Кіріспе

Эрнесто Аугусто де Мело Антунес-младший, ГКЛ (Лиссабон, 2 қазан 1933 - 10 тамыз 1999) - Португалияның 1974 жылғы 25 сәуірдегі Карнеол революциясында маңызды рөл атқарған әскери офицері.

Өмірбаян

Мело Аутунес Эрнесто Аугусто Антунес (1907-1986) мен Мария Хосе Форьяс де Мелоның (1911-1987) ұлы болды. Лиссабонда туған ол 6 жасында әкесі әскери қызметке орналасуы нәтижесінде Анголаға көшіп келді. Ол 10 жасында Португалияға оралып, Авейро мен Тавирада тұрды. Отбасының қысымымен 1953 жылы әскери колледжге оқуға түседі. Жасынан бері оқыған, Лиссабон университетінде философия және құқық пәндерін оқыған. Оның интеллектуалдық қызығушылығы оны Маркс пен Португалияның диктатурасы тыйым салған басқа да авторларды оқуға итермеледі және 1957 жылы Азор аралдарына жер аударылуына әкелді. Мәдени және саяси іс-шараларға белсене араласып, 1962 жылы Мануэль Алегремен бірге Азор аралдарының патриоттық іс-қимылын құрды. Саяси үгіт-насихатқа қарсы іс-қимылдарды қолдаған топ. Оның ең батыл жобасы генерал Хумберто Дельгадоның уәде етілген қолдауымен Азор аралдарында әскери және халықтық көтеріліске шақыру болды. Бұл әрекет сәтсіз болды, өйткені генерал Дельгадо қолдауды кері тартты. 1971-1973 жылдары Анголадағы үшінші және соңғы жауынгерлік қызметін аяқтады, бұл тәжірибе оның отаршылдыққа қарсы саяси ойлауын қалыптастыруға ықпал етті. Бұл оның "қате жақта" соғысқанын мәлімдеген жағымсыз оқиға болды. Оның Капитандар қозғалысына, диктатураны құлатуға ниеттенген әскери топқа, алғашқы қатысуы 1974 жылы болды. Оның қатаң білімін бірден мойындады және оған Қарулы Күштер қозғалысының (ҚҚК) саяси бағдарламасын жасауды тапсырды. Осылайша оның "формадағы интеллектуал" және "Кернекелік революцияның" ең маңызды саяси құжаттарының авторы ретінде рөлі басталды.

Карьерасының ерекшеліктері

Мело Антунес - режимді құлату үшін әскери қозғалыстың саяси бағдарламасының басты авторы, Қарулы Күштер қозғалысы. 3D деп аталатын МӘӘ бағдарламасы колониядан шығу, демократияландыру және дамуды ұсынды. Революциядан кейін Мело Антунес саяси биліктің алдыңғы қатарлы және жоғары құрметке ие болды. Ол қозғалыстың үйлестіру комиссиясының (ХҚК) мүшесі болды, революциялық кезеңнен кейін Португалия Мемлекеттік кеңесінің мүшесі болды. Ол II және II Уақытша үкіметтерде портфелі жоқ министр болды. Оның алғашқы рөлдерінің бірі - 1974 жылдың 27 шілдесінде "теңізден тыс аумақтардың тәуелсіздігін мойындаған" 7/74 Заңын жариялағаннан кейін күрделі деколонизация процесін басқару болды. Мело Антунес Гвинея-Бисау тәуелсіздігінің басты келіссөз жүргізушісі болды. Ол III Уақытша үкіметте әлеуметтік-экономикалық бағдарлама құруға арналған жұмыс тобына жауапты болды. Жұмыс тобы сол кезеңнің негізгі әлеуметтік-экономикалық тұлғаларынан (Руи Вилар, Сильва Лопес, Мария де Лурдес Пинтасильго және Витор Констансио) құралған болса да, құжат План Мело Антунес деп аталды. Бұл күрес жоспары күрес қозғалысы (ҚҚҰ) ішіндегі шиеленістерге себеп болды және бұл ақыры 1975 жылы 11 наурызда бұзылды. 1975 жылы 14 наурызда Революциялық кеңестің мүшесі болып тағайындалды, ол бұл лауазымын 1982 жылғы Конституциялық тексеру нәтижесінде Кеңес таратылғанға дейін сақтады. Ол IV (марттың 26-нан тамыздың 8-іне дейін) және VI (19 қыркүйек 1975 жылдан 22 шілде 1976 жылға дейін) Уақытша үкіметтерінде Сыртқы істер министрі болды. 1975 жылы 7 тамызда саяси идеологиялық күрес кезінде Мело Антунес Тоғыздың құжатын (Documento dos Nove) шығарды. Бұл құжат Португалия Коммунистік партиясының экстремалды солшылдық пен коммунистік блоктан, сондай-ақ Батыс Еуропаның көптеген елдерінің социал-демократиялық үлгісінен бас тартқан, бірақ плюралистикалық демократияның маңыздылығын сақтайтын бірегей саяси платформа түрінде үшінші жолды ұсынды. Бұл құжатты әскерилер де, азаматтық тұрғындар да, Васко Гонкалвестің және Португалияның коммунистік партиясының үстемдігіне көңілі толмаған, көңілі көтерілген және бәрі ортақ бағдарлама ретінде қабылдады. Оның тағы бір маңызды саяси араласуы 1975 жылы 25 қарашада болды, ол коммунистік партияны тыйым салуға қысымға ұшыраған кезде, оның Португалия демократиясының ажырамас бөлігі ретінде өмір сүру құқығын қорғау үшін теледидардан көрінді. Бұл әрекет оған өмір бойы жаулар әкелді, сонымен қатар оның батылдығына үлкен құрметпен қарауға және жаңа диктатураның орнатылуын қаламайтын Революциялық Әскери мүшелері үшін "бағдаршы жарық" ретінде қабылдауға әкелді. 1977-1983 жылдары Конституциялық комиссияның президенті, Конституциялық соттың бастауышы болды. Антонио Рамалхо Эанестің екінші президенттік кезінде ол Мемлекеттік кеңестің мүшесі болды, және тағы да Хорхе Сампаионың президенттік кезінде. ЮНЕСКО-ның кеңесшісі (1984) және бас директорының көмекшісі (1986-1988) болды. 1992 жылы ЮНЕСКО-ның президенттігіне кандидатурасын ұсынуға шақыруларға қарамастан, Португалия үкіметі қолдаудан бас тартты. 1991 жылы ол Социалистік партияға мүше болды, бұл оның саяси партияға алғашқы ресми қосылуы болды. 2004 жылы ол өлімінен кейін полковник болып тағайындалды.

Жасалған әшекейлер

Ол елге және демократияға сіңірген еңбегі үшін "Еркіндік орденінің" Ұлы крестімен марапатталды.

Неке және балалылық

Ол Габриэла Мария да Камара де Атаиде Мотаға үйленді (д. 9 шілде 1941), Луис де Атаиде Мотаның (1912 1969) және Мария Эдуарда де Медейрос да Камара де Мело Кабралдың (Понта-Делгада, Сан-Педро, 1919 жылғы 19 желтоқсан) қызы (Фария мен Майя 1-ші виконтының әйелдер желісінде үлкен немересі), екеуі де Азорлықтардың дворяндарынан, және олардың балалары болды: Катарина де Атаиде Мота де Мело Антунес (Понта-Делгада, 1962 жылғы 6 қазан), 1988 жылы 5 қыркүйекте Хорхе Мигель Лупи Альвес Каэтаноға (о. 19 наурыз 1952), Макаоның Антонио Хоаким де Баррос Перейраның (1906-1969) және Эльви Ирен де Соуза Перейраның (1917-2002) қызы. Ол некеден кейін банкир және инвестициялық кеңесші ретінде халықаралық мансабын тастады.