Alan Marre

Кіріспе

Сэр Алан Сэмюэл Марр (25 ақпан 1914 - 20 наурыз 1990) - британдық мемлекеттік қызметкер, ең алдымен Парламент әкімшілігі жөніндегі комиссары және Англия, Шотландия және Уэльстің алғашқы денсаулық сақтау қызметі комиссары. Марр иммигрант темекіштің ұлы болды және Орпингтондағы Сент Олаве грамматикалық мектебінде білім алды. Кейін ол Кембридждегі Тринити-холлға оқуға түседі. 1936 жылы Денсаулық сақтау министрлігіне директордың көмекшісі болып орналасты. 1941 жылы директор, 1946 жылы көмекші хатшы, 1952-1963 жылдары хатшы орынбасары болды. Марре Еңбек министрлігіне ауысып, 1964 жылға дейін хатшы орынбасары қызметін атқарды. Ол Денсаулық сақтау министрлігінде хатшының орынбасары болып тағайындалды, онда ол 1966 жылға дейін болды, содан кейін ол Еңбек министрлігіне хатшының орынбасары болып оралды. 1968 жылы Марр Мемлекеттік хатшының екінші тұрақты орынбасары және Денсаулық сақтау және әлеуметтік қамсыздандыру департаменті болды. Денсаулық сақтау министрлігінде болған кезінде Марр философия мамандығы бойынша білім алған Мэри Гиллингпен танысты. Олар үйленді және ол өзінің жеке өміріне, қоғамдық және қайырымдылық өміріне ерекше көңіл бөлді.

Омбудсмен

Марр 1971 жылы Сэр Эдмунд Комптонның орнын басып, Парламент Омбудсмені болды. Оған істің нақты жетіспеушілігі төніп тұрды. 1968 жылы 1120 іс қаралған болса, 1971 жылы 548 ғана қаралды. Марре Бюроның жаңа тәсілдермен таныстыруды ойлап табуы мүмкін екенін білу қажет деп санайды. Ол Кеңсе жұмысының көпшілік назарына кеңінен таралуына бел буды және баспасөз, радио және теледидар сұхбаттары мен бағдарламаларға қатысу туралы өтініштерге оң жауап беруге тырысты. Марре мен оның қызметкерлері қызығушылық танытқан адамдардың жиналыстарына қатысты. Нәтижесінде, Кеңседе іс бойынша жұмыс көлемі өсті. Марре өзінің 1967 жылғы Парламент комиссарлары туралы заңның 104) бабы бойынша өкілеттіктерін арнайы баяндамалар шығару үшін көбірек қолданды. Мұндай өкілеттіктер қолданылған екі жағдай - теледидар лицензияларының біріне бірі қосылуына және Court Line компаниялар тобының құлдырауына қатысты шағымдарға берілген есептерде. Көптеген шағымдар 1 сәуірде 1975 жылы алым көтерілместен бұрын теледидар лицензиясын алған адамдардан келіп түсті. Ішкі істер министрлігі мұндай "қосылатын" лицензиялардың иелеріне ескі және жаңа лицензиялық алым арасындағы айырманы төлеу немесе олардың ақшасын ескі баға бойынша алғаннан кейін жаңа лицензияларын алып тастау арасында таңдау жасауға шешім қабылдады. Өзінің тергеуінде Марре Ішкі істер министрлігінің шешімінің негізділігін күмәнге салуға құқылы емес деп санады, бірақ шешім қабылданар алдында Ішкі істер министрлігінің тиімділігі мен алдын ала көрегендігінің жоқтығын сынға алды. Ішкі істер министрлігі Маррдың қорытындысын қабылдады, ал Ішкі істер министрі Рой Дженкинс туындаған қиындықтар мен шатасулар үшін өкінетінін білдірді. Бұл есеп апелляциялық сотқа шағымдануға жол ашты, онда Ішкі істер министрлігі заңсыз әрекет етті деп танылды. Кейіннен Home Office лицензиялардың теңдестірілуіне байланысты лицензия иелеріне өтемақы төледі, олар осыған дейін төленген алымдардың айырмасын төлеген. 1974 жылдың тамызында "Court Line" тобы ыдыраған кезде, Омбудсменге өнеркәсіп жөніндегі мемлекеттік хатшы Тони Бенннің Қоғамдық палатада айтқан сөздері туралы шағымдар берілді. Марр Бенннің мәлімдемелері Court Line компаниясына қауіп төндіргені туралы аңыздар болған кезде олардың брондау қауіпсіздігі туралы демалысшыларға қателік жіберген-жетпегенін тексерді. Бұл сэр Эдмунд Комптонның бұрынғы Дюччио ісі бойынша министрлік мәлімдемесі тергеуге ашық әкімшілік жағдай емес деген шешімін өзгертті. Марр бұл мәлімдемелерді шектеудің жоқтығына байланысты, олар жұртшылықта адастыратын әсер қалдырады және демалысшылар сақтандырушыларының шығындарына қатысты жауапкершіліктен Үкімет босатылмайды деген қорытындыға келді. Үкімет жақтастары баяндаманы сынға алып, Марре "әкімшілік" орнына "саясатты" сынға алып, омбудсмен ретінде өз өкілеттігін асырып кетті деп мәлімдеді. Үкімет Маррдың қорытындыларын қабылдамады, ал кейінгі талқылауда Төменгі палата партиялық бағыттар бойынша бөлінді. Үкімет талқылауда жеңіске жетті, бірақ Кеңсе өзінің тәуелсіздігін және министрді сынға алу қабілетін көрсету арқылы өзінің сенімділігін арттырды. Марре сонымен қатар 1973 жылғы Ұлттық денсаулық сақтау қызметін қайта ұйымдастыру туралы заң күшіне енген кезде Англия, Шотландия және Уэльс үшін алғашқы денсаулық сақтау қызметі комиссары болып тағайындалды. Бұл Парламент ішіндегі денсаулық мәселелерін Парламент комиссарлары туралы 1967 жылғы заңның құзыретіне қосуға тырысқандардың және шағымдарды қараудың қолданыстағы рәсімінен қанағаттанбаған қоғам мүшелерінің қысымынан кейін болды. Марре бұл жаңа лауазымға 1973 жылдың қазан айында кірісті және ауруханалардың әкімшілік қателіктерін және қызмет көрсетуде сәтсіздіктерді тексеруге құқылы болды. Клиникалық бағалау мәселесі оның құзыретінен тыс болды. Марре денсаулық сақтау жөніндегі омбудсменге жаңа лауазымдарға мемлекеттік қызметкерлер мен медициналық қызметкерлерді жалдады. Ол өзінің жаңа міндеттерін жария етуге тырысты, бірақ оның функциялары әлі де кеңінен танылмайтынын және түсінілмейтінін байқады. Марре денсаулық сақтау саласы бойынша тексерулерді екі кезеңнен тұрады: скринингтік кезең және одан кейінгі кезең, онда омбудсмен тексерудің нысанын анықтайды. Омбудсмен лауазымынан шыққан соң Марре Ұлттық денсаулық сақтау қызметіне қатысты шағымдарды қараудың негізгі құралы ретінде бұл мекемені нық қалыптастырды.

Marre succeeded Sir Edmund Compton as Parliamentary Ombudsman in 1971. He was confronted by a distinct lack of case work. The number of cases handled by the Office had fallen from 1,120 in 1968 to just 548 in 1971. Marre considered that it could be necessary to see if the Office could think of any new way of stimulating some publicity. Marre determined to bring the work of the Office more fully into the public eye and made efforts to respond positively to requests from the press, radio and television for interviews and participation in programmes. Meetings of interested people were addressed by both Marre and his officers. Consequently, there was a growth in case work for the Office. Marre made greater use of his powers under s10(4) Parliamentary Commissioner Act 1967 to issue special reports. Two instances where such powers were used were in the reports issued into complaints concerning overlapping television licences and the collapse of the Court Line group of companies. Many complaints were made by people who had obtained television licences before the fee was due to be increased on 1 April 1975. The Home Office decided to offer the holders of such 'overlapping' licences a choice between paying the difference between the old and the new licence fee and having their new licences revoked after they had received their money's worth at the old rate. In his investigation, Marre did not feel entitled to question the merits of the decision reached by the Home Office, but did criticise the inefficiency and lack of foresight shown by the Home Office prior to the decision being made. The Home Office accepted Marre's findings and the Home Secretary, Roy Jenkins, expressed regret for the distress and confusion that had been caused. The report paved the way for a challenge in the Court of Appeal where it was held that the Home Office had acted unlawfully. The Home Office subsequently paid refunds to holders of overlapping licences who had already paid the difference in fees. When the Court Line group collapsed in August 1974, complaints were made to the Ombudsman about statements made in the House of Commons by the Secretary of State for Industry, Tony Benn. Marre investigated whether the statements by Benn had misled holidaymakers about the safety of their bookings with Court Line when there were rumours that the company was imperilled. This was a reversal of the decision by Sir Edmund Compton in the earlier Duccio case that a ministerial statement was not an instance of administration open to investigation. Marre concluded carefully that in the absence of a qualification to the statements made, the statements were bound to leave a misleading impression with the public and that the Government could not be absolved of all responsibility for losses insured by holidaymakers. Supporters of the Government were critical of the report, arguing that Marre had exceeded his remit as Ombudsman by criticising 'policy' instead of 'administration'. The Government rejected Marre's findings and, in the subsequent debate, the House of Commons split on party lines. The Government won the debate, but the Office enhanced its credibility in demonstrating both its independence and its ability to criticise a Minister. Marre was also appointed as the first Health Service Commissioner for England, Scotland and Wales when the National Health Service Reorganisation Act 1973 came into force. This followed pressure from within Parliament from those who had sought to include health matters within the remit of the Parliamentary Commissioner Act 1967 and from those members of the public who were dissatisfied with the existing complaints handling procedure. Marre assumed this new post in October 1973 and was empowered to investigate maladministration and service failures by hospitals. Matters of clinical judgment were noticeably outside his remit. Marre recruited a mixture of civil servants and medical staff for the new posts created for the Health Ombudsman. He also sought publicity for his new responsibilities but still observed that his functions were still not widely enough known and understood. Marre instituted a two stage procedure for health investigations: a screening stage and a subsequent stage where the Ombudsman would determine the form of the investigation. By the end of his tenure as Ombudsman, Marre had firmly established the Office as a fundamental feature of complaints about the National Health Service.

Зейнеткерлік

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Марре бірқатар қайырымдылық және қоғамдық іс-шараларға қатысқан. Ол 1977-1980 жылдары Англияның Age Concern және 1981-1990 жылдары Британдық тамақтану қорының төрағасы болды. Ол сондай-ақ 1977-1983 жылдар аралығында Уайтчепель өнер галереясының сенімді адамы болды. Марре діни яһуди болмаса да, ол уақытының бір бөлігін яһудилердің әлеуметтік және мәдени істеріне арнап, 1982 жылы Маккабеялықтардың президенті болды. Сэр Алан Марр 1990 жылы қайтыс болды.