his principal advocate and his main source of income. He outraged the family by insisting on taking the position of chief mourner at her funeral mass. His lost income was rapidly replaced by a fund, set up by supporters, that provided a house near Alresford and an income of £1,400 a year
Талапкер енді банкрот болды. 1870 жылы оның жаңа заң кеңесшілері жаңа қаржы жинау жобасын бастады: Тичборн облигациялары, номиналды құны 100 фунт стерлинг болатын 1000 облигация, олардың иелері талапкер мұрасын алғанда пайызбен қайтарылатын болды. Шамамен 40 000 фунт жиналды, бірақ облигациялар тез арада айтарлықтай арзандап, көп ұзамай мардымсыз сомаға саудаланды. Бұл жоба талапкерге біршама уақытқа дейін өмірлік және заңдық шығындарын жабуға мүмкіндік берді. Франко-прусс соғысы мен оның салдары негізгі куәлардың Парижден кетуіне кедергі келтіргеннен кейін, талапкердің өзінің кім екенін растауға үміттенген азаматтық іс 1871 жылдың мамырында сотқа жетті.
The Claimant was now bankrupt. In 1870 his new legal advisers launched a novel fundraising scheme: Tichborne Bonds, an issue of 1,000 debentures of £100 face value, the holders of which would be repaid with interest when the Claimant obtained his inheritance. About £40,000 was raised, though the bonds quickly traded at a considerable discount and were soon being exchanged for derisory sums. The scheme allowed the Claimant to continue to meet his living and legal expenses for a while. After a delay while the Franco Prussian War and its aftermath prevented key witnesses from leaving Paris, the civil case that the Claimant hoped would confirm his identity finally came to court in May 1871.
Азаматтық іс: Тичборн Лешингтонға қарсы, 187172
Іс Тичборн паркінің жалға алушысы полковник Лешингтонды шығару туралы талап ретінде Жалпы сотта Тичборн v. Lushington деп тіркелді. Бірақ, нағыз мақсаты – талапкердің кім екенін анықтау, сондай-ақ оның отбасы мүлкіне құқығын бекіту еді. Тичборн паркінен басқа, мүліктерге Гэмпширдегі елордалар, жерлер мен шаруашылықтар, сондай-ақ Лондон мен басқа жерлердегі маңызды мүліктер кірді, олардың барлығы жылдық кірісті 20 000 фунт стерлингтен астам құрады. Бұл істе арыз берушінің заңгерлік тобын Уильям Баллантайн мен Хардинг Гиффард басқарды, екеуі де өте тәжірибелі адвокаттар еді. Оларға қарсы, Тичборн отбасының көп бөлігінің тапсырмасымен, Джон Дьюк Колеридж, бас прокурор (іс барысында генералды прокурор болып тағайындалды) және Генри Хокинс, болашақ Жоғары сот судьясы, оның адвокаттық шеберлігінің шыңында болған кезде, іс жүргізді. Баллантайн ашылу сөзінде Роджер Тичборнның қиын балалық шағы, оның қатал әкесі, нашар білімі және оның көбінесе дұрыс емес серіктестерді таңдауы туралы кеңінен айтты. Баллантайн мәлімдегендей, талапкердің «Белла» кемесінің апаттан кейін ашық қайықта болған тәжірибесі оның ерте жылдарының естеліктерін жойды, соның салдарынан ол бұрынғы оқиғаларды шатастырып еске түсіре алмады. Баллантайн клиентінің Артур Ортон екенін анықтауға жасалған әрекеттер Тичборн отбасы үшін жұмыс істейтін «жауапсыз» жеке тергеушілердің ойларынан туындады деп мәлімдеді. Талапкер үшін алғашқы куәгерлер Роджер Тичборнның полкінің бұрынғы офицерлері мен сарбаздары болды, олардың барлығы оның шынайы екеніне сенетіндерін айтты. Баллантайн шақырған Тичборн отбасының қызметшілері мен бұрынғы қызметшілерінің арасында Роджердің Оңтүстік Америкадағы жеке қызметшісі Джон Мур болды. Ол талапкердің бірге өткізген айларының көптеген ұсақ-түйектері, киген киімдері және олар асырап алған үй жануарының аты есінде қалғанын айтты. Роджердің туысы Энтони Биддульф талапкерді оның қосылысында көп уақыт өткізгеннен кейін ғана қабылдағанын түсіндірді. 