Кіріспе
1950 жылдардың аяғындағы көші-қон саясаты 1950 жылдардың аяғында бірқатар еуропалық елдер (әсіресе Батыс Германия мен Франция) буферлік теория деп аталатын көші-қон саясатын қабылдады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңдегі экономикалық қалпына келудің жылдамдығына байланысты (Америкалық Маршалл жоспарымен қамтамасыз етілген) бос жұмыс орындары оларды толтыру үшін жұмыс күшінде болатын немесе болатындардан әлдеқайда көп болды. Бұл жағдайды шешу үшін елдер оңтүстік Жерорта теңізі бассейнінен (соның ішінде Солтүстік Африкадан) жұмысшыларды уақытша "импорттау" туралы шешім қабылдады. Бұл жұмысшылар үкіметтердің шақыруымен Еуропаға келді және олар болашақта кез келген уақытта, егер экономикалық жағдай өзгерсе, елдеріне қайта оралуы мүмкін деген түсінікпен келді. Бұл Gastarbeiter, олар Германияда белгілі болды, негізінен жас білікті емес ерлер, олар жиі өздерінің отбасыларын өз елінде қалдырып, "экономикалық көшіп келушілер" ретінде жалғыз көшіп кетті. Олар негізінен жұмыс шарттары жергілікті немістердікінен нашар және жалақысы айтарлықтай төмен болатын экономиканың белгілі бір салаларында жұмыс істеді. Ақырында олар төменгі жалақымен қызмет түрінде жұмыс істеген. Бұл жағдай 1970 жылдардағы экономикалық рецессияға дейін өзгермеді. Жұмыс орындары өндіріс пен өнеркәсіп саласында жоғалып барады, бірақ көшіп келгендер жұмыс істейтін кәсіптерде емес. 1974 жылы Батыс Германия үкіметі болашақ экономикалық көшіп келушілерге тыйым салды және көптеген басқаларға өз елдеріне оралу мүмкіндігін ұсынды; аз көшіп келушілер бұл ұсынысты қабылдады және олар өз жұмыстарында қалды немесе мемлекет тарапынан жұмыссыздық бойынша жәрдемақы ала бастады. Бұл көптеген неміс халқының арасында шиеленісті және реніш сезімдерін арттырды.
In the late 1950s a number of European countries (most notably West Germany and France) decided on a migration policy known as the buffer theory. Owing to rapid economic recovery in the post World War II period (aided by the American Marshall plan) there were many more job vacancies than people who were available or becoming available in the workforce to fill them. To resolve this situation the countries decided to "import" workers from the southern Mediterranean basin (including North Africa) on a temporary capacity to fill this labour shortfall. These workers were invitees of the governments and came to Europe initially on the understanding that they could at any point in time in the future be repatriated if and when economic circumstances changed. These Gastarbeiter as they became known in Germany were mainly young unskilled males who very often left their families behind in their country of origin and migrated alone as 'economic migrants'. They worked predominantly in certain areas of the economy where working conditions were poorer than those of indigenous Germans and where the rates of pay were considerably lower. Ultimately they came to predominate in low paid service rated employment. The situation remained unchanged until the 1970s economic recession. Jobs were being lost in manufacturing and industry in particular but not necessarily in the occupational types in which the migrants worked. In 1974 the then West German government imposed a ban restricting any future economic migrants and offered the possibility of returning to their country of origin to many others; few migrants took up the offer and they stayed at their jobs or began to receive unemployment assistance from the state. This led to increased tensions and feelings of resentment from many German people.
Көші-қонның екінші толқыны
1970 жылдар мен 1980 жылдар аралығында түрік көшіп келген жұмысшылар мен олардың отбасылары арасында отбасылық бірігу орын алды. Алайда бұл қайта бірігу Түркияда емес, Германияда өтті. 1973 жылғы мұнай дағдарысынан кейінгі қиын экономикалық ахуалда Германиядағы түріктердің көпшілігі олардың экономикалық жағдайы Түркиядағыдай қиын уақыттағыға қарағанда әлдеқайда жақсы болады деп сенді. Әлеуметтік мемлекет Германиядағы барлық адамдарға, оның ішінде иммигранттар қауымдастығына да айтарлықтай қаржылай қолдау көрсетті. Осылайша, шетелдік резиденттердің саны осы уақыт аралығында абсолютті мәнде өсті. Германия үкіметінің адамдарды өз елдеріне қайтару ұсынысы көп нәтиже бермеді. Бұл Германия үкіметі үшін қиын жағдай тудырды, ол иммигранттар санының өсіп, бұрын-соңды болмаған деңгейге жетуімен нашарлады. Неміс жерлестері мен түрік қауымдастығы арасындағы қаһарлылық, жаушылық және қайғы-қасірет бірте-бірте күшейе түсті. Бұл көбінесе иммигранттарға физикалық шабуыл, өрт сөндіру және ашық нәсілдік кемсітушілікке әкелді. Неміс арасында "олар біздің жұмысты алды" деген сезім болды, бірақ бұл жағдай тек немістердің өздерінің жұмыс орындарын жоғалтуынан туындады, әсіресе 1973 жылдан кейінгі қиын экономикалық жағдайда өнеркәсіп пен өндірісте. (НОБ) Бұл "отбасыларды қайта біріктіру" Эверетт С. Ли модельіндегі көші-қонның екінші толқынына сәйкес келеді).
Көші-қонның үшінші толқыны
1989 жылдан бастап темір перде және Шығыс Еуропадағы коммунистік режимдер құлаған кезеңді қамтиды. Шығыс немістер Батыс Германияға Орталық және Шығыс Еуропадан көптеген этникалық немістермен бірге ағылып келді. Германия оларды саяси босқындар ретінде қабылдады, олар көбінесе баспана іздеді.