Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1915-2008) сэр Джон Энтони Кершоу (14 желтоқсан 1915 - 29 сәуір 2008) - британдық консервативті парламент мүшесі (парламент мүшесі) 32 жыл, 1955 жылдан 1987 жылға дейін. 1970 жылдары кіші министр болып қызмет атқарды. Ол сонымен қатар адвокаты, Екінші дүниежүзілік соғыста ат әскерінің офицері, регбидің әуесқой ойыншысы және компания директоры болды.
British politician (1915–2008)
Sir John Anthony Kershaw (14 December 1915 – 29 April 2008) was a British Conservative Member of Parliament (MP) for 32 years, from 1955 to 1987. He served as a junior minister in the 1970s. He was also a barrister, World War II cavalry officer, amateur rugby player and company director.
Ерте өмір және білім
Кершоу Каирде, Каир апелляциялық сотының судьясы Джек Ф. Кершоу мен оның әйелі Кентуккиден шыққан Энннің екінші ұлы болып дүниеге келді. Ол Итон колледжінде білім алып, крикетпен айналысты. 13 жасында әкесі, екі жылдан кейін ағасы Овертон қайтыс болды. Кершоу Оксфордтың Баллиол колледжінде заң оқыды, онда ол замандасы Эдвард Хитпен дос болды. Ол адвокатты болды және 1939 жылы Иннер Темплдің адвокатурасына шақырылды. 1939 жылы адвокат Гарри Крукенденнің қызы Барбара Эдит Крукенденге үйленді. Олардың екі қызы мен екі ұлы болды.
Kershaw was born in Cairo, the second son of Jack F. Kershaw—a judge at the Cairo Court of Appeal—and his wife, Anne, who hailed from Kentucky. He was educated at Eton College, where he played cricket. His father died when he was 13, and his elder brother, Overton, two years later. Kershaw read law at Balliol College, Oxford, where he befriended his contemporary Edward Heath. He became a barrister, and was called to the Bar at Inner Temple in 1939. He married Barbara Edith Crookenden—daughter of solicitor Harry Crookenden—in 1939. They had two daughters and two sons named Carolyn, Harry, Cecilia and George.
Соғыс қызметі
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Кершоу Темза өзені полициясында қызмет етті, содан кейін 1940 жылы 15 маусымда 16-шы/5-шы лансерлер дивизиясында екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол уақытша капитан болып тағайындалды және 1942 жылдың қарашасында "Шамыл" операциясы кезінде Солтүстік Африкаға қоныс аударды. Ол танктерде қызмет етті және 1943 жылы Тунистегі Кассерин ойығының солтүстігіндегі әрекеттері үшін әскери крестпен марапатталды. 1943 жылы 21 ақпанда ол 26-шы бронетанкті бригаданың бригадалық штаб офицері (GSO3) болды (бұл өз полкіне басқалармен бірге кірді) және бригаданың командалық танкісіне басшылық етті. Бригаданың командирі, бригадир Чарльз Данфи, радиосы бұзылған барлау машинасынан командалық тапсырма берді. Кершоу, ауыр пулемет және артиллерия атысына қарамастан, танкісінен, барлау машинасына және кері қарай, бригадирдің бұйрықтарын алу үшін бірнеше рет жүгірді, содан кейін ол танктің радиосы арқылы хабарласты. Келесі күні неміс қарсы шабуыл жасайтын болады деп күтілді. Кершоу өз танкісін жарақаттауға ерікті болды, ол алға қарай келе жатқан күштерге қосымша отын әкелу үшін; артиллерия отына ұшырауына қарамастан, ол жол үстінде толық көрініп тұрды. Уақытша майор болып тағайындалған ол Нормандияға D-ден (D+3) үш күннен кейін броньды бригаданың бригад майоры (GSO1) ретінде келіп, солтүстік Франция мен Бельгияда соғысты, кейін Камберлидегі штаб колледжінің оқытушысы болды. Соғыстан кейін ол 1948 жылы 6 мамырда Территориялық армияның Иннс-оф-Корт полкіне ауысып, капитандық әскери дәрежесіне оралды. 1949 жылы 16 тамызда офицерлер резервіне ауысып, майор құрметті атағын алды. Ол белсенді тізімге қайта оралды, 25 мамырда 1951 жылы Глостерширдің патша гусарларына капитаны ретінде қосылды. 1954 жылы 13 наурызда майор дәрежесін қайта алды, ал 1955 жылы 6 сәуірде подполковник болып тағайындалды.
