Кіріспе

Француз саясаткері (1901-1984) Гастон Палевски (1901 жылы 20 наурыздан 1984 жылы 3 қыркүйекке дейін) - француз саясаткері, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Шарль де Голльдің жақын серіктесі болды. Ол сондай-ақ ағылшын романы Нэнси Митфордтың сүйіктісі ретінде еске алынады және оның екі романында көркем түрінде пайда болады.

Өмірбаян

Палевский Парижде еврей отбасында дүниеге келді. 1867 жылы Кобриньде, содан кейін Ресей империясында, қазір Беларусьте 1938 жылы қайтыс болды) және оның әйелі Роза Диамант Бергер (туған. 1869 жылы Бузау қаласында, Румыния, 1954 жылы қайтыс болған). Гастон Палевский Сорбоннада, Эколь Либре де Политикс ғылымдарында және Оксфорд университетінде білім алған. Ол ағылшын тілін өте жақсы білген және сенімді англофил болған. Отбасылық байланыстарды пайдаланып, ол Мароккодағы француздық резидент генерал маршал Губер Ляутимен жұмыс істеді. 1928 жылы ол Францияның қаржы министрі болған және 1940 жылы наурыз айында премьер-министр болған Пауль Рейноның басты жеке хатшысы болды. 1934 жылы Рейно арқылы ол алғаш рет Шарль де Голльмен кездесіп, оның саяси және әскери көзқарастарын қолдай бастады. 1939 жылы соғыс басталғанда Палевский француз әуе күштері лейтенанты болып тағайындалды және 1940 жылы мамыр айында Германияның Францияға басып кіруінен кейін әрекетке түсті. 1940 жылы маусымда қарулы келісімге қол қойылған кезде ол Солтүстік Африканың француз жерінде болған. Франция жеңілгенін мойындаудан бас тартып, тамыздың соңында Лондонға жетіп, де Голльдің еркін француз күштеріне қосылды. Де Голль оны еркін француз қозғалысының саяси істер жөніндегі директоры етіп тағайындады және ол де Голль мен ағылшын үкіметі арасындағы келіссөздерде жетекші рөл атқарды, ол бастапқыда де Голльге күмәнмен қарады. 1941 жылдың наурыз айында оған подполковник дәрежесі берілді және Шығыс Африкада еркін француз армиясының командасы болды, ол француз Сомалилендін (қазіргі Джибути) қайта алу кезінде итальяндық күштерге қарсы болды. 1942 жылдың қыркүйегінде ол Лондонға шақырылып, де Голльдің кабинет директоры болды, ол 1943 жылы Лондоннан Алжирге дейін де Голльдің соңынан жүрді, содан кейін 1944 жылдың тамызында азат етілген Парижге барды. Ол де Голльдің сенімді адамы (оң қолы) ретінде танымал болды, оның дипломатиялық дағдылары мен ағылшындықтарды білуі оны британдықтарды түсінбеген де Голль үшін баға жетпес етті. Палевски 1946 жылдың қаңтарында Уақытша үкіметтің басшысы лауазымынан кеткенге дейін де Голль кабинетінің (яғни жеке кабинетінің) директоры болды. Ол кейін галлизмнің жетекші жақтаушысы және 1947 жылы алғашқы галлистік партияның негізін қалаушылардың бірі болды. 1951 жылы Сена департаменті (Париж) бойынша РПФ депутаты болып Ұлттық Ассамблеяға сайланды. 1953-1955 жылдары Ұлттық Ассамблеяның вице-президенті болды. Алайда, РПФ-тың сәтсіздігінен кейін ол саясаттың шегінен шықты. 1957 жылы де Голльдің өтініші бойынша ол Италиядағы елші болып тағайындалды, ол бұл лауазымға 1962 жылға дейін қызмет етті. 1962 жылы Палевскийді премьер-министр Жорж Помпиду ғылыми зерттеулер, атом энергиясы және ғарыш мәселелеріне жауапты мемлекеттік министр етіп тағайындады. 1962 жылдың 1 мамырында Палевский Алжирде "Берилл" деген кодпен аталған француз жер асты ядролық сынағының куәсі болды. Сынақ шахтасы жарылысты ұстай алмады және ол атмосфераға радиоактивті лава мен шаңның шығуы нәтижесінде сәулеленуге ұшырады. Ол өмірінің соңына таман ауған лейкемияның осы оқиғадан туындағанын сенді. 1965 жылдан 1974 жылға дейін Франция Конституциялық Кеңесінің төрағасы болды. 1984 жылы 83 жасында лейкемиядан қайтыс болды.

Кейіпкер

Жеке өмірінде Палевски атақты және абайсыз әйелдермен айналысқан, бұл оған маңызды саяси мансабының перспективаларына зақым келген шалаакылық үшін бедел берді. Тек де Голльмен қарым-қатынасы, оған деген адалдығы мен адалдығы ғана оған жоғары лауазымға ие болуға мүмкіндік берді. Соғыс кезінде Лондонда ол ағылшын жазушысы және қоғам қайраткері Нэнси Митфордпен танысып, онымен ұзақ, құмар, бірақ аралықта болған роман басталды. Олар соғыстың соңғы кезеңінде бөлек тұрды, бірақ 1946 жылы ол Парижге тұрақты түрде көшіп барды, ал олардың қарым-қатынасы, ешқашан ашық болмаса да, 1973 жылы қайтыс болғанға дейін созылады. Алайда бұл оның басқа әйелдермен қарым-қатынасына кедергі болмады. 1969 жылы Митфордпен қарым-қатынасын ресми түрде тоқтатпай-ол қайтыс болған кезде онымен бірге болды-ол Хелен Виолетта де Тальеран Перигор (1915-2003), герцогиня де Саган, жетінші герцог де Тальеранның қызы және оның әйелі Анна Гулдқа үйленді. Екеуі герцогиняның бірінші күйеуімен ажырасуына дейін ұзақ уақыт бойы қарым-қатынаста болған және некеден тыс ұл туған. Ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде Палевски негізінен Нэнси Митфордтың "Махаббат іздену" (1945) және "Сың климаттағы махаббат" (1949) романдарындағы Фабрис, дук де Соуветерр кейіпкері ретінде танымал. Біріншісі соғыстан кейінгі Парижден соғысқа дейінгі Парижге ауыстырылғанмен, олардың қарым-қатынасын өте дәл суреттейді. Митфордтың Палевскиге деген сүйіспеншілігіне қарамастан, ол оны осы романдарында көптеген адалсыздықтарын жасыруға тырыспай, өте анық бейнеледі. Ол бұған ренжімеді, ал Митфорд "Сүйіспеншіліктің ізін" "Полковникке" арнауды ұсынғанда, ол өзінің шын есімін қолдануды талап етті.