Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Девонның оңтүстік жағалауындағы теңіз қабырғасы, Англия Оңтүстік Девон темір жолының теңіз қабырғасы Англияның Девонның оңтүстік жағалауында орналасқан. Темір жолдың бойымен Даулиш Уоррен мен Даулиш арасында жаяу жүргінші жолы өтеді, содан кейін тағы бір жаяу жүргінші жолы Тейнмут қаласындағы теңіз жағалауындағы серуендеуге жалғасын береді. Бұл екеуі де Оңтүстік-Батыс жағалау жолының бір бөлігі болып табылады. Оңтүстік Девон темір жолы Изамбард Король Брунелдің жобаларына салынған; ол Эксетерден Экс өзенінен Даулиш Уорренге дейінгі жолды алады, теңіз жарларының астында Тейнигмутқа дейін жүреді, содан кейін Тейниг өзенінен Ньютон Абботқа дейін жүреді. Ол 13 миль бойы судың ағысымен жүреді, оның 4-і ашық теңізде.
Sea wall on the south coast of Devon, England
The South Devon Railway sea wall is situated on the south coast of Devon in England. A footpath runs alongside the railway between Dawlish Warren and Dawlish, then another footpath forms a continuation to the sea front promenade at Teignmouth. Both of these form part of the South West Coast Path. The South Devon Railway was built to the designs of Isambard Kingdom Brunel; it takes a route from Exeter which follows the River Exe to Dawlish Warren, runs beneath the sea cliffs to Teignmouth and then follows the River Teign to Newton Abbot. It follows tidal waters for about 13 miles, 4 of which are open sea.
Өмірбаян
Темір жолдың осы бөлігін Оңтүстік Девон теміржол компаниясы ашып, 1846 жылы 30 мамырда Эксетер Сент-Дэвидс теміржол станциясынан Тейнигмут теміржол станциясына дейін созылып, 1846 жылы 31 желтоқсанда Ньютон-Аббот теміржол станциясына дейін ұзартылды. Бұл кең кеңді теміржол болды және атмосфералық теміржол ретінде жұмыс істеуге арналған, бірақ атмосфералық пойыздар тек 1847 жылдың 13 қыркүйегінен 1848 жылдың 9 қыркүйегіне дейін жұмыс істеді. Оңтүстік Девон темір жолы 1876 жылы 1 ақпанда Ұлы Батыс темір жолына қосылды және 1892 жылы 20 мамырдан кейін стандартты 4 фут 81⁄2 дюймге айналды. 1905 жылы Даулиш Уорренді қамтамасыз ету үшін станция ашылды, теңіз қабырғасындағы барлық басқа станциялар 1846 жылы желімен ашылды. Ұлы Батыс темір жолы 1948 жылы 1 қаңтарда Британ темір жолы болып ұлтқа айналды. Қазір желі Network Rail компаниясына тиесілі, ал станциялар мен пойыздардың көпшілігі қазіргі Great Western Railway компаниясына тиесілі.
The section of railway was opened by the South Devon Railway Company, running from Exeter St Davids railway station to Teignmouth railway station on 30 May 1846 and extended to Newton Abbot railway station on 31 December 1846. It was a broad gauge railway of 7ft1/4in gauge and intended to be worked as an atmospheric railway, although atmospheric trains only ran from 13 September 1847 until 9 September 1848. The South Devon Railway was amalgamated into the Great Western Railway on 1 February 1876 and the gauge converted to the standard 4 feet 8½ inches after 20 May 1892. A station was opened to serve Dawlish Warren in 1905, all the other stations on the sea wall having opened with the line in 1846. The Great Western Railway was nationalised into British Railways on 1 January 1948. The line is now owned by Network Rail and the stations and majority of trains operated by the modern day Great Western Railway.
