Кіріспе
Классикалық музыка сын классикалық музыка сын Оксфорд музыкаға жолдас музыка сынын "жеке музыка шығармаларының немесе бүкіл топтардың немесе жанрлардың құндылығы мен дәрежесі туралы пікірлер шығарудың интеллектуалдық қызметі" деп анықтайды. Осы мағынада, бұл музыкалық эстетиканың бір саласы. ХХ ғасырдың басында музыка мен ақпарат құралдарына қызығушылықтың бір мезгілде кеңейуімен термин музыкалық қойылымдар туралы журналистік хабарлаудың дәстүрлі мағынасын иеленді.
classical music criticism
The Oxford Companion to Music defines music criticism as "the intellectual activity of formulating judgments on the value and degree of excellence of individual works of music, or whole groups or genres". In this sense, it is a branch of musical aesthetics. With the concurrent expansion of interest in music and information media since the turn of the 20th century, the term has come to acquire the conventional meaning of journalistic reporting on musical performances.
Музыкалық сынның сипаты
Музыкатанушы Винтон Дин "музыканы сынға алу ең қиын өнер деп санайды". Динаның сөздері бойынша, "сүйіспеншілік сөзі өмірде де, әдебиетте де кең тараған: С нотасының таңғы аспен, теміржолмен немесе некелік келісіммен ешқандай байланысы жоқ". Драмалық өнер сияқты, музыка әр спектакльде қайта жасалады, сондықтан сын мәтінге (музыкалық ұпайға) және спектакльге де бағытталуы мүмкін. Әсіресе, музыканың материалдық қайталануды немесе дамуды талап ететін уақытша өлшемдері бар, сондықтан "баланс, қарама-қайшылық, күту және орындалу проблемалары музыкаға қарағанда басқа өнерлерге қарағанда көбірек маңызды, өйткені олар вербальді немесе бейнелеу мазмұнымен қамтамасыз етіледі". Жүйелі немесе консенсусқа негізделген музыкалық эстетиканың болмауы музыка сын-пікірін өте субъективті мәселеге айналдырды. "Сыншының жеке тұлғасынан басқа ешқандай қарсы тексеру жоқ".
18 ғасырдың аяғына дейін
Музыкаға тәнті сілтемелер (көбінесе орындаушыларды немесе стильдерді жағымсыз деп санайды) ерте әдебиетте, соның ішінде, мысалы, Платонның заңдарында және ортағасырлық музыка теоретиктерінің жазбаларында кездеседі. Ричард Тарускиннің айтуынша, XVIII ғасырдың соңында Лондонда концерттік өмірдің белсенділігі "бұрынғыдай көркем сынның рөлі мен қызметі ағылшын жұртшылығының шығармашылығы болды". Алайда, музыка сынға арнайы арналған алғашқы журналдар Германияда пайда болған сияқты, мысалы, Георг Филипп Телеманның Der getreue Music Meister (1728), оның ішінде жаңа композициялар жарияланды, және Der kritische Musikus, ол 1737 және 1740 жылдар аралығында Гамбургте пайда болды. 1750 жылдары Францияда Кверэль де Буффон (Жан-Филипп Рамо және Жан-Батист Луллидің француз және итальян опера стильдерін қолдаушылар арасындағы дау) Жан-Жак Руссо мен басқалардың очерктерін шығарды, соның ішінде Дени Дидроның Рамоның немересі (1761). Ағылшын композиторы Чарльз Ависон (17091770) музыка сынға арналған алғашқы еңбегін ағылшын тілінде жариялады. Онда Ависон Палестрина мен Рафаэльдің заманынан бастап музыканың мәртебесі жақсарғанын, ал сурет өнерінің төмендеуін айтады. Алайда, ол Джордж Фридерик Генделдің сөзбен емес, натуралистік еліктеумен тым көп айналысатынын және итальяндық операларда көптеген әндерді бірінші бөліммен қайталаудың және аяқтаудың әбден ақымақты әдетін сынға алады; ашу мен кек алу құмарлықтары жеткілікті түрде айтылғаннан кейін, татуласу мен махаббат екінші бөлімнің тақырыбы болып табылады, сондықтан спектакльді аяқтауы керек. Әдетте, он сегізінші ғасырдың аяғына дейін музыка сын-тегесі аспаптық емес, вокалды музыкаға бағытталған. "Вокалды музыка [эстетикалық] иерархияның шыңы болды. Музыканың не білдіретінін жақсы білетін".
Романтизм дәуірі
XVIII ғасырдың соңғы жылдары музыканың аристократиядан өркендеген орта тапқа қарай бағыт-бағдардың өзгеруін, сондай-ақ өнердегі романтизмнің өркендеуін көрсетті. Бұл екеуінің де музыка сын-пікірін практикалық тұрғыдан қарастыруға әсері болды; "темалаушының дыбысы аудиторияның ұлғаюымен төмендей түсті: ол оқырманға педагог емес, әріптесі ретінде қарауға кірісті", және сыншылардың жаңа буыны музыканың басқа да аспектілеріне назар аударуды кеңейте бастады. Олардың арасында Е.Т.А. Хоффман болды, ол 1809 жылы жазды. Инструментальдық музыка қазір адам бұрын-соңды білмейтін деңгейге көтерілді және симфония, әсіресе Гайдн мен Моцарттан кейін, аспаптық музыканың ең соңғы түрі болды. Музыкалық сын бағытына Еуропалық классикалық музыка канонының құрылуымен концерттік бағдарламаның өзгеру сипаты қосымша серпін берді; шын мәнінде, бұл кезеңде "классикалық" сөзі алғаш рет қабылданған музыкалық дәстүрге қолданылды. Сонымен қатар, концерттік бағдарламада "канондық" музыкаға қарағанда жаңа музыканың үлесі төмендей бастады, яғни тірі композиторлар өлі алдыңғыларымен бәсекелесе бастады. Бұл, әсіресе, Бетховеннің соңғы жылы және қайтыс болғаннан кейін беделінің артуына қатысты. Бұл "канонның" құндылығы туралы жазбаларға, сондай-ақ композиторлар мен олардың жақтастарының жаңа музыканы қорғау туралы жазбаларына жол ашты. 1798 жылы Фридрих Рохлиц (1769-1842) редакциялаған Allgemeine musikalische Zeitung Лейпцигте басыла бастады, және бұл көбінесе білікті коньерлерден гөрі кең оқырмандарға бағытталған жаңа сын жанрының бастауышы ретінде қарастырылады. Кейінгі жылдары Еуропаның ірі орталықтарында музыка сын-пикірлеріне арналған бірнеше тұрақты журналдар пайда бола бастады, соның ішінде The Harmonicon (Лондон 182333), The Musical Times (Лондон, 1844 жыл), Revue et gazette musicale de Paris (Париж 18271880, Франсуа Жозеф Фетис құрған), Berliner allgemeine musikalische Zeitung 1825 жылы А. Б. Маркс және 1834 жылы Лейпцигте Роберт Шуман мен Фридрих Вик құрған және кейіннен Франц Брендель редакциялаған Neue Zeitschrift für Musik. Бұл кезеңде басқа журналдар да музыкаға қатысты кең мақалалар жаза бастады: Гектор Берлиоз Париж Journal des débats үшін жазды, Генрих Гейне Stuttgart Allgemeine Zeitung үшін Париждегі музыка мен әдебиет туралы баяндады, жас Ричард Вагнер Генрих Лаубенің журналына мақалалар жазды. Жазушы Джордж Генри Контерді (1791-1843) "мегаполистегі [Лондондағы] алғашқы музыкалық сыншылардың бірі" деп атаған. 1835 жылы Джеймс Уильям Дэвисон (1813-85) өмір бойы музыка сыншысы ретінде еңбек жолын бастады, