Девон аймағындағы мұражай темір жолы

Кіріспе

Девон, Англиядағы мұражайлық темір жол желісі – Дартмут бу темір жолы, бұрын Пейгнтон және Дартмут бу темір жолы деп аталған. Бұл Англияның Девон аймағындағы Пейгнтон мен Кингсвер арасындағы бұрынғы Ұлы Батыс темір жолының тармақ желісінде орналасқан, ұзындығы 6.7 миль (11 км) мұражайлық темір жол. Темір жолдың табысының көп бөлігі жазғы туристерден түседі, олар Торбей курорттарынан Кингсверге саяхаттайды, ал онда Дартмут жолаушылар паромдары оларды Дарт өзені арқылы Дартмутқа жеткізеді. Бұл темір жолға "Dart Valley Railway Limited" компаниясы иелік етеді және оны басқарады. Осы компания "Dart Pleasure Craft Limited" компаниясына да ие, ол Дартмут жолаушылар паромдарын, сондай-ақ өзен және жағалау круиздерін ұйымдастырады. Темір жол және оған қосылатын қайық және автобус қызметтері бірлесіп "Дартмут бу темір жолы және өзен қайықтары" компаниясы ретінде таныстырылады. Көптеген мұражайлық темір жолдардан өзгеше, бұл коммерциялық жоба, ол ерікті еңбекке немесе қайырымдылық көмегіне тәуелді емес, алайда Чёрстон темір жол станциясында бірнеше еріктілер көмектеседі.

Kingswear филиалы

Желіні Дартмут және Торбей темір жолы салған, ол 1861 жылдың 14 наурызында Брикшем жолы станциясына дейін ашылды және 1864 жылдың 10 тамызында Кингсверге дейін жетті. Дартмут және Торбей темір жолын әрқашан Оңтүстік Девон темір жолы басқарды және 1872 жылдың 1 қаңтарында оған қосылды. Бұл көп ұзаққа соқпады, себебі Оңтүстік Девон темір жолы 1876 жылдың 1 ақпанында Ұлы Батыс темір жолына енді. Брикшем жолы 1868 жылдың 1 қаңтарында тәуелсіз Торбей және Брикшем темір жолы өзінің қысқа желісін ашқанда "Черстон" деп өзгертілді. Sands Road, Paignton, Tanners Road, Goodrington және Дартмут жоғары паромға жақындау кезінде теңдес өткелдер болды. 1877 жылдың 18 қазанында Дартмут жоғары паромға қарай бағытталатын теңдес өткелде, бір вагоннан да аз ұзындықтағы жаңа аялдама ашылды, ол Корольдік өткел аялдамасы деп аталды, кейін Британия аялдамасы, Уэльс принці өз ұлдарын HMS Britannia негізіндегі теңіз колледжіне жеткізу үшін келді, ол өзенге жақын орналасқан. Кейінгі жылдары аялдаманы негізінен Ностағы Филипп және ұлдары кеме жасау зауытына жұмысқа баратын жұмысшылар пайдаланды. Мұрагерлік теміржол кезінде күтіп ұстау шығындары ақталуы мүмкін болмады, сондықтан ол бұзылды. Желі, Черстон станциясындағы өткізу тізбегінен басқа, бір рельстік болды. Ол 7 фут кеңдікті пайдалана отырып салынған, бірақ 1892 жылдың 21 мамырында стандартты кеңдікке (ussg) ауыстырылды. Бродсэндс, Хукхиллз және Гринвейде тас виадуктар болды. Гринвей туннелінен оңтүстікке қарай теміржол бастапқыда екі кішкентай өзен арқылы төменгі ағаш виадуктармен өтті, Лонгвудтағысы ұзын, ал Ностағысы болды. Олар 1923 жылдың 20 мамырында өзендердің бойына ішкі жаққа жылжытылғаннан кейін бұзылды. Бұл Филипп және ұлдары кеме жасау зауытын өзендер арасында кеңейтуге мүмкіндік берді, оған 1929 жылы қосымша жол салынды. GWR басқармасы Гринвей виадугінен Британия аялдамасына дейінгі желіні екі есеге көбейтуге рұқсат берді, және бұл бағыт екі рельстік еніне дейін салынды, бірақ екі еселеу орындалмады. Кингсвердегі Уотерхед-Крикте тағы бір ағаш виадук болды, ол 1928 жылы екі рельстік бетон және болат виадукпен ауыстырылды, содан кейін желінің барлық бөлігінде ең ауыр локомотивтерді пайдалануға болады. Кингсверде айналым тірегі және локомотив депосы болды. Депо 1929 жылы бұзылды, содан кейін платформа қазіргі ұзындығына дейін, 259,08 метрге дейін ұзартылды.

The line was built by the Dartmouth and Torbay Railway, opening to Brixham Road station on 14 March 1861 and on to Kingswear on 10 August 1864. The Dartmouth and Torbay Railway was always operated by the South Devon Railway and was amalgamated with it on 1 January 1872. This was only short lived as the South Devon Railway was in turn amalgamated into the Great Western Railway on 1 February 1876. Brixham Road became a junction and was renamed "Churston" on 1 January 1868 when the independent Torbay and Brixham Railway opened its short line. There were level crossings at Sands Road, Paignton, Tanners Road, Goodrington and on the approach to the Dartmouth Higher Ferry. A new halt, less than one coach long, was opened on 18 October 1877 at the level crossing leading to the Dartmouth Higher Ferry, named Kingswear Crossing Halt, or later, Britannia Halt, for the Prince of Wales to bring his sons to enter the naval college based on HMS Britannia, which was moored close by on the river. In later years, the halt was used mainly by workers travelling to the Philip and Sons shipyard at Noss. In Heritage Railway times, the cost of maintenance could not be justified, and it was demolished. The line was single track except for a crossing loop at Churston. It had been built using the 7ft broad gauge, but on 21 May 1892 was converted to ussg standard gauge. There were masonry viaducts at Broadsands, Hookhills and Greenway. South of Greenway Tunnel the railway was originally carried across two creeks on low timber viaducts, that at Longwood being long and Noss being These were demolished after the line was moved inland around the creeks on 20 May 1923. This also allowed the expansion of the Philip and Son shipyard between the creeks, to which a siding was opened in 1929. Authorisation was given by the GWR board to double the line from Greenway Viaduct to Britannia Halt, and the deviation was built to double track width, but the doubling was never undertaken. There was a further timber viaduct at Waterhead Creek, Kingswear, which was replaced by a double track concrete and steel viaduct in 1928, after which the heaviest locomotives could be used on the whole line. A turntable and an engine shed were provided at Kingswear. The shed was demolished in 1929, when the platform was extended to its present length of 259.08 m.

1928 жылдың 9 шілдесінде Пейтонтоннан оңтүстікке қарай Гудрингтон Сэндс станциясы ашылды. Бродсэндсте екінші аялдама салуға да рұқсат берілді, және оның салынғанына қатысты көп пікірталас болды. К.Р.Потс жаңа дәлелдермен бұл мәселені шешкен сияқты, ол салынбағанын көрсетті. 1930 жылы Пейтонтон станциясының жанында Парк Сайдингс ашылды, вагон тұрақтау үшін көбірек орын беру үшін. Келесі жылы станциядан оңтүстікке қарай жүк депосы ашылды, ал Гудрингтон Сэндске дейінгі желі екі есеге көбейтілді.

Мұралық темір жол

1968 жылы Көлік министрлігіне Пейгтон желісінің толық жабылуы туралы ресми ұсыныс енгізілді, шығындар 54 500 фунт стерлинг, кіріс – 17 100 фунт стерлинг (келушілерден түскен кіріс ескерілмеген). Бірақ, 1968 жылдың 11 желтоқсанында Бристоль бөлімшесінің басшысы Паддингтон облыстық бас штабына жолдаған хатындағы жарнамалық кіріс 54 000 фунт стерлинг көрсетілді, демек, 16 600 фунт стерлинг пайда болды. Көлік пайдаланушыларының консультативтік комитеті автобус қызметімен алмастыру шарттарымен жабылуға келісім берді, бірақ сол кезде жабылу одан әрі жүзеге аспады. 1971/72 жылдары British Rail Western Region және Dart Valley Light Railway Ltd компаниялары арасында біріншісін екіншісіне сату мүмкіндігі талқыланды. BR шығынды 47 000 фунт стерлинг деп бағалады, бірақ жарнамалық кіріс ескерілмеді. Желі 1972 жылдың 28 қазанында ресми түрде жабылды, бірақ BR, Devon округтік кеңесінің қаржыландыруымен DVLR атынан дизельді пойыз қызметін жалғастырды. 1972 жылдың 30 желтоқсанында желі Dart Valley Light Railway Ltd компаниясына сатылды, ол сол кезде жақын орналасқан мұражай темір жолын басқарды, кейіннен Оңтүстік Девон темір жолы атанды. 1973 жылдың 1 қаңтарынан бастап қысқы қызмет, негізінен Churston Grammar School мектебінің оқушылары үшін іске қосылды. Таңертеңгі екі және кешкі екі рейс болды. Локомотив пен вагондар бос болғандықтан, оларға әр бағытта түскі рейстер қосылды, бірақ сол жаздың соңында бұл қызмет маусымдық сипатқа ие болды. Темір жолдың сатып алыну құны 250 000 фунт стерлинг, ал Пейнгтондағы сигналдық жүйені өзгертуге қосымша 25 000 фунт жұмсалды. Бұл қаражаттың көп бөлігі, негізінен Goodrington және Kingswear аумақтарындағы жерлерді сатудан қайтарылды (кейіннен Goodrington пәтерлермен салынды, ал Kingswear – яхта порты болды). Кейіннен Kingswear-дегі Royal Dart қонақ үйі сатылды. British Rail Queen's Park станциясының оңтүстігінен Goodrington станциясының соңына дейінгі желіні сақтап қалды, оның ішінде 2000 жылы DVR компаниясы сатып алған станция да бар еді (бұл станция жұмыс істеу құқығы туралы келісім бойынша пайдаланылды). Sands Road деңгейлі өткелінің оңтүстігіндегі қысқа бөлігі Network Rail-дің меншігінде қалды. Пейнгтондағы басты станциямен қатар, Кингсвер пойыздарына қызмет көрсету үшін ескі Park Sidings орнында "Queens Park" деп аталатын тәуелсіз станция ашылды. Бастапқыда желі "Torbay Steam Railway" деп таныстырылды. 2007 жылы Goodrington Sands-тағы өткізу тізбегі қалпына келтірілді, сондай-ақ вагондарды сақтау үшін қосымша орын жасау мақсатында вагондар тұрағы да жаңартылды. 2011 жылы Kingswear-де темір жол және қайықтарға арналған жаңа кеңселер ашылды, олар үлкен GWR стиліндегі сигналдық қораптың үлгісімен салынды. Келесі жылы Дартмут бу темір жолының Пейнгтондағы станциясы GWR стилінде қайта жаңартылды, ал Агата Кристидің Гринвей қорына қызмет көрсету үшін Гринвей аялдамасында жаңа, қызметкерсіз станция ашылды. Бұл – талап бойынша тоқтау станциясы. Goodrington Sands 2016 жылы қысқы кестеде ғана талап бойынша тоқтау станциясы болды, бірақ қалған уақытта міндетті түрде тоқтайтын станция болып қала береді.

In 1968 it was formally proposed to the Ministry of Transport that the line from Paignton should be closed entirely, with costs given as £54,500 and income as £17,100 exclusive of income from arriving passengers. However, a letter from the Divisional Manager at Bristol to the Regional Headquarters at Paddington on 11 December 1968 gave the contributory revenue as £54,000, so showing a profit of £16,600. The Transport Users Consultative Committee approved the closure subject to suitable replacement bus services being available, but the closure was not proceeded with at that point. During 1971/2, talks were conducted between British Rail Western Region and Dart Valley Light Railway Ltd. about the possibility of a sale from the former to the latter. BR gave the losses as £47,000, although there was still no allowance for contributory revenue. The line was officially closed on 28 October 1972, but BR ran a diesel multiple unit service on behalf of DVLR, subsidised by Devon County Council. On 30 December 1972, the line was sold to the Dart Valley Light Railway Ltd, which at that time operated the nearby heritage railway that subsequently became the South Devon Railway. A winter service was operated from 1 January 1973, principally for the children at Churston Grammar School. There were two early morning services and two afternoon services. These were soon supplemented by a midday service each way, as the locomotive and stock were otherwise unemployed, but from the end of that summer it became a purely seasonal operation. The purchase price of the railway was £250,000 and a further £25,000 was paid for signalling alterations at Paignton. Most of this was recouped from the sale of surplus land, mainly at Goodrington, which was subsequently developed as flats, and at Kingswear, which became a marina. The Royal Dart Hotel at Kingswear was sold later. British Rail retained ownership of the line from south of Queen's Park station to a point adjacent to the end of the sidings at Goodrington, including the station, which was operated under a running powers agreement, and which was acquired by the DVR Company in 2000. A short section at and just south of the Sands Road level crossing at Paignton remains the property of Network Rail. An independent station alongside the main station at Paignton, known as "Queens Park", was opened to serve the Kingswear trains on the site of the old Park Sidings. The line was initially marketed as the "Torbay Steam Railway",

In 2007 the passing loop at Goodrington Sands was reinstated, along with the carriage sidings to give more space for storing rolling stock. In 2011 new offices for the railway and boats were opened at Kingswear in the style of a large GWR style signal box. The following year saw the Dartmouth Steam Railway's station at Paignton rebuilt in GWR style, and a new unstaffed station opened at Greenway Halt to serve Agatha Christie's Greenway Estate. This is a request stop. Goodrington Sands became a request stop for the winter timetable only in 2016, but remains a compulsory stop at other times.

Меншік

Dart Valley Railway Company Ltd бастапқыда Тотнес пен Эшбертон желісінің рельстік жолы мен станса алаңдарын сатып алу мақсатымен құрылды, ол қазір Оңтүстік Девон темір жолы деп аталады. 1972 жылдың 30 желтоқсанында Пейгтоннан Дартмутқа дейінгі желі де Көлік министрлігінен Dart Valley Railway Company Ltd-ге сатылды. 2010 жылы Оңтүстік Девон темір жолы қоры (Trust) 2010 жылдың 8 ақпанында Тотнес пен Эшбертон арасындағы желінің меншік құқығын (freehold) бұрынғы Dart Valley Railway plc компаниясынан сатып алды. 2016 жылға дейін Канал аралдарындағы кәсіпкер PLC компаниясының басты акционері болды, содан кейін ол өзінің барлық 29.99% акцияларын бизнесмен және бу темір жолын жақсы көретін Джереми Хоскингке сатты. Компания 2018 жылдың 29 қарашасында акционерлік қоғам (plc) статусынан бас тартты.

Операция

Операциялық база Пейнтон қаласында орналасқан, онда локомотивтер депосы орналасқан. Локомотивтердің күрделі жөндеулері Чёрстон станциясында жүргізіледі, онда желінің батыс жағында локомотивтерді жөндеу шеберханасы, ал шығыс жағында бояу цехы және айналмалы платформа бар. Мұралық темір жолы басқаруға келген кезде тек бір жол болғандықтан, "бір локомотивпен жұмыс істеу" тәсілі қолданылды. 1979 жылдың шілдесінде Чёрстон станциясында электрлік көп аспектілі сигналдармен жабдықталған цикл және сигналдық пост пайдалануға берілді. Бұл көлемді күндері екі пойызды пайдалануға мүмкіндік берді. Чёрстоннан Кингсверге дейінгі бөлік "бір локомотивпен жұмыс істеу" принципі бойынша сақталды, ал Чёрстоннан Пейнтонға дейінгі бөлік 1980 жылы "электрлік жетондармен жұмыс істеу" жүйесі енгізілгенге дейін "қызметкер және билет" жүйесі бойынша жұмыс істеді. 1991 жылы сигналдық пост Британия өткеліндегі постқа ауыстырылды. Ол Пейнтон станциясының (сонымен қатар Пейнтон Квинс Парк деп те аталады) өз платформасынан басталады. Жұмыс істеп тұрған локомотивтерге арналған депо станса ғимаратының оңтүстік жағына салынған, бірақ көмір тиеу стансаның солтүстік жағында, жолаушылар кіреберісінің қасында жүргізіледі. Станциядан кейін сызық Сэндс-роуд көшесімен деңгейлес өткел арқылы өтеді. Оң жақтағы екінші жолды GWR және CrossCountry компаниялары желілік вагондарға кіру үшін пайдаланады. Екі жолдың арасында Network Rail инфрақұрылымынан пойыздардың бу темір жолына өтуіне мүмкіндік беретін көпір бар. Бұл әдетте Kingswear-ге дейін бу темір жолымен жүретін магистральдық турлар үшін қолданылады. Network Rail вагондарының қарама-қарсы жағында оң жақта бу темір жолы инженерлік жабдықтарды сақтау үшін салған қосымша жол бар, бірақ қазір ол негізінен қолданылмайды, өйткені Гудрингтон Сэндс станциясының жанындағы қосымша жолдар сатып алынды. Пойыз қазір Гудрингтон Сэндс станциясына (бұрынғы Тоқтау орны) тоқтайды. Оң жақтағы платформаның артында 2007 жылы бу темір жолына берілген қосымша жолдар бар. Гудрингтон Сэндс станциясында екі платформа бар, олар сонымен қатар пойыздарды өткізу станциясы ретінде де қызмет ете алады, бірақ барлық ресми пойыздар Чёрстон станциясынан өтеді. Тоқтау орнынан бастап сызық Гудрингтон жағажайының бойындағы тік көтеріліспен жоғарылай бастайды (бастапқыда 1:71, кейін 1:93-ке дейін сәл төмендеп, содан кейін Чёрстонға дейін 1:60-қа дейін көтеріледі). Оң жақта 1014 км-лік Оңтүстік-Батыс жағалау жолы бойымен өтеді. Пойыз Гудрингтон құмдары, Салтерн шығанағы және Броудсандс станцияларынан өтіп бара жатқанда ЮНЕСКО-ның ғаламдық геопаркінің панорамалық көріністерін тамашалауға болады. Шағын тұйықтан кейін пойыз оқшауланған Салтерн шығанағынан (геологиясы мен теңіз биологиясы үшін ерекше ғылыми қызығушылық тудыратын жер) және Армшеир тасынан өтеді, содан кейін оңға қарай ішкі аймаққа бұрылып, алдымен Broadsands виадугынан, содан кейін Hookhills виадугынан өтеді және Churston станциясының ең биік нүктесіне жетеді. Чёрстонға дейінгі соңғы жарты миля жұмыс істеуде қиындықтар тудырады, өйткені ол ең тік көтеріліске ие, өткір қисықта орналасқан және көбінесе ылғалды тілікте орналасқан. Станцияға жақындағанда сол жақта айналмалы платформа мен қосымша жолдар көрінеді; бұл жерде Брикшем тармағы Кингсвер тармағымен қосылған. Сол жақтағы бояу цехы бұрынғы Брикшем шығанағы платформасының орнында орналасқан. Локомотивтерді жөндеуге арналған негізгі шеберхана екінші платформаның артында оң жақта орналасқан. Бұл жерде пойыздар көбінесе өтеді. Осы жерден сызық бастапқыда (1:132, содан кейін деңгейде) төмендейді, содан кейін Кеннелс-лейн көпірінде 1:77-ге дейін тіктеп түседі, Гринвей жолынан өтіп, Құлақ түбінде өзенге қосылады, оң жағында Брим-Хилл және оң жағында Гринвей Тоқтау орнынан өтеді. Тоқтау орнынан кейін аз уақыттан кейін, пойыз 495 метрлік Гринвей туннелі арқылы өтетін кезде, көтеріліс 1:100-ге дейін жеңілдейді. Туннельден шыққаннан кейін, көтеріліс 1:66-ға дейін тіктеп түседі және пойыз Гринвей виадугынан өтіп бара жатқанда оң жақта Дарт өзені көрінеді. Жол Ұзақ орман арқылы, Ұлттық қорғау қорына қарасты аумақ арқылы 1:66 көтерілісімен жалғасады. Жол бастапқы бағытынан шығысқа қарай бұрылады, ол тура жолмен жалғасады, жолдың төбесінде үйшік орналасқан. Содан кейін ол 1920 жылдардың басында салынған Longwood Creek арқылы батысқа қарай бұрылады. Оң жақта "Носс Марина" көрінеді. Өзен деңгейіне дейін төмендеп, ағаштарды қалдырып, бұрынғы бағытына оралады. Пойыз Британия өткелінен өтеді, ол Дартмут жоғары паромға жақындаған кезде A379 жолымен деңгейлес өткел арқылы өтеді. Бұл сигналдық посттан бүкіл желіге сигнал беру басқарылады. Осы нүкте мен Кингсвер арасындағы желі негізінен өзен жағалауында салынған, оң жақта жаяу жүргіншілер жолы және сол жақта бұрынғы Ballast Cove шығанағы орналасқан. Осыдан кейін сол жақта ұзақ қосымша жол, ал оң жақта қысқа қосымша жолдар бар, олар да Hoodown Crossing арқылы өтеді, ол оң жақтағы Dart Harbour and Navigation Authority шеберханасына және Waterhead Creek-тің солтүстік жағындағы жолға кіруге мүмкіндік береді. Waterhead Creek арқылы Waterhead Viaduct көпірінен өткеннен кейін сызық оңға қарай бұрылады және сол жақта платформалық желі көрінеді. Содан кейін Marina Crossing көпірінен өтеді және сызық Kingswear станциясына жеткенде платформаға жетеді. Бүкіл станция аумағын жаяу жүргіншілер жолын алып жүретін ұзын көпір кесіп өтеді. Платформаның алыс жағы шатырмен және содан кейін Isambard Kingdom Brunel ұнатқан стильдегі екінші дәрежелі қорғау нысаны болып табылатын ағаштан салынған локомотивтер депосымен жабылған. Станцияның қасындағы қайықтар мен автотұрақтар Darthaven Marina-ның бөлігі болып табылады және бұрынғыда жүкті тиеу-түсіруге арналған маңызды теміржол станциясы болған. Дарт өзенімен Dartmouth-қа қатынайтын паром станцияның жанындағы пантоннан кетеді. Dartmouth теміржол станциясы ерекшелігі - ол ешқашан пойыз көрмеген, өйткені жолаушылар әрқашан Kingswear станциясынан паром арқылы келген. Бұл екінші дәрежелі қорғау нысаны қазір мейрамхана болып табылады, ал қайықтар мен пойыздарға билеттер The Embankment-тегі киоскілерден сатылады.

The operational base is at Paignton where an engine shed is situated. Heavy overhauls of locomotives are undertaken at Churston where there is a locomotive workshop on the west side of the line, and a paint shop and turntable on the east side. When the heritage railway took over there was just a single track so "one engine in steam" operation was used. In July 1979 a loop and signal box with electric multiple aspect signals were brought into use at Churston. This allowed two trains to operate on busy days. The section from Churston to Kingswear remained "one engine in steam" but from Churston to Paignton was operated by "staff and ticket" until "electric token working" was implemented in 1980. The signal box was replaced by one at Britannia Crossing in 1991. and starts from its own platform at Paignton (also known as Paignton Queens Park). The shed for operational locomotives is built into the south end of the station building, although coaling is done at the north end alongside the entrance used by passengers. Immediately beyond the station the line crosses Sands Road on a level crossing. The second track, on the right, is used by GWR and CrossCountry to access the Network Rail carriage sidings. There is a crossover between the two lines that allows trains from Network Rail infrastructure to run through onto the steam railway. This is normally used by mainline railtours which run on the steam railway to Kingswear. Opposite the Network Rail carriage sidings on the right is a siding built by the steam railway to store engineering equipment, but now mostly redundant, since the sidings alongside Goodrington Sands station were acquired. The train now calls at Goodrington Sands station (formerly Halt). Behind the platform to the right are more sidings which were transferred to the steam railway in 2007. There are two platforms at Goodrington Sands, which can also act as a passing station, although all normal trains are timetabled to pass at Churston. At the Halt the line starts its climb up a steep gradient (initially 1 in 71, easing slightly to 1 in 93 and then rising to 1 in 60 before levelling out just before Churston) behind the beach huts that line Goodrington Beach. The 630 mile (1014 km) South West Coast Path follows alongside the line on the right. As the train passes Goodrington Sands, Saltern Cove and Broadsands, panoramic views of the UNESCO Global Geopark geology are seen. After a small headland the train passes the secluded Saltern Cove (a site of special scientific interest for its geology and marine biology) and Armchair Rock, then swings inland to the right to pass over first the Broadsands Viaduct and then swings to the left over the Hookhills Viaduct before reaching the line's summit at Churston. The last half mile to Churston is particularly difficult in operation, as it has the steepest gradient, is on a sharp curve, and is situated in a cutting which is often damp. On the approach to the station the turntable and sidings are seen on the left; this is where the Brixham branch line used to join the Kingswear branch. The paint shop to the left is on the site of the former Brixham bay platform. The main locomotive workshop is on the right, behind the second platform. This is where trains normally pass. From here the line drops down, gently at first (1 in 132, then level) before steepening to 1 in 77 at the Kennels Lane bridge, passing under Greenway Road and joining the stream in Hook Bottom, with Brim Hill to the right and passing Greenway Halt on the right hand side. Shortly after the Halt the gradient eases to 1 in 100 as the train passes through the 495 yard long Greenway Tunnel. On leaving the tunnel, the gradient steepens to 1 in 66 and the River Dart appears on the right as the train passes over Greenway Viaduct. The line continues at 1 in 66 through Long Wood, a National Trust property. The line turns to the east as it leaves the original course, which continues straight on in a cutting, with a hut on the track bed. It then swings to the west over the embankment built in the early 1920s across Longwood Creek. The Noss Marina can be seen on the right. Once down to nearly river level the trees are left behind as the original course is regained. The train passes over Britannia Crossing, a level crossing over the A379 road as it approaches the Dartmouth Higher Ferry. It is from the signal box here that the signalling for the whole line is controlled. Between this point and Kingswear, the line was built mostly on the shore of the river, is accompanied by a footpath on the right, and isolates a bay on the left, formerly known as Ballast Cove. After this, there is a long siding on the left, and shorter sidings on the right which are also crossed by the Hoodown Crossing, which gives access to the Dart Harbour and Navigation Authority workshop on the right, and to a road on the north side of Waterhead Creek. After crossing the Waterhead Viaduct across Waterhead Creek, the line swings to the right and the bay platform line is seen on the left. The Marina Crossing is then crossed and the platform is reached as the line arrives at Kingswear station. A long bridge carrying the footpath crosses the whole station site. The far end of the platform is covered by an umbrella roof and then a wooden train shed, a Grade 2 listed structure, in the style favoured by Isambard Kingdom Brunel, although he died more than four years before the station was built. The boat and car park alongside the station is part of Darthaven Marina and was once a busy rail served quayside goods yard. The ferry across the Dart to Dartmouth leaves from the pontoon which is next to the station. Dartmouth railway station is unique in that it has never seen a train as passengers have always arrived at the station by means of the ferry from Kingswear. This Grade 2 listed building is now a restaurant, booking facilities for boats and trains being provided at kiosks on The Embankment.

Бу локомотивтері

Сурет нөмірі Сынып Дөңгелектер Салынған DSR Ескермелер2253 OmahaUSATC S160194320202253 Болдуин компаниясы құрастырған және 1943 жылдың мамыр айында Ұлыбританияға әкелінген, ол жерде ол LNER компаниясына қарыз болып, Лидстегі Невилл Хилл депосынан жұмыс істеді. D-Day-ден кейін ол Біріккен армияның көлік корпусына (USATC) қайтарылды және Францияға барды, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін Польша мемлекеттік темір жолына сатылып, TR2003 288 болды. 1992 жылы ол Солтүстік Йоркшир Моорс темір жолы үшін сатып алынды, бірақ 2013 жылы сатылып, Шильдонның Локомотив мұражайында көрсетілімге қойылды. 2019 жылы жаңа слива түсімен, Канадалық Тынық мұхиты түсіне ұқсас, жұмыс жағдайына келтіріліп, «Омаха» деп аталды. 2020 жылдың ақпан айында Пейнгтонға көшірілді.3803[[GWR 2884 сынып19392022Бұл Ұлыбританиялық Батыс темір жолының жүк локомотиві 1963 жылдың шілде айында Ұлыбритания темір жолдарымен қызметтен алынып, Вудхам бауырларына металл терісі үшін сатылды. Ол 1983 жылдың қараша айында Саут-Девон темір жолына сатылып, қалпына келтірілді және 2005 жылы қызметке кірді. 2022 жылы Дартмут бу темір жолына, ұқсас локомотивтердің қалдықтарымен бірге сатылды 2873.4110GWR 510119362019 4110 1936 жылы Суиндон жұмыстарында салынған. Ол 1979 жылы Гламорган штатының Барри қаласындағы Вудхам бауырларының металл терісі үшін арналған қоймасынан құтқарылды және әртүрлі темір жолдарға жіберілді, бірақ қалпына келтіру жұмыстары әлі аяқталған жоқ. Ол 2019 жылы Батыс Сомерсет темір жолынан Дартмут бу темір жолына келді. Бірақ 2020 жылдың қаңтарында қалпына келтіру үшін Шығыс Сомерсет темір жолына жеткізілді және қалпына келтірілгеннен кейін үш жыл бойы жұмыс істейді.4277 HerculesGWR 4200192020084277 1920 жылы Суиндон жұмыстарында салынған. Ол өзінің жұмыс өмірінің көп бөлігін Оңтүстік Уэльсте жүк пойыздарында өткізді және 1964 жылы Абербигтен алынып тасталды. Ол Вудхам бауырларына сатылып, 1986 жылға дейін Барридегі олардың металл терісі үшін арналған қоймасында қалды, содан кейін оны жеке меншік иесі сатып алды. Ол 2008 жылы Пейнгтон және Дартмут бу темір жолына сатылды.5239 ГолиатGWR 5205 192319765239 1923 жылы Суиндон жұмыстарында салынған және 1963 жылы алынып тасталғанға дейін Нейтте орналасқан. 4277 сыныптасы сияқты ол Вудхам бауырларына металл терісі үшін сатылды, бірақ Дарт аңғарының темір жолына сатылды. Ол 1973 жылы Ньютон Абботқа көшірілді, онда қалпына келтіру жұмыстары басталды, бірақ ол 1976 жылдың 22 маусымында Пейнгтонға көшірілгеннен кейін аяқталды. Ол 1978 жылы пайдалануға берілді, ол сақталған ең қуатты танк локомотиві. Ол 1976 жылы осы желіге келіп, 1978 жылы жұмыс істеу жағдайына келтірілді.75014 BraveheartBR Standard Class 4195120021951 жылы Суиндон жұмыстарында салынған, бірақ 1964 жылы алынып тасталғанға дейін Лондон Мидленд аймағына бөлінген. Ол Вудхам бауырларына металл терісі үшін сатылды, бірақ 1981 жылы қалпына келтіру үшін олардан сатып алынды. Ол 1994 жылы қызметке оралды, Солтүстік Йоркшир Моорс темір жолының негізінде, бірақ 2002 жылы Дартмут бу темір жолына сатылды. Үлкен жөндеуден кейін ол 2016 жылы қайтадан пайдалануға берілді.03371 (D2371)19582015D2371 1958 жылы British Rail компаниясында пайдалануға берілді. Кейін 03371 деп қайта нөмірленді және 1987 жылы алынып тасталды. Ол 1988 жылы Роуден Миллде сақталған, бірақ 2015 жылдың 2 ақпанында Дартмут бу темір жолына көшірілді. D3014 Samson19521989D3014 1952 жылдан 1972 жылға дейін British Rail компаниясымен жұмыс істеді. Ол 1973 жылы Мертир Вейлде пайдалануға Ұлттық көмір басқармасына сатылды. Кейін ол Пейнгтон және Дартмут темір жолына сатылып, 1989 жылдың 4 наурызында Пейнгтонға келді. D6975196520181965 жылы Vulcan Foundry-де салынған D6975 алғаш рет Кардифф кантонына бөлініп, 1974 жылы 37275 болып қайта нөмірленді. 1999 жылы қызметтен алынғаннан кейін ол бес жылдан кейін сақтау үшін сатылып, Оңтүстік Девон темір жолына түсті. 2018 жылы локомотив DSR-ге, No 25 класына ауысу үшін көшірілді. D7535, өйткені ол желідегі ауыр пойыздарға жақсырақ сәйкес келеді деп есептелді. Бастауы Пайнгтон қаласында орналасқан.3770319622023Бұрынғы нөмірі D6767 болған бұл екінші 37-сынып 2023 жылдың соңында Дартмут бу темір жолына келді.

Image Number Class Wheels Built To DSR Notes2253 OmahaUSATC S160194320202253 was built by Baldwin and brought to the UK in May 1943, where she was loaned to the LNER and operated out of Neville Hill depot in Leeds. Following D Day it was returned to the United Army Transportation Corps (USATC) Stock and went to France but after the War was sold to the Polish State Railway and became TR2003 288. In 1992 it was purchased for the North Yorkshire Moors Railway but was sold in 2013 and put on display at the Locomotion Museum in Shildon. Restored to working order in 2019 in a new plum livery loosely based on Canadian Pacific colours, and named Omaha, it was moved to Paignton in February 2020.3803[[GWR 2884 Class19392022This Great Western Railway goods locomotive was withdrawn by British Railways in July 1963 and sold to the Woodham Brothers for scrap. It was sold and taken to the South Devon Railway in November 1983 to be restored and entered service there in 2005. It was sold to the Dartmouth Steam Railway in 2022 along with the remains of similar locomotive 2873.4110GWR 510119362019 4110 was built in 1936 at Swindon Works. It was rescued from Woodham Brothers scrapyard in Barry, Glamorgan in 1979 and has been to various railways but restoration has yet to be completed. It came to the Dartmouth Steam Railway in 2019 from the West Somerset Railway. but in January 2020 was taken to the East Somerset Railway for restoration and will operate there for three years when restored.4277 HerculesGWR 4200192020084277 was built in 1920 at Swindon Works. It spent most of its working life in South Wales on freight trains and was withdrawn in 1964 from Aberbeeg. It was sold to the Woodham Brothers and remained in their scrapyard in Barry until 1986 when it was purchased by a private owner. It was sold to the Paignton and Dartmouth Steam Railway in 2008.5239 GoliathGWR 5205 192319765239 was built at Swindon Works in 1923 and was based at Neath until withdrawn in 1963. Like its classmate 4277 it was sold to the Woodham Brothers for scrap but was sold to the Dart Valley Railway. It was moved to Newton Abbot in 1973 where restoration was started, although it was completed after it was moved to Paignton on 22 June 1976. It entered service in 1978, the most powerful tank locomotive in preservation. It arrived on this line in 1976 and was restored to operating condition in 1978.75014 BraveheartBR Standard Class 419512002Built in 1951 at Swindon Works but allocated to the London Midland Region until it was withdrawn in 1964. It was sold to the Woodham Brothers for scrap but purchased from them for restoration in 1981. It returned to service in 1994, based on the North Yorkshire Moors Railway, but sold to the Dartmouth Steam Railway in 2002. After a major overhaul it returned to service in 2016.03371 (D2371)19582015D2371 entered service with British Rail in 1958. It was later renumbered 03371 and withdrawn in 1987. It was preserved at Rowden Mill in 1988 but moved to the Dartmouth Steam Railway on 2 February 2015. D3014 Samson19521989D3014 was operated by British Rail from 1952 until 1972. It was sold to the National Coal Board in 1973 for use at Merthyr Vale. It was later sold to the Paignton and Dartmouth Railway and arrived at Paignton on 4 March 1989. D697519652018Built in 1965 at the Vulcan Foundry, D6975 was first allocated to Cardiff Canton and renumbered 37275 in 1974. Following withdrawal in 1999 it was sold into preservation five years later and ended up at the South Devon Railway. In 2018, the locomotive moved to the DSR in exchange for Class 25 No. D7535, as it was considered to be better suited for the heavier trains on the line. Based at Paignton.3770319622023Originally numbered D6767, this second Class 37 arrived on the Dartmouth Steam Railway towards the end of 2023.

Бу

Сурет нөмірі мен атауы Class Wheels Built On DSR Notes4588 Warrior[[GWR 4575 Class19271973 ?4588 көп жылдар бойы Труро қаласында орналасқан. Қызметтен шығарылғаннан кейін металл тескісіне сатылды, бірақ 1970 жылы Барри металл тескісінен Дарт-Вэлли темір жолына сатылды. 1971 жылы Суиндон зауытында қалпына келтіріліп, Бакфастлиге жұмысқа қойылды. 1973 жылы ашылған Торбей және Дартмут темір жолына көшірілді. 6412GWR 64001934Бұл "панье бак" желі мұралық операцияға айналғанға дейін келген алғашқы бу локомотиві болды. Ол 1965 жылдан бері Дарт-Вэлли темір жолымен сақталды және 1972 жылдың желтоқсанында Пейнгтондағы жаңа операцияға ауыстырылды. 1976 жылы Батыс Сомерсет темір жолына сатылды, бірақ 2009 жылдан бері Оңтүстік Девон темір жолында қайтадан орналасқан.

Дизельді

Сурет нөмірі мен атауы Сынып DSR-ге салынған ЕскертпелерD1013Western Ranger19621977 1978 "Батыс" класының дизельді-гидравликалық локомотиві, "Батыс Рейнджер" 1977 жылы Плимут Лайра депосынан алынған соңғы локомотивтердің бірі болды. Алғашқыда ол Кингсверде сақталды, ал 1978 жылы Северн аңғары темір жолына көшірілді. D1062Western Courier19631977 1978 "Батыс" класының "Батыс Курьер" локомотиві 1974 жылы қызметтен шығарылды және бастапқыда Суиндон теміржол зауытында қойылды, содан кейін 1976 жылы Батыс локомотивтік қауымдастығына сатылды. 1977 және 1978 жылдары Кингсверде орналасқаннан кейін, ол Северн аңғары темір жолына көшірілді.