Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес әскери басшысы Иван Иванович Федунинский (30 шілде 1900 жыл - 17 қазан 1977 жыл) - Кеңес әскери басшысы және Кеңес Одағының Батыры (1939 жыл).
Soviet military leader
Ivan Ivanovich Fedyuninsky (Ива́н Ива́нович Федю́нинский; July 30, 1900 – October 17, 1977) was a Soviet military leader and Hero of the Soviet Union (1939).
Ерте өмір
Федунинский Оралдың Тугулым ауданында шаруа отбасында дүниеге келген. 1913 жылы ауыл мектебін бітіріп, суретші мен сәнгердің шәкірті болды. 1919 жылы Қызыл Армия қатарына кірді.
Fedyuninsky was born into a peasant family near Tugulym in the Urals. He finished the village school in 1913 and was apprenticed to a painter and decorator. He joined the Red Army in 1919.
Әскери мансап
Ресейдің Азамат соғысында Батыс майданда соғысып, екі рет жараланды. 1921 жылы 29 шілдеде Омск қаласындағы 33-резерв полкіне ауыстырылды. Ол Омсктегі Қызыл Армияның командалық штаб мектебінде оқыды және 1923 жылы Владивостокқа ауыстырылды, онда ол 1923-1924 жылдары жаяу әскер мектебінде оқыды. Оқу бітірген соң, 107-ші атқыштар полкінің взвод командирі болып тағайындалды. 1929 жылы Қиыр Шығыс әскери округінің 36-шы атқыштар дивизиясының 6-шы ротасының командирі ретінде 1929 жылы Қытай Шығыс темір жолындағы Қытай-Кеңес арасындағы қақтығысқа қатысты. Бұл шайқастарда көрсеткен жеке батылдығы мен шеберлігі үшін ол Қызыл Ту орденімен және жеке қарумен марапатталды. 1930 жылы қазанда Вистрель курсына оқуға түседі. Мектепті үздік бітіргеннен кейін Қиыр Шығысқа оралып, батальон командирі, ал 1936 жылы полк командирі көмекшісі болып тағайындалды.
He fought on the Western Front in the Russian Civil War and was wounded twice. On July 29, 1921, he was transferred to 33rd Reserve Regiment at the city of Omsk. He studied at the Red Army Command Staff school in Omsk and in 1923, he was transferred to Vladivostok where he studied at the Infantry school from 1923 to 1924. Upon completion, he was appointed platoon commander in the 107th rifle regiment. In 1929, as the commander of the 6th company of the 36th Rifle Division of the Far Eastern Military District, he took part in the 1929 Sino Soviet conflict on the Chinese Eastern Railway. For resourcefulness and skillful leadership shown personal bravery in these battles, he was awarded the Order of the Red Banner and a personal weapon. In October 1930 he entered Vystrel course. After graduating with honors, he returned to the Far East where he was appointed battalion commander, and in 1936, an assistant regiment commander.
Халхин-Гол шайқастары
Федунинский Халхин-Гол шайқасында 24-ші моторежименттің қолбасшысы болып қызмет етті, сол жерде өзінің ерлігі үшін Кеңес Одағының Батыры атағын жеңіп алды. 1940 жылы дивизия командирі болып тағайындалды, 82-ші атқыштар дивизиясын, кейіннен мотоатқыштар дивизиясын басқарды. Байн-Цаган шайқасында Федунинскийдің полкі танктермен бірге жапон әскерлерінің артқы жағына қарай бұзып, жауларға үлкен залал келтірді. Жапондықтарды көпірден тез шегінуге итермелеген логистикалық байланыстарды бұзғаннан кейін, олар Халхин Гол өзенінің батыс жағалауындағы Байн Цаган тауының маңында басып алды. Федунинский полкі көп құрал-жабдықтар мен ауыр артиллерияны жапон әскерлері қалдырып кеткен, олар көпір басын тазалауға мәжбүр болғаннан кейін. Соғыста көрсеткен ерлігі үшін Кеңес Одағының Батыры атағын алды.
