Кіріспе
Совет генерал-лейтенанты (18971965) Антон Иванович Лопатин (Антон Иванович Лопатин; 18 қаңтар 1897 - 9 сәуір 1965) - Кеңес Армиясының генерал-лейтенанты, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде дала армиясы мен корпус командасын басқарған. Лопатин Кенигсберг шайқасында корпусты басқарғаны үшін Кеңес Одағының Батыры атағын алды.
Anton Ivanovich Lopatin (Антон Иванович Лопатин; ; 18 January 1897 – 9 April 1965) was a Soviet Army lieutenant general who held field army and corps command during World War II. Lopatin was awarded the title Hero of the Soviet Union of his leadership of a corps in the Battle of Königsberg.
Ерте өмір, Бірінші дүниежүзілік соғыс және Ресей Азамат соғысы
Антон Иванович Лопатин 1897 жылы 18 қаңтарда Белоруссияның Брест облысы Брест ауданындағы Каменка ауылында шаруа отбасында дүниеге келген. 1916 жылы Ресей империясының әскер қатарына шақырылған ол Оңтүстік-Батыс майданда рядовой ретінде соғысты. 1918 жылдың тамызынан Қызыл Армияда қызмет етті. Ресей Азамат соғысы кезінде Оңтүстік майданда ақтарға қарсы және Польша-Совет соғысында 4-ші атқыштар дивизиясының 21-ші атқыштар полкімен (1919 жылдың қарашасынан 1-ші атқыштар армиясының бөлігі) шайқасты.
Соғыс аралық кезең
Соғыс аяқталғаннан кейін Лопатин 21-ші кавалерия полкінде эскадрилья командирі және полк мектебінің бастығы болып қызмет етті. 1927 жылы Лопатин Ленинград кавалерия командирлерінің жетілдіру курстарын бітірді. 1929 жылы Ленинград кавалерия мектебінде полк командирлерінің көмекшілері курстарын бітіргеннен кейін, ол 21-ші кавалерия полкінің командирінің көмекшісі болып қызмет етті, содан кейін - жабдықтау жөніндегі полк командирінің көмекшісі. 1930 жылдың желтоқсанынан бастап 4-ші кавалерия дивизиясының жабдықтау бастығы болды. 1931 жылдың қарашасынан бастап ол 39-шы ат әскері полкіне қолбасшылық етті, 1936 жылдың желтоқсанында 32-ші ат әскері полкіне ауысты. 1937 жылы шілдеде 6-атқыштар дивизиясының командирі болды. 1938 жылдың қыркүйегінен бастап кавалерия командирлерінің жетілдіру курстарында тактика бойынша нұсқаушы болды, ал 1939 жылдың шілдесінен бастап Забайкальск әскери округінде кавалерия инспекторы болып қызмет етті. 1940 жылы маусымда генерал-майор дәрежесін алып, Қиыр Шығыс майданының 15-армиясының қолбасшысының орынбасары болып тағайындалды. Лопатин 1940 жылы қарашада батысқа көшірілді.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Неміс армиясының Кеңес Одағына шабуыл жасауы басталғаннан кейін, Лопатин сол корпусты Оңтүстік-Батыс майданының 5-ші армиясының құрамында шекаралық шайқастарда, Киев шайқасында және Луцке жақын шайқастарда басқарды. Қазан айының соңында ол Оңтүстік майданның 37-ші армиясының қолбасшысы болып тағайындалды, ол Ростов шайқасында басқарды. 1942 жылы 27 наурызда генерал-лейтенант болып тағайындалды. 1942 жылдың маусым мен шілде айларында ол Оңтүстік-Батыс майданының 9-армиясына қолбасшылық етті, ол Донбас және Дон өзенінің бұрылысындағы неміс ілгерілеуін тоқтатты. Тамыз айында Сталинград маңындағы Оңтүстік-Шығыс майданының 62-ші армиясының қолбасшысы болып тағайындалды. Қазан айында Ставка оны Солтүстік-Батыс майданына жіберді және 34-ші армияның қолбасшысы болып тағайындалды. 1943 жылы наурыз айында 11-ші армияның командасына ауысты. Осы лауазымдарда ол Демянск операциясына қатысты, содан кейін 1943 жылдың қыркүйегінде Калинин майданының 20-армиясының қолбасшысы болды. 1944 жылдың қаңтар айында Лопатин 1-ші Балтық майданының 43-ші армиясының қолбасшысының орынбасары болды, ол Багратион операциясына қатысты. Шілдеде ол өзінің өтініші бойынша Балтық елдеріне және Шығыс Пруссияға шабуылға қатысқан 13-ші гвардиялық атқыштар корпусының қолбасшысы болып тағайындалды. Корпус соғысты Самланд шабуылда аяқтады, неміс бекіністерін жеңіп, Гросс-Хайденбург, Циммербуде және Пайзе қалаларын жаулап алды. Лопатин 1945 жылдың шілдесінде 2-ші жеке атқыштар корпусының қолбасшылығын алып, Маньчжурияға совет шабуылына дайындық мақсатында Қиыр Шығысқа жіберілді. Корпус 9 тамызда таңертең Аргун өзенінен өтіп, Хайрхан тауынан тез өтіп, төрт күн ішінде 180 шақырымға дейін алға жылжып, 36-армияның мобильді бөлімшелерімен бірлесіп, Якеши станциясын басып алды. Содан соң корпус Үлкен Кинганның негізгі жолақтарын және Бухеду станциясын басып алды.
Соғыстан кейінгі
Соғыс аяқталғаннан кейін Ворошилов жоғары әскери академиясының жоғары академиялық курстарын бітірген Лопатин Закавказ әскери округінің 7-гвардиялық армиясының қолбасшысының көмекшісі болды. 1947 жылы сәуірде 13-ші атқыштар корпусының командирі, ал сол жылдың қыркүйегінде Транскавказ әскери округінің командирі болып тағайындалды. 1949 жылы шілдеде Белоруссия әскери округіне 9-шы гвардиялық атқыштар корпусына басшылық етуге ауысты. 1954 жылы қаңтарда ауруына байланысты зейнеткерлікке шықты. Лопатин 1965 жылы 9 сәуірде Мәскеуде қайтыс болды және Новодевичье зиратында жерленді.