30 мамырда Баллантайн талапкерді куәгерлер алқасына шақырды. Бас сұрақтар кезінде талапкер Артур Ортон туралы сұрақтарға жауап берді, оны «көзі өткір, ұзын беті және майда қызыл іздері бар ірі сүйекті адам» деп сипаттады. Ол 1862 және 1865 жылдар аралығында Ортонды көрмеген, бірақ олар Вагга-Ваггада қайта кездесіп, талапкер мұрасы туралы әңгімелескен. Қарсы сұрақтар кезінде талапкер Ортонмен қарым-қатынасы туралы қосымша мәліметтерді сұрағанда, өзін кінәлаудан сақтану үшін жауаптан жалтарды. Хокинс оның Уэппингке сапары туралы сұрақтар қойғаннан кейін тікелей сұрады: «Сіз Артур Ортонсыз ба?» Ол: «Мен емеспін», - деп жауап берді. Талапкер Стонихерстегі уақыты туралы сұрақтарға білмейтінін көрсетті. Ол Вергилийді тануға қиналды, латын тілін грек тілімен шатастырды және химияның не екенін түсінбеді. Рохан МакУильям осы іс туралы жазғандарында Тичборн отбасы сол кезден бастап тек өздерінің мүліктері үшін ғана емес, Кэтрин Доутидің ар-намысы үшін де күресіп жатқанын айтады.
The case was listed in the Court of Common Pleas as Tichborne v. Lushington, in the form of an action for the ejectment of Colonel Lushington, the tenant of Tichborne Park. The real purpose, however, was to establish the Claimant's identity as Sir Roger Tichborne and his rights to the family's estates; failure on his part would expose him as an impostor. In addition to Tichborne Park's , the estates included manors, lands and farms in Hampshire, and considerable properties in London and elsewhere, which altogether produced an annual income of over £20,000, before Sir William Bovill, who was Chief Justice of the Common Pleas. The Claimant's legal team was led by William Ballantine and Harding Giffard, both highly experienced advocates. Opposing them, acting on instructions from the bulk of the Tichborne family, were John Duke Coleridge, the Solicitor General (he was promoted to Attorney General during the hearing), and Henry Hawkins, a future High Court judge who was then at the height of his powers as a cross examiner. In his opening speech, Ballantine made much of Roger Tichborne's unhappy childhood, his overbearing father, his poor education and his frequently unwise choices of companions. The Claimant's experiences in an open boat following the wreck of the Bella had, said Ballantine, impaired his memories of his earlier years, which explained his uncertain recall. Attempts to identify his client as Arthur Orton were, Ballantine argued, the concoctions of "irresponsible" private investigators acting for the Tichborne family. The first witnesses for the Claimant included former officers and men from Roger Tichborne's regiment, all of whom declared their belief that he was genuine. Among servants and former servants of the Tichborne family called by Ballantine was John Moore, Roger's valet in South America. He testified that the Claimant had remembered many small details of their months together, including clothing worn and the name of a pet dog the pair had adopted. Roger's cousin Anthony Biddulph explained that he had accepted the Claimant only after spending much time in his company. On 30 May Ballantine called the Claimant to the stand. During his examination in chief, the Claimant answered questions on Arthur Orton, whom he described as "a large boned man with sharp features and a lengthy face slightly marked with smallpox". He had lost sight of Orton between 1862 and 1865, but they had met again in Wagga Wagga, where the Claimant had discussed his inheritance. Under cross examination the Claimant was evasive when pressed for further details of his relationship with Orton, saying that he did not wish to incriminate himself. After questioning him on his visit to Wapping, Hawkins asked him directly: "Are you Arthur Orton?" to which he replied "I am not". The Claimant displayed considerable ignorance when questioned about his time at Stonyhurst. He could not identify Virgil, confused Latin with Greek, and did not understand what chemistry was. Rohan McWilliam, in his chronicle of the affair, comments that from that point on the Tichborne family were fighting not only for their estates but for Katherine Doughty's honour.