Диверсиялық бағыттар
Жағалау желісінің жиі бұзылуы адамдар жаңа ішкі жолды сұрауға әкелді. 1872 жылы Старкросс маңындағы Истдоннан жаңа желі салу туралы жергілікті ұсыныстар болды, бірақ Таймс газетіндегі хаттар Тейнь аңғары бойымен бірін салуды талап етті. 1898 жылы Брент, Эшбертон және Хитфилд темір жолының ұсынысы жарияланды, ол Тейн аңғарының желісін Брентке дейін ұзартқан болар еді. Бұл Эксетер мен Плимут арасында 6 миль (10 км) қысқа маршрут бермек, сонымен қатар теңіз қабырғасы мен Тотнес маңындағы кейбір тік еңістерден аулақ болар еді. 1930 жылдары GWR Dawlish Avoiding Line деп аталатын ішкі ауытқуды зерттеді, бастапқыда 1936 жылы Экминстер мен Бишопстейнтон арасында ішкі бағытта ілгерілеуді ұсынды, ал 1937 жылы Даулиштен батысқа қарай қысқа жолды аяқтады. Парламент қажетті заң жобасын мақұлдағаннан кейін, 1939 жылдың көктемінде құрылыс басталды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін жоба тоқтатылды. GWR 1948 жылдың 1 қаңтарында Британдық темір жолға ұлттандырылды және жер сатылды. Парламент актісінің өкілеттігі 1999 жылы ғана тоқтатылды. 1892 жылы теңіз қабырғасы бойындағы GWR желісі кең кеңістікке стандартты кеңістікке ауыстырылған кезде барлық көлік қозғалысы тоқтатылуы керек болды. Жол жабылған екі күндегі пошта пойызы Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының Эксетер мен Плимут арасындағы бағытына ауыстырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл бағыт (қазіргі Оңтүстік теміржолдың бөлігі) мен GWR-дің Корнуолл магистралі арасындағы жаңа байланыс 1941 жылдың наурыз айында Плимуттың солтүстік шетіндегі Сент-Бюдо қаласында орнатылды. Бұл GWR бағытына жау әрекеті зақым келтірген жағдайда Девонпорттағы теңіз кемежайларына баламалы жол беру үшін жасалды. Бұл байланыс соғыс аяқталғаннан кейін сақталды және егер теңіз қабырғасы бұғатталса, диверсиялық жол ретінде қол жетімді болды. Регламенттік пойыздар Оңтүстік және Батыс бағыттарда бір-бірінің пойыздарымен жұмыс істеді, сондықтан экипаждар баламалы жолмен таныс болды, алайда Оңтүстік бағыты локомотивтерді тек Meldon Viaduct-те шектеулерге байланысты мөлшерге дейін ала алды. 2010 жылы парламентте "соңғы жылдары" теңіз қабырғасын қауіпсіз және жардың бетін тұрақты ұстауға шамамен 9 миллион фунт стерлинг инвестицияланғаны және теңіз қабырғалары мен іргелес сағаларды күтіп-ұстау Network Rail компаниясына жылына шамамен 500 000 фунт стерлинг кететіндігі айтылды. Көлік жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары Оңтүстік Девон мен Корнуолл экономикасы үшін желінің маңыздылығын қайталады және болашақта баламалы ішкі жол салу жоспарланған болса да, "біздің ойымызша, ол жағалаудағы негізгі жолды ешқандай түрде алмастырмайды" деп растады. Бұл теңіз деңгейінің көтерілуіне байланысты техникалық қызмет көрсету шығындарының өсіп кетуі мүмкін екендігіне қарамастан.
The frequent blockages to the coastal line led to people asking for a new inland route. There were local suggestions in 1872 for a new line from Eastdon near Starcross but letters in The Times demanded that one be built along the Teign valley. A proposal for a Brent, Ashburton and Heathfield Railway was published in 1898 which would have extended the Teign Valley line to Brent. This would have given a route that was 6 mile (10 km) shorter between Exeter and Plymouth while avoiding the sea wall and some steep inclines around Totnes. In the 1930s the GWR surveyed an inland deviation termed the Dawlish Avoiding Line, initially in 1936 proposed progressing inland between Exminster and Bishopsteignton, and a 1937 shorter route ending west of Dawlish. After gaining parliamentary approval for the required bill, construction started in Spring 1939, but the advent of World War II brought the project to an end. The GWR was nationalised into British Railways on 1 January 1948, and the land sold. The powers of the associated Act of Parliament only lapsed in 1999. When the GWR line along the sea wall was converted from broad gauge to standard gauge in 1892 all traffic had to be suspended. The mail train for the two days that the line was closed was diverted over the London and South Western Railway route between Exeter and Plymouth. During World War II a new connection was laid between this route (now part of the Southern Railway) and the GWR's Cornish Main Line at St Budeaux on the northern outskirts of Plymouth in March 1941. This was done to provide an alternative route to the naval dockyards at Devonport in case enemy action damaged the GWR route. This connection was retained after the war and was available as a diversionary route if the sea wall was blocked. Regular trains were worked over the Southern and Western routes by each other's trains so that crews were familiar with the alternative route, however the Southern route could only take locomotives up to size due to restrictions on Meldon Viaduct. In 2010 it was stated in Parliament that "in recent years" around £9 million had been invested on keeping the sea wall safe and the cliff faces stable, and that the ongoing maintenance of the sea walls and the adjoining estuaries was costing Network Rail around £500,000 annually. The Under Secretary of State for Transport reiterated the importance of the line to the economy of South Devon and Cornwall, and confirmed that even if there were to be plans for the building of an alternative inland route in the future, "in our view, it would not be a substitute in any shape or form for the main line along the coast". This is despite the acknowledgement of an inevitable increase in maintenance costs due to rising sea levels.