Fedyuninsky served as the commander of the 24th Motorized Regiment in the Battle of Khalkhin Gol, where he won the Hero of the Soviet Union for his valour. He was promoted to divisional commander in 1940, taking over the 82nd Rifle Division, later motorised rifle division. In the Bain Tsagan battle, Fedyuninsky's regiment, accompanied by tanks, broke through to the rear of the Japanese troops, causing great damage to the enemy. Having disrupted logistic communications, which led the Japanese to a quick retreat from the bridgehead, they had captured near Mount Bain Tsagan on the western bank of the Khalkhin Gol River. Fedyuninsky's regiment captured a lot of equipment and heavy artillery, which was left over by Japanese troops, after they were forced to clear the bridgehead. For his heroism during the battle, he received the Hero of Soviet Union.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1941 жылы Барбаросса операциясы басталғаннан кейін Федунинский Белоруссия Кеңестік Социалистік Республикасындағы Брест және Ковель облыстарында орналасқан 15-ші атқыштар корпусының командирі болды. Корпус үш дивизиядан тұратын, соғыс басталғанда көптеген басқа құралымдардан айырмашылығы, қорғаныс шайқастарында табысты болды және алға қарай келе жатқан неміс әскерлеріне бірнеше нақты қарсы шабуыл жасады. Осы шайқаста жараланғаннан кейін, майдан командирінің нұсқауы бойынша, оны ұшақпен Мәскеудегі ауруханаға алып барды. 1941 жылдың қыркүйегінде Ленинград шайқасының ең маңызды кезеңдерінің бірінде маршал Георгий Жуков оны Ленинград майданының қолбасшысының орынбасары етіп тағайындады, сонымен бірге 42 А-ның қолбасшысы болып тағайындалды. 1941 жылдың қазан айында Жуков кеткеннен кейін ол уақытша майданға басшылық етті, содан кейін 27 қазанда 54 А-ның қолбасшысы болып тағайындалды. 1942 жылы армия Любан шайқасына қатысып, жеңіліс тапты және ауыр зардап шекті. 1942 жылдың сәуірінде ол Батыс майданда 5 А-ның қолбасшысы болды және Мәскеу шайқасына қатысты. 1942 жылдың қазан айында Маршал Кирилл Мерецков оны Волхов майданының қолбасшысының орынбасары етіп тағайындады. Жоғарғы қолбасшылықтың штабы Федунинскийге Ленинград блокадасын бұзу үшін жеке жауапкершілікті жүктеді. Шлиссельбург Синявинский шығыршығын бұзып өту үшін жүргізілген "Искра" операциясындағы табыстары үшін 1-дәрежелі Кутузов орденімен марапатталды. Операция кезінде ол ауыр жарақат алды. 1943 жылы мамыр айында Брянск майданының қолбасшысының орынбасары болып тағайындалды. 1943 жылы 14 шілдеде 11-ші армияның қолбасшылығын қолға алып, Брянск және Гомель Речица операцияларына қатысты. 1943 жылдың желтоқсанында ол Ленинград маңында Ораниенбаум көпірінен шабуыл жасап жатқан 2-ші шок армиясының командирі болып тағайындалды. Әскерлер мен техниканы оң жақ қанатына жалған шоғырландыру арқылы ол жауды адастыруға қол жеткізді, ал қаңтар айының ортасында шоғырланған күштердің негізгі соққысы Ропшадан негізгі бағытқа тиді, бұл 42 А әскерлерімен байланысқа және осы аймақтағы неміс бөлімшелерінің жеңілісіне әкелді. Осылайша Ленинград блокадасын жою операциясына шешуші үлес қосылды. Кейін 1944 жылдың ақпан айының бірінші жартысында 2-ші шок армиясы Нарва үшін ауыр шайқастар өткізді, бірақ қаланы басып алуды жүзеге асыра алмады. Нарва 1944 жылы 26 шілдеде Нарва шабуыл кезінде азат етілді. Шабуыл кейіннен "Федунинский көпір басы" деген атау алған көпір басынан жүргізілді. Таллин шабуылдарының соңында оның бөлімшесі Курланд қалтасында және Шығыс Пруссия операциясында тұтқындалған Солтүстік армиялар тобымен шайқастарға қатысты. Кейін ол 1945 жылы Берлин шайқасында өзінің бөлімшесін басқарды. Өзінің басшылығымен атқарған операциялар үшін ол 25 рет Жоғарғы Бас қолбасшының бұйрықтарына ие болды. Федунинский 1945 жылы 11 шілдеде генерал-лейтенант болып тағайындалды және ол Ред-Сквердегі Жеңіс парадына қатысты. 1946 жылдан 1951 жылға дейін 7-ші гвардиялық армияға қолбасшылық етті.