Істің құлдырауы
7 шілдеде сот төрт айға кейінге шегерілді. Ол қайта басталғанда, Баллантайн тағы да куәгерлерді шақырды, олардың ішінде Богл және Фрэнсис Бейжент, жақын туыс досы болды. Хокинс Богл мен Бейженттің талапкерге ақпарат беріп отырғанын айтты, бірақ қарсы сұрақтар кезінде талапкердің адал екендігіне сенімдерін әлсірете алмады. 1872 жылдың қаңтар айында Колридж қорғау тарапынан сот процесін басталды, онда ол талапкерді "тарихтағы ұлы алаяқтармен" салыстыратын сөз сөйледі. Ол талапкердің Артур Орттон екенін дәлелдеуді көздеді. Оның 200-ден астам куәгері тізімде болды, бірақ көбісі қажет болмады. Роджер Тичборнды Стоунихерстте білген Лорд Беллоу Роджердің денесінде талапкерде жоқ ерекше татуировкалары болғанын куәландырды.
On 7 July the court adjourned for four months. When it resumed, Ballantine called more witnesses, including Bogle and Francis Baigent, a close family friend. Hawkins contended that Bogle and Baigent were feeding the Claimant with information, but in cross examination he could not dent their belief that the Claimant was genuine. In January 1872 Coleridge began the case for the defence with a speech during which he categorised the Claimant as comparable with "the great impostors of history". He intended to prove that the Claimant was Arthur Orton. He had over 200 witnesses lined up, but it transpired that few were required. Lord Bellew, who had known Roger Tichborne at Stonyhurst, testified that Roger had distinctive body tattoos which the Claimant did not possess.
Халыққа үндеу, 187273
Ньюгейт түрмесіндегі камерасынан талапкер сотта ақталғаннан кейін күресін қайта бастайтынына ант берді. 1872 жылдың 25 наурызында ол "Evening Standard" газетінде "Халыққа үндеу" жариялады, онда заңдық және тұрмыстық шығындарын жабу үшін қаржылық көмек сұрады:refn| Азаматтық істі ұтып алғаннан кейін талапкер өзінің шығындарымен қатар, барлық сотталғандардың заңдық шығындарына да жауапты болды. Бұл міндеттеме шамамен 80 000 фунт стерлингке бағаланып, оны екінші рет банкротқа ұшыратты және оны ешқандай қаржылық ресурстарсыз қалдырды. Азаматтық сот процесінде талапкер халықтан айтарлықтай қолдау алды; оның күресі көптеген адамдардың пікірінше, сот арқылы әділдік іздеген кезде жұмысшы табының кездесетін қиындықтарын бейнелейтіндей болды. Науқанға жоғары деңгейдегі бірнеше қолдаушылар тартылды, олардың ішінде Питербороның депутаты, католиктерге қарсы пікір білдірген Джордж Хаммонд Уэлли де болды. Ол және Онслоу кейде сөздерінде сақтық танытпады; 1872 жылдың 11 желтоқсанында Лондондағы Сент-Джеймс-холлда өткен кездесуден кейін, екеуі де Бас прокурор мен Үкіметті әділеттің жолын бұрмалауға тырысқандары үшін айыптады. Олардың әрқайсысына сотқа деген құрметсіздік танытқандары үшін 100 фунт стерлинг айыппұл салынды. Көптеген жағдайларды қоспағанда, басты баспасөз талапкердің науқанына жаулық танытты. Бұған қарсы тұру үшін оның жақтастары екі қысқа өмір сүрген газет шығарды: 1872 жылдың мамырында "Тичборн Газеті" және маусым айында "Тичборн Ньюс және Анти Опрессион Журналы". Біріншісі талапкердің ісіне толығымен арналды және 1872 жылдың желтоқсанында Онслоу мен Уэлли сотталғанға дейін жарық көрді. "Тичборн Ньюс", кең ауқымдағы әділетсіздіктерге қатысты мәселелерді қамтыды және төрт айдан кейін жабылды.
From his cell in Newgate, the Claimant vowed to resume the fight as soon as he was acquitted. On 25 March 1872 he published in the Evening Standard an "Appeal to the Public", requesting financial help to meet his legal and living costs:refn|Having lost the civil case, the Claimant was liable for all the defendants' legal costs as well as his own. This liability, estimated at around £80,000, had bankrupted him for the second time and left him without financial resources of any kind. The Claimant had gained considerable popular support during the civil trial; his fight was perceived by many as symbolising the problems faced by the working class when seeking justice in the courts. The campaign drew in some high level supporters, among whom was George Hammond Whalley, a controversial anti Catholic who was MP for Peterborough. He and Onslow were sometimes incautious in their speeches; after a meeting in St James's Hall, London, on 11 December 1872, each made specific charges against the Attorney General and the Government of trying to pervert the course of justice. They were fined £100 each for contempt of court. With few exceptions, the mainstream press was hostile to the Claimant's campaign. To counteract this, his supporters launched two short lived newspapers, the Tichborne Gazette in May 1872 and the Tichborne News and Anti Oppression Journal in June. The former was wholly devoted to the Claimant's cause and ran until Onslow's and Whalley's contempt convictions in December 1872. The Tichborne News, which concerned itself with a broader range of perceived injustices, closed after four months.
Судьялар мен кеңесшілер
Қылмыстық іс, Корольдік сотта қаралатын, «Регина Кастроға қарсы» деп тізімделді, Кастро есімі талапкердің соңғы даусыз псевдонимі болды. Күтілетін ұзақтығына байланысты, іс бір судья емес, алқалы соттың қарауына мүмкіндік беретін сот отырысы ретінде жоспарланды. Алқалы сот төрағасы Лорд-бас судья сэр Александр Кокберн болды. Оның осы істі қарау туралы шешімі даулы болды, себебі азаматтық іс кезінде ол талапкерді жалған куәлік берген және қаралаған адам деп айыптаған еді. Кокберннің серік судьялары – тәжірибелі Корольдік сот судьялары сэр Джон Меллор және сэр Роберт Лош болды. Талапкердің командасы айтарлықтай әлсіреген: ол Баллантайнды қайтадан шақырмады, ал оның басқа азаматтық істер жөніндегі адвокаттары оның үшін қайтадан әрекет етуден бас тартты. Басқалары да істі қабылдаудан бас тартты, мүмкін Кэтрин Доутиді азғыруға қатысты мәліметтерді ұсынуға тура келетінін білгендіктен. Оған тәжірибесіз және жас Купер Уайльд пен жиі қатыспайтын ирландтық парламент депутаты Патрик МакМахон көмектесті. Кеннелидің міндеті бірнеше жоғары сыныпты куәгерлердің қатысудан бас тартуымен қиындады, олар патшалық адвокаттардың күлдіріп мазақтап, қорқытатынынан сескенді. Азаматтық істегі басқа да маңызды куәгерлер, соның ішінде Мур, Бейгент және Липском, қылмыстық сотта куәлік беруден бас тартты.
The criminal case, to be heard in the Queen's Bench, was listed as Regina v. Castro, the name Castro being the last uncontested alias of the Claimant. Because of its expected length, the case was scheduled as a trial at bar, a device that allowed a panel rather than one judge to hear it. The president of the panel was Sir Alexander Cockburn, the Lord Chief Justice. His decision to hear this case was controversial, since during the civil case he had publicly denounced the Claimant as a perjurer and a slanderer. Cockburn's co judges were Sir John Mellor and Sir Robert Lush, experienced Queen's Bench justices. The Claimant's team was significantly weaker; he would not re engage Ballantine and his other civil case lawyers declined to act for him again. Others refused the case, possibly because they knew they would have to present evidence concerning the seduction of Katherine Doughty. He was assisted by undistinguished juniors: Patrick MacMahon, an Irish MP who was frequently absent, and the young and inexperienced Cooper Wyld. Kenealy's task was made more difficult when several of his upper class witnesses refused to appear, perhaps afraid of the ridicule they anticipated from the Crown's lawyers. Other important witnesses from the civil case, including Moore, Baigent and Lipscombe, would not give evidence at the criminal trial.