2019-2022 жылдардағы өзгерістер
2018 жылы Network Rail теңіз қабырғасын Тейнмуттан ағылшын арнасына қарай кеңейту туралы ұсыныс жасады, қабырға Спрей Пойнт арқылы өтеді. Бұл жобада темір жолды қайта реттеу, жолды жардан әрі жылжыту және олардың арасында аралық жасау, темір жолдың жардың құлауынан немесе құлауынан зардап шекпеу үшін. Ұсыныстың басқа элементтері Кеннавей туннелі мен Даулиш арасындағы теңіз қабырғасын жақсартуды және Хорс-Коувта қар көшкінінен қорғану құрылымын орнатуды қамтиды. 2019 жылдың ақпан айында Даулиш станциясынан оңтүстікке қарай теңіз қабырғасын көтеру үшін 80 миллион фунт стерлингтің мемлекеттік қаржыландыруы бекітілді.
In 2018 Network Rail put forward a proposal to extend the sea wall further into the English Channel at Teignmouth, with the wall passing through Sprey Point. The proposal would involve re aligning the railway, moving the line further from the cliff and creating a space between them to prevent the railway's being affected by cliff subsidence or collapse. Other elements of the proposal include the improvement of the sea wall between Kennaway Tunnel and Dawlish and the installation of an avalanche shelter style structure at Horse Cove. Government funding of £80 million to raise the sea wall south of Dawlish station by was approved in February 2019.
Операция
Белгілі бір жоғары су деңгейі кезінде, Pacer, Sprinter және Class 43 флоттарынан айырмашылығы, осы бағыт бойынша жүзуге тыйым салынады. A желісі бойынша сынақтан өткенде пойызға ешқандай маңызды проблемалар туындамады; дегенмен көптеген Class 43 HST-лерді алмастырған пойыздардың көпшілігі Class 800-дің ұзақ аралықтағы нұсқасы болып табылады.
During significant high tide levels, trains belonging to the and fleets are restricted from operating along this route due to their vulnerability to sea spray, unlike the Pacer, Sprinter and Class 43 fleets. A has been tested along the line with no significant problems occurring to the train; however, the majority of trains that have replaced many Class 43 HSTs are the , a longer range version of the Class 800s.
Ексе өзені
Өзен Турфтан көрінеді. Темір жол мен өзен арасындағы шаршы көл және бұзылған жер - атмосфералық пойыздарды қуаттандыру үшін пайдаланылатын қозғалтқыш үйлерінің бірі - Turf қозғалтқыш үйінің қалдықтары. Қысқа аралықтан кейін өзен қабырғасы Поудерхамдағы темір жолмен қатар келеді. Темір жолдан өткеннен кейін өзен мен Powderham Castle елендер паркі арасында Starcross темір жол станциясына дейін жүреді. Эксмоут қаласына баратын паромға қарсы Starcross машина үйі орналасқан. Өзен бойымен сәл ары қарай темір жол Коквуд портының сағасынан өтеді. Бұл жерде 1869 жылдан бастап он жыл бойы қолданылған 1285 фут ұзындықтағы Эксе Байт Пирсі болды. Өзеннің қарама-қарсы жағында кейде Лимпстон Команда темір жол станциясының жанында пойыздарды көруге болады. Өзен Эксмутта теңізге құяды, ал темір жол Даулиш Уорреннің құмдық төбелерінің артында Даулиш Уоррен темір жол станциясына жетеді.
The river comes into view at Turf. The square pond and disturbed ground between the railway and river are the remains of Turf engine house, one of the engine houses used for powering the atmospheric trains. After a short distance the river wall comes alongside the railway at Powderham. After passing the railway then runs between the river and the deer park of Powderham Castle, to Starcross railway station, situated in the middle of Starcross village. Opposite the pier for the ferry to Exmouth is the Starcross engine house. A little farther along the river, the railway crosses the mouth of Cockwood harbour. Near here was the 1,285 feet long Exe Bight Pier, in use from 1869 for about ten years. On the opposite side of the river trains can sometimes be seen near Lympstone Commando railway station. The river enters the sea at Exmouth while the railway runs behind the sand dunes of Dawlish Warren to reach Dawlish Warren railway station.