Following the start of Operation Barbarossa in 1941, Fedyuninsky was the commander of the 15th Rifle Corps, stationed in the regions of Brest and Kovel in the Byelorussian Soviet Socialist Republic. The corps, which consisted of three divisions, with the beginning of the war, unlike many other formations, successfully fought defensive battles and inflicted several tangible counterattacks on the advancing German troops. After being wounded in these battles, at the direction of the front commander, he was taken by plane to a hospital in Moscow. In September 1941, in one of the most critical periods in the Battle of Leningrad, he was appointed deputy commander of the Leningrad Front by Marshal Georgy Zhukov, and at the same time appointed as the commander of 42 A After Zhukov's departure in October 1941, he temporarily commanded the front, then, on October 27, was appointed commander of 54 A , which under his command took an active part in the Tikhvin defensive and Tikhvin offensive operations as part of Leningrad Strategic Defensive, as a result of which the Soviet troops achieved strategic success. In 1942, the army took part in the Battle of Lyuban, in which it was not successful and suffered heavy losses. By April 1942, he had been in command of 5 A on the Western Front and takes part in the Battle of Moscow. In October 1942, he was appointed deputy commander of the Volkhov Front by Marshal Kirill Meretskov. The headquarters of the Supreme Command assigned Fedyuninsky the personal responsibility for breaking the blockade of Leningrad on the right wing of the Volkhov Front. For his successes in Operation Iskra, which was conducted to break through the Shlisselburg Sinyavinsky ledge, he was awarded the Order of Kutuzov, 1st degree. During the operation, he was seriously wounded. In May 1943 he was appointed deputy commander of the Bryansk Front. On July 14, 1943, he assumed command of the 11th Army and participated in the battles of Bryansk and Gomel Rechitsa operations. In December 1943, he was appointed commander of the 2nd Shock Army near Leningrad, which was striking from the Oranienbaum Bridgehead. By false concentration of troops and equipment on the right flank, he managed to mislead the enemy, while the main blow by concentrated forces in mid January was inflicted on the main direction from Ropsha, which led to a connection with troops of 42 A and the defeat of the German units in the area. Thus, a decisive contribution was made to the operation to lift the blockade of Leningrad. Later, in the first half of February 1944, the 2nd Shock Army fought heavy battles for Narva, in which they failed to occupy the city. Narva was liberated on July 26, 1944, during the Narva Offensive. The offensive was carried out from the bridgehead, which later received the name "Fedyuninsky bridgehead". At the end of the Tallinn offensive, his unit took part in battles with Army Group North locked in the Courland Pocket and in the East Prussian Operation. He later led his unit during the Battle of Berlin in 1945. For their successful operations, the troops led by him were noted 25 times in the orders of the Supreme Commander in Chief. Fedyuninsky was promoted to lieutenant general on 11 July 1945 and he took part in the Victory Parade on Red Square, in Moscow. From 1946 to 1951 he commanded 7th Guards Army.
Кейінгі мансап
Соғыстан кейін Федунинский Германиядағы Кеңес әскерлері тобының (1951-1954), Закавказье (1954-1957) және Түркістан (1957-1965) әскери округтерінің қолбасшысының орынбасары болды. 1955 жылы армия генералы дәрежесіне көтерілді және 1965 жылдан қайтыс болғанға дейін Кеңес қорғаныс министрлігінің инспекторы және кеңесшісі болды. Сонымен қатар Жоғарғы Кеңестің депутаты болды. 1977 жылы 17 қазанда Мәскеуде қайтыс болды. Новодевичье зиратында толық құрметпен жерленді.
After the war Fedyuninsky was deputy commander of the Group of Soviet Forces in Germany (1951–54), commander the Transcaucasian (1954–57) and Turkestan (1957–65) Military Districts. He was promoted to the rank of General of the Army in 1955 and was an inspector and advisor to the Soviet Ministry of Defence from 1965 until his death. He was also a deputy in the Supreme Soviet. He died in Moscow on October 17, 1977, and was buried with full honors at the Novodevichy Cemetery.
Құрметтер мен марапаттар
Федунинский төрт Ленин орденімен, бес Қызыл Ту орденімен, екі Суворов (1-ші және 2-ші сыныптар), екі Кутузов, Қызыл Жұлдыз ордендерімен, КСРО Қарулы Күштерінде Отанға қызмет еткені үшін ордендерімен (3-ші сынып), көптеген медальдармен және бірнеше шетелдік ордендер мен медальдармен марапатталған.
Fedyuninsky was awarded four Orders of Lenin, five Orders of the Red Banner, two Orders of Suvorov (1st and 2nd Class), two Orders of Kutuzov, Order of the Red Star, Order for Service to the Homeland in the Armed Forces of the USSR (3rd Class), numerous medals, and a few foreign orders and medals.
Ақпарат көздері мен сілтемелері
Джон Эриксон (тарихшы), Сталинградқа жол (1975), Берлинге жол (1982). орыс тіліндегі "Соғыс батырлары" атты бетті. ру
John Erickson (historian), The Road to Stalingrad (1975), & The Road to Berlin (1982). page in Russian from warheroes. ru