Сот
Сот, ағылшын сотында қарастырылған ең ұзақ істердің бірі, 1873 жылғы 21 сәуірде басталып, 1874 жылғы 28 ақпанға дейін жалғасты, 188 сот күнін алды. Соттан тыс ол өзінің танымал статусымен қуанды; сол кезде Лондонға келген американдық жазушы Марк Твен талапкердің қатысқан шарасына қатысып, оны "жақсы және сәнді тұлға" деп санады. Твен компанияның "білімді адамдар, жақсы қоғамда жүріп жатқан адамдар" екенін байқады. Олардың барлығы "Сэр Роджер" деп атады, әрқашан "Сэр Роджер", ешкім оның атағын жоққа шығармады. Барлығында Хокинс 215 куәгерді шақырды, оның ішінде Франциядан, Мелипилладан, Австралиядан және Ваппингтен келгендер, олар талапкер Роджер Тичборн емес немесе Артур Ортон екенін куәландырды. Қолжазба сарапшысы талапкердің жазуы Ортонның жазуына ұқсайтынын, бірақ Роджер Тичборннікіне емес екенін мойындады. Хокинс "Оспри" кемесімен құтқарылу туралы барлық әңгіменің алдау екенін мәлімдеді. Осы атпен кеме 1854 жылдың шілдесінде Мельбурнға келген, бірақ талапкердің сипаттамасына сәйкес келмеген. Бұдан әрі, талапкер Оспри кемесінің капитанының атын дұрыс айтпады, ал ол атаған Оспри экипажының есімдері "Миддлтон" кемесінің экипажына тиесілі болды, ол Ортонды Хобартқа түсірген. Оспридің кемелік журналында немесе Мельбурн портының басшысының тізімінде құтқару туралы ешқандай жазба табылған жоқ. Мөрленген пакеттің мазмұны туралы куәлік берген Госфорд оның ішінде белгілі бір мүліктердің тағдыры туралы ақпарат бар екенін, бірақ Кэтрин Доутидің азғырылуы немесе жүктілігіне қатысты ештеңе жоқ екенін айтты. Кенелидің қорғанысы талапкердің католик шіркеуі, үкімет және заң жүйесін қамтитын қастандық құрбаны болғанында болды. Ол жиі куәгерлердің беделін түсіруге тырысты, мысалы, Лорд Беллоудың беделін оның астыртын қатынасын ашқаннан кейін жойды.
The trial, one of the lengthiest cases heard in an English court, began on 21 April 1873 and lasted until 28 February 1874, occupying 188 court days. Away from the court he revelled in his celebrity status; the American writer Mark Twain, who was then in London, attended an event at which the Claimant was present and "thought him a rather fine and stately figure". Twain observed that the company were "educated men, men moving in good society. It was 'Sir Roger', always 'Sir Roger' on all hands, no one withheld the title". Altogether, Hawkins called 215 witnesses, including numbers from France, Melipilla, Australia and Wapping, who testified either that the Claimant was not Roger Tichborne or that he was Arthur Orton. A handwriting expert swore that the Claimant's writing resembled Orton's but not Roger Tichborne's. The entire story of rescue by the Osprey was, Hawkins asserted, a fraud. A ship of that name had arrived in Melbourne in July 1854 but did not correspond to the Claimant's description. Furthermore, the Claimant had provided the wrong name for Ospreys captain, and the names he gave for two of Ospreys crew were found to belong to members of the crew of the Middleton, the ship which had landed Orton at Hobart. No mention of a rescue had been found in Ospreys log or in the Melbourne harbourmaster's records. Giving evidence on the contents of the sealed packet, Gosford revealed that it contained information regarding the disposition of certain properties, but nothing relating to Katherine Doughty's seduction or pregnancy. Kenealy's defence was that the Claimant was victim of a conspiracy which encompassed the Catholic Church, the government and the legal establishment. He frequently sought to demolish witnesses' character, as with Lord Bellew, whose reputation he destroyed by revealing details of the peer's adultery.
Қорытынды, үкім және жаза
Кенели мен Хокинстің сөздерін аяқтағаннан кейін, Кокберн 1874 жылғы 29 қаңтарда қорытындылай бастады. Оның сөйлеуінің алдында Кенелидің мінез-құлқы қатаң сыналып, сот тарихын жазған Джон Морс оны «адвокатқа соттан берілген ең ұзақ, қатаң және лайықты айыптама» деп сипаттады. Қорытындылаудың тоны жақтық болды, ол жиі қазылар алқасының назарын талапкердің «өте ауыр және таңғажайып білмеушілігіне» аударды – егер ол Роджер Тичборн болса, оны әрине білуі керек еді. Кокберн талапкердің мөрленген хаттың мазмұны туралы айтқанын және Кэтрин Доутидің ар-намысына талқандаған барлық айыптауларын қабылдамады. Морс Кокберннің сөзінің соңында «судьяның нәтижеге бақылау орнатуға осыдан да бекем ниет білдірген кез болған емес» деді. Баспасөздің көп бөлігі Кокберннің ашықтығын мақтаса да, оның қорытындылауы бейтарап қарастырудың орнына «күнәнің Ниагарасы» деп сынға алынды. Қазылар алқасы 28 ақпанда түскі уақытта кеңесуге шығып, 30 минут ішінде сотқа оралды. Олардың үкімі бойынша талапкер Роджер Тичборн емес, ол Кэтрин Доутиді азғырмаған және ол шынымен Артур Ортон екені анықталды. Осылайша ол жалған куәлік бергені үшін кінәлі деп танылды. Қазылар алқасы сондай-ақ Кенелидің соттағы әрекеттерін де айыптады. Соттар оның сотқа сөз сөйлеу туралы өтінішін қабылдамағаннан кейін, талапкерге екі рет қатарынан жеті жылдан бас бостандығынан айырылды. Кенелидің мінез-құлқы оның заңгерлік мансабын аяқтады; ол Оксфорд аймағынан және Грей Инннен қуылды, сондықтан ол енді заңмен айналыса алмады.
After closing addresses from Kenealy and Hawkins, Cockburn began summing up on 29 January 1874. His speech was prefaced by a severe denunciation of Kenealy's conduct, "the longest, severest and best merited rebuke ever administered from the Bench to a member of the bar" according to the trial's chronicler John Morse. The tone of the summing up was partisan, frequently drawing the jury's attention to the Claimant's "gross and astonishing ignorance" of things he would certainly know if he were Roger Tichborne. Cockburn rejected the Claimant's version of the sealed package contents and all imputations against Katherine Doughty's honour. Of Cockburn's peroration, Morse remarked that "never was a more resolute determination manifested [by a judge] to control the result". While much of the press applauded Cockburn's forthrightness, his summing up was also criticised as "a Niagara of condemnation" rather than an impartial review. The jury retired at noon on Saturday 28 February, and returned to the court within 30 minutes. Their verdict declared that the Claimant was not Roger Tichborne, that he had not seduced Katherine Doughty, and that he was indeed Arthur Orton. He was thus convicted of perjury. The jury added a condemnation of Kenealy's conduct during the trial. After the judges refused his request to address the court, the Claimant was sentenced to two consecutive terms of seven years' imprisonment. Kenealy's behaviour ended his legal career; he was expelled from the Oxford circuit mess and from Gray's Inn, so that he could no longer practise.
Халықтық қозғалыстар
Соттың үкімі талапкердің пайдасына халықтың қолдауын күшейтті. Ол және Кенеали батырлар деп саналды, соңғысы – заңгерлік мансабын құрбан еткен шейіт ретінде. Джордж Бернард Шоу кейіннен жазғанда, талапкердің бірден заңды барон және билеуші элитаның заңды құқықтарын жоққа шығарған жұмысшы табының адамы ретінде қабылдануының парадоксын атап өтті. 1874 жылдың сәуір айында Кенеали 1830 және 1840 жылдардағы чартистердің талаптарын көрінетін кең бағдарламасы бар «Магна Харта Ассоциациясы» атты саяси ұйым құрды. Дегенмен, ол Төменгі палатаны Тичборн ісі бойынша корольдік комиссия құруға көндіре алмады, оның ұсынысына тек өзінің дауысы және дауыс беруге құқығы жоқ екі санаушының қолдауы 433 қарсы дауысқа қарсы қолдау көрсетті. Осыдан кейін Кенеали парламентте жалпы мазаққа түсетін тұлғаға айналды, ал оның үгіт жұмысының көп бөлігі басқа жерлерде жүргізілді. Алайда, 1880 жылға қарай осы іске қызығушылық азайды, және сол жылғы жалпы сайлауда Кенеали ауыр жеңіліске ұшырады. Ол сайлау басталғанға дейін жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. «Магна Харта Ассоциациясы» қолдауы азайып, тағы бірнеше жыл бойы жұмыс істеді; Кенеали сот процесі кезінде құрған «The Englishman» газеті 1886 жылдың мамыр айында жабылды, және одан кейін Ассоциацияның қызметіне қатысты ешқандай мәлімет жоқ.
The court's verdict swelled the popular tide in favour of the Claimant. He and Kenealy were hailed as heroes, the latter as a martyr who had sacrificed his legal career. George Bernard Shaw, writing much later, highlighted the paradox whereby the Claimant was perceived simultaneously as a legitimate baronet and as a working class man denied his legal rights by a ruling elite. In April 1874 Kenealy launched a political organisation, the "Magna Charta Association", with a broad agenda that reflected some of the Chartist demands of the 1830s and 1840s. However, he failed to persuade the House of Commons to establish a royal commission into the Tichborne trial, his proposal securing only his own vote and the support of two non voting tellers, against 433 opposed. Thereafter, within parliament Kenealy became a generally derided figure, and most of his campaigning was conducted elsewhere. However, by 1880 interest in the case had declined, and in the General Election of that year Kenealy was heavily defeated. He died of heart failure before polling closed in the election. The Magna Charta Association continued for several more years, with dwindling support; The Englishman, the newspaper founded by Kenealy during the trial, closed down in May 1886, and there is no evidence of the Association's continuing activities after that date.
Өтініш берушінің босатылуы және соңғы жылдары
Өтініш беруші 10 жыл түрмеде отырғаннан кейін 1884 жылғы 11 қазанда мерзімінен бұрын босатылды. Ол бұрынғыдан әлдеқайда арық болды; 1875 жылғы мамырда Онслоуға жазылған хатта өзінің Роджер Тичборн екенін айтқан, бірақ босатылғаннан кейін Магна Харта қауымдастығына мүше болмауымен жақтастарының көңілін қалдырды, оның орнына музыкалық залдар мен цирктерде гастрольдеуге келісім жасады. 1895 жылы бірнеше жүз фунт алған соң, ол "The People" газетінде өзінің Артур Ортон екенін мойындады. Ол осы ақшаға Ислингтонда шағын темекі дүкенін ашты, бірақ тез арада мойындауын қайтарып алып, өзінің Роджер Тичборн екенін қайта мәлімдеді. Оның дүкені, басқа да бизнес әрекеттері сияқты, сәтсіз аяқталды және ол 1898 жылғы 1 сәуірде жүрек ауруынан қайтыс болды. 1876 жылы, талапкер түрмеде жазасын өтеген кезде, Сиднейдегі психиатриялық ауруханадағы тұтқын Уильям Крессуэллдің өзі Артур Ортон екенін мәлімдегені қысқа ғана уақытқа қызығушылықты тудырды. Орттонмен байланысы бар екенін көрсететін жағдайлар болды және талапкердің жақтастары Крессуэллді Англияға әкелу үшін үгіт жүргізді. Бұл ештеңеге әкелмеді, бірақ Крессуэллдің кім екені туралы мәселе көп жыл бойы даулы болды. 1884 жылы Сидней соты мәселені шешілмеген деп тапты және статус-кво сақталуы керек деп шешті; Крессуэлл ауруханада қалды. 1904 жылы қайтыс болғанға дейін оны замандасы Леди Тичборн барып көрді, ол Тичборн отбасының ешбір мүшесіне ұқсас емес еді. Істегі алаңдатушы жағдайлар мен қайшылықтарды түсіндіру үшін (Кокберн де мойындағандай, талапкердің Тичборн отбасына ұқсастығы) Онслоу "The Englishman" журналында Орттонның анасы Мэри Кенттің Роджер Тичборнның атасы сэр Генри Тичборнның заңсыз қызы екенін айтты. Басқа бір нұсқада Мэри Кенттің Джеймс Тичборнмен азғырылғаны және Орттон мен Роджердің жартылай бауыр екені айтылады. Өтініш берушінің Мэри Энн Брайанттан туған қызы Тереза Мэри Агнес әкесі Артур Ортонды өлтіргенін мойындағанын және осы себепті Австралиядағы жылдары туралы ешқандай мәліметті жариялай алмайтынын мәлімдеді. Бұл теориялардың ешқайсысына тікелей дәлел жоқ. Вудрафф сот шешімдері, сотта қарастырылған дәлелдерге қарағанда әділ болғанымен, Кокберннің іске қатысты күмәнділігін толық шешпегенін айтады. Вудрафф 1957 жылы былай деп жазды: "Кілт, әрине, мәңгілікке жоғалды, қазіргі таңда да құпия болып қала береді". 1998 жылы "The Catholic Herald" журналында ДНК-профильдеу осы құпияны шешуге көмектеседі деген пікір айтылды. Бұл жұмбақ оқиға кітаптар мен фильмдерде көптеген қайта жаңғыруларға әкелді, соның ішінде Хорхе Луис Борхестің "Адамгершіліктің жалпы тарихы" кітабындағы "Том Кастро, сенімсіз алдамшы" атты әңгімесі және Дэвид Йейтстің 1998 жылғы "Тичборн талапкері" фильмі. Осылайша Вудрафф: "Өзін жоғалтқан адам әлі де тарихта кезігіп жүр, оған сол кездегі халық берген есімнен басқа есім жоқ: талапкер" деп қорытындылады.
The Claimant was released on licence on 11 October 1884 after serving 10 years. He was much slimmer; a letter to Onslow dated May 1875 reports a loss of Throughout his imprisonment he had maintained that he was Roger Tichborne, but on release he disappointed supporters by showing no interest in the Magna Charta Association, instead signing a contract to tour with music halls and circuses. In 1895, for a fee of a few hundred pounds, he confessed in The People newspaper that he was, after all, Arthur Orton. With the proceeds he opened a small tobacconist's shop in Islington; however, he quickly retracted the confession and insisted again that he was Roger Tichborne. His shop failed, as did other business attempts, and he died destitute, of heart disease, on 1 April 1898. In 1876, while the Claimant was serving his prison sentence, interest was briefly raised by the claims of William Cresswell, an inmate of a Sydney lunatic asylum, that he was Arthur Orton. There was circumstantial evidence that indicated some connection with Orton, and the Claimant's supporters campaigned to have Cresswell brought to England. Nothing came of this, although the question of Cresswell's possible identity remained a matter of dispute for years. In 1884 a Sydney court found the matter undecided, and ruled that the status quo should be maintained; Cresswell stayed in the asylum. Shortly before his death in 1904 he was visited by the contemporaneous Lady Tichborne, who found no physical resemblance to any member of the Tichborne family. Attempts have been made to reconcile some of the troubling uncertainties and contradictions within the case. To explain the degree of facial resemblance (which even Cockburn accepted) of the Claimant to the Tichborne family, Onslow suggested in The Englishman that Orton's mother, a woman named Mary Kent, was an illegitimate daughter of Sir Henry Tichborne, Roger Tichborne's grandfather. An alternative story has Mary Kent being seduced by James Tichborne, making Orton and Roger half brothers. The Claimant's daughter by Mary Ann Bryant, Teresa Mary Agnes, maintained that her father confessed to her that he had killed Arthur Orton and thus could not disclose details of his Australian years. There is no direct evidence for any of these theories. Woodruff submits that the legal verdicts, although fair given the evidence before the courts, have not fully resolved the "great doubt" that Cockburn admitted hung over the case. Woodruff wrote in 1957: "Probably for ever, now, its key long since lost a mystery remains". A 1998 article in The Catholic Herald suggested that DNA profiling might resolve the mystery. The enigma has launched numerous retellings of the story in book and film, including the short story "Tom Castro, the Implausible Imposter" from Jorge Luis Borges's Universal History of Infamy, and David Yates's 1998 film The Tichborne Claimant. Thus, Woodruff concludes, "the man who lost himself still walks in history, with no other name than that which the common voice of his day accorded him: the Claimant".