Теңіз қабырғасы
Даулиш Уорреннен шығып бара жатқанда темір жол жағажаймен бірге теңіз қабырғасына келеді, бірақ ол Лангстоун Роктегі қысқа және терең кесуге тез кіреді. Жағажайдан жоғары көтеріліп, Торбейге қарай көзқарас болуы мүмкін. Жолдың басым бөлігі жолға тең, темір жолды Даулиштегі Кеннавей туннеліне дейін жалғастырады. Даулиш теміржол станциясына жетуден бұрын жаяу жүргіншілер көпірінде Жағалау күзетшілерінің коттеджінде. Бұл темір жол құрылысында пайдаланылған, содан кейін жағалау күзетшілеріне сатылды; олардың қайық үйі жаяу жүргінші көпірінің жанында жағажайдың жоғарғы жағында орналасқан. Даулиш қаласын станцияның екінші шетіндегі Колоннада виадуктен оң жақтан көруге болады. Қазір желі өзінің алғашқы туннеліне, Кэннавейге, Леа тауының астына кіреді, одан кейін Коритон жағажайы, Даулиштен теңіз қабырғасы арқылы жететін ең алыс нүкте. Coryton туннелі келесі жағажайға, Shell Cove, өте төменгі су тасқыны кезінде жағадан немесе жардың басындағы жеке жолмен ғана қол жетімді. Темір жол одан кейін Филот туннелі мен Клерк туннелі арқылы өтеді, ол Бричс Рок теңіз қабырғасының бір бөлігіне шығады, содан кейін Парсон туннеліне түсіп, Hole Head астында. Соңғы екі туннельге Parson and Clerk Rocks - Hole Head теңізіндегі табиғи аркасы бойынша атау берілген. Парсонс туннелінен кейін контрабандистер жолағындағы қысқа виадукт бар, содан кейін жаяу жүргінші жолы Спрей Пойнттан кейін Тейнмут Истклифтегі кесуге дейін созылады. Спрей Пойнт маңындағы темір жолдың құрлық жағында желі құрылысы кезінде пайдаланылған әк пешінің қалдықтарын көруге болады.
On leaving Dawlish Warren the railway comes onto the sea wall proper with the walkway alongside, although it quickly enters the short and deep cutting at Langstone Rock. Emerging above the beach, views can be had towards Torbay. A footpath, which is mostly level with the track, follows the railway as far as the Kennaway Tunnel at Dawlish. Just before reaching Dawlish railway station is a footbridge at Coastguard's Cottage. This was used by the railway during its construction and then sold to the coastguard; their boat house is at the top of the beach next to the footbridge. The town of Dawlish can be seen off to the right from Colonnade Viaduct at the other end of the station. The line now enters its first tunnel, Kennaway, beneath Lea Mount, beyond which is Coryton beach, the farthest point accessible by the sea wall footpath from Dawlish. The Coryton tunnel leads to the next beach, Shell Cove, accessible by foot only via the shore at very low tide or by a private path from the clifftop. The railway then passes through Phillot Tunnel and Clerk's Tunnel, emerging onto a section of sea wall at Breeches Rock before diving into Parson's Tunnel beneath Hole Head. The last two tunnels are named after the Parson and Clerk Rocks, a natural arch in the sea off Hole Head. Beyond Parson's Tunnel is a short viaduct across Smugglers Lane and then the footpath resumes for the final stretch past Sprey Point to the cutting at Teignmouth Eastcliff. On the landward side of the railway near Sprey Point can be seen the remains of a lime kiln used during the construction of the line.
Тейнь өзені
Тейнмут темір жол стансасынан өткеннен кейін, желі тығырықтан өтіп, тығырықтан шыққаннан кейін Тейнмут порты артында, одан кейін темір жол Тейн өзенінің сағасы бойымен өз жолын жалғастырады. Станцияның екі жағындағы кесілген жерлер бұрын туннель болған, бірақ олар 1879 және 1884 жылдар аралығында ашылды. Шалдон көпірінен өтіп, Тейнимут газ зауытының жерінде қайық сарайынан өткеннен кейін, желі өзенді жалғастырып, Флоу Пойнт, Ред Рок және Саммер Хаустағы шағын беткейлерден өтіп, екі кішкентай кесіндіден өтіп, Ньютон Аббот темір жол станциясына жету үшін жарыс алабының маңында Хакни батпақтарын кесіп өтеді. Өзеннің арғы жағында, Жазғы үйдің қарама-қарсы жағында, Кумбе Селлерс деген су жағалауындағы қонақүйді көруге болады.
After passing through Teignmouth railway station, the line continues through a cutting to emerge behind the busy Teignmouth Harbour, after which the railway resumes its course alongside the River Teign estuary. The cuttings on both sides of the station used to be tunnels, but they were opened out between 1879 and 1884. After going under the Shaldon Bridge and passing a boat yard on the site of Teignmouth gas works, the line follows the river past the small promontories at Flow Point, Red Rock, and Summer House, before passing through two small cuttings and crossing Hackney Marshes near the race course to reach Newton Abbot railway station. Across the river opposite Summer House can be seen the waterside inn at Coombe Cellars.