At the beginning of World War II, Kershaw served with the Thames River police, then was commissioned second lieutenant in the 16th/5th Lancers on 15 June 1940. He was promoted temporary captain, and landed in North Africa in November 1942 in Operation Torch. He served with tanks, and was awarded the Military Cross (MC) for his actions north of the Kasserine Gap in Tunisia in 1943. On 21 February 1943 he was a brigade staff officer (GSO3) with 26th Armoured Brigade (which comprised his own regiment amongst others) and had command of the brigade command tank. The brigade commander, Brigadier Charles Dunphie, was commanding from a scout car whose radio broke down. Kershaw, despite heavy machine gun and artillery fire, repeatedly ran from his tank, to the scout car, and back, to take the brigadier's orders, which he then relayed over the tank's radio. The following day, a German counterattack was believed to be imminent. Kershaw volunteered to man his tank, which had been disabled, to bring additional fire to bear on the advancing forces; despite its vulnerability to artillery fire as it was in full view on a road. Promoted temporary major, he landed in Normandy three days after D Day (D+3) as brigade major (GSO1) of an armoured brigade and fought in northern France and Belgium, before becoming an instructor at the Staff College, Camberley. After the war, he transferred to the Inns of Court Regiment in the Territorial Army on 6 May 1948, reverting to his war substantive rank of captain. He transferred into the TA reserve of officers on 16 August 1949 and was granted the honorary rank of major. He returned to the active list, joining the Royal Gloucestershire Hussars as a captain once more, on 25 May 1951. He regained the rank of major on 13 March 1954, and was promoted to lieutenant colonel on 6 April 1955, and commanded the regiment until he again transferred to the TA reserve of officers on 7 April 1958.
Саяси мансап
Кершоу соғыс аяқталғаннан кейін барға оралды. Ол сондай-ақ 1946 жылдан 1949 жылға дейін Лондон округтік кеңесінің мүшесі, ал 1947 жылдан 1948 жылға дейін Вестминстер қалалық кеңесінің кеңесшісі болды. Ол "Харлекинс" клубында регби ойнады. Кершоу 1950 және 1951 жылдары Глостерді жеңіп алды. Ол 1955 жылы Страуд үшін Парламент мүшесі болып сайланды және 1987 жылғы жалпы сайлауда зейнеткерлікке шыққанға дейін сол лауазымда болды. Ол өзінің алғашқы сөзінде Ұлттық қызметті қолдады. Ол 1956 жылы соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы Антони Хедтің жеке хатшысы болды, ал 1963 жылы Эдвард Хиттің өнеркәсіп, сауда және өңірлік даму жөніндегі мемлекеттік хатшысы және сауда кеңесінің президенті болған кезде парламенттік жеке хатшысы (ППС) болды. Ол 1964 жылдан 1966 жылға дейін 1922 комитетінің атқарушы мүшесі болды және 1967 жылы Хиттің оппозиция басшысы болған кезде Хиттің ППС ретінде қызметін қайта бастады. Кершоу консерваторлар партиясының Еуропа Кеңесі мен Батыс Еуропалық Одақтағы өкілі болды. Консерваторлар 1970 жылғы жалпы сайлаудан кейін билікке оралғаннан кейін Кершоу 1970-1974 жылдардағы консервативтік үкімет кезінде кіші министр болды, алдымен Қоғамдық құрылыс және құрылыс министрлігіне парламенттік хатшы (1970), содан кейін, Иэн МакЛеод қайтыс болғаннан кейін, Сыртқы істер және Комонвелл кеңсесінде парламенттік мемлекеттік хатшы (1970-1973) және ақырында Корольдік әуе күштері үшін жауапты Қорғаныс министрлігінде парламенттік хатшы (1973 жылдың маусымынан 1974 жылдың қаңтарына дейін), жыныстық жанжалдан кейін отставкаға кеткен Лорд Лэмбтонды алмастырды. Ол Хиттің мұрагері Маргарет Тэтчерге берік адалдығын сақтады, бірақ оның саяси көзқарастары (ол абортты қолдады, бірақ асылуға қарсы болды; ол сондай-ақ Еуропалық Одақ пен сайлау реформасын қолдады) оны одан әрі министрлік қызметке алудан бас тартты. Ол 1979 жылдан 1987 жылға дейін Қоғамдар палатасының Сыртқы істер жөніндегі арнайы комитетінің төрағасы, ал 1983 жылдан 1987 жылға дейін 1922 комитетінің атқарушы мүшесі болды. Ол 1981 жылы Жаңа жыл құрметіне "саяси және қоғамдық қызметі үшін" атты болды. 1984 жылы оған Фолкленд соғысында "General Belgrano" кемесінің батуына қатысты Там Дэлиелл алған ақпарат берілді, бұл ақпараттың толық фактілері жұртшылыққа жарияланбағанын көрсетті. Кершоу ақпаратты Қорғаныс министрлігіне жіберді, ол ақпаратты 1911 жылғы ресми құпиялар туралы заңның 2-бөлімі бойынша қылмыс жасағаны үшін сотталған (бірақ ақталған) Клайв Понтингтен шыққан деп анықтады. Кершоу 1976 жылы Сайлау реформасы жөніндегі ұлттық комитетке қосылды және 1974 жылдан 1987 жылға дейін Британдық кеңестің төрағасының орынбасары болды. Сонымен қатар ол заңгерлік жұмысын жалғастырып, Британдық Америка темекі және Британдық теңіз құралдары қауымдастығының кеңесшісі болды. Итон клубында қақпаны ұстаған ол кейіннен Палатадағы крикет командасында ойнады. 1989 жылы Глостерширдің лейтенант орынбасары болды, 1990 жылдан 1993 жылға дейін вице-лорд лейтенант қызметін атқарды.
Kershaw returned to the bar after the war. He also served as a member of the London County Council from 1946 to 1949, and as a councillor on the Westminster City Council from 1947 to 1948. He played rugby union for Harlequins. Kershaw contested Gloucester in 1950 and 1951. He was elected as Member of Parliament (MP) for Stroud in 1955, remaining in that position until his retirement at the 1987 general election, with a substantially increased majority. He supported National Service in his maiden speech. He became private secretary to the Secretary of State for War, Antony Head, in 1956, and became Parliamentary Private Secretary (PPS) to Edward Heath in 1963, when Heath was Secretary of State for Industry, Trade and Regional Development and President of the Board of Trade. He was a member of the Executive of the 1922 Committee from 1964 to 1966, and resumed the position as Heath's PPS in 1967, when Heath was Leader of the Opposition. Kershaw represented the Conservatives at the Council of Europe and the Western European Union. After the Conservatives returned to power following the 1970 general election, Kershaw became a junior minister during the 1970–1974 Conservative government, first as Parliamentary Secretary in the Ministry of Public Building and Works (1970), then, after the death of Iain Macleod, as Parliamentary Under Secretary of State at the Foreign and Commonwealth Office (1970–1973), and finally Parliamentary Under Secretary at the Ministry of Defence with responsibility for the Royal Air Force (June 1973 – January 1974), replacing Lord Lambton who resigned after a sex scandal. He was unwaveringly loyal to Heath's successor, Margaret Thatcher, but his political views (he supported abortion but opposed hanging; he also supported the European Union and electoral reform) barred him from further ministerial office. He served as chairman of the House of Commons Foreign Affairs Select committee from 1979 to 1987, and again on the 1922 Committee executive from 1983 to 1987. He was knighted in the 1981 New Year Honours, "[f]or political and public service". In 1984, he was forwarded information received by Tam Dalyell relating to the sinking of the General Belgrano in the Falklands War, which showed that the full facts had not been released to the public. Kershaw sent the information to the Ministry of Defence, which identified the leak as originating with Clive Ponting, who was tried (but acquitted) for an offence under section 2 of the Official Secrets Act 1911. Kershaw joined the National Committee for Electoral Reform in 1976, and served as a vice chairman of the British Council from 1974 to 1987. He also continued his legal work, and was an adviser to British American Tobacco and the Association of British Marine Tools. Having kept wicket at Eton, he later played for the House of Commons cricket team. He became Deputy Lieutenant of Gloucestershire in 1989, and served as Vice Lord Lieutenant from 1990 to 1993.
Жеке өмір
Ол Бофорт және Беркли аңшылықтарымен аңшылық жасады, сондай-ақ ату, аң аулау және бау-бақшамен айналысуды ұнатады. Глостерширдегі Дидмартон қаласында қайтыс болды. Оның артында әйелі мен төрт баласы қалды.
He hunted with the Beaufort Hunt and the Berkeley Hunt, and also enjoyed shooting, stalking and gardening. He died in Didmarton in Gloucestershire. He was survived by his wife and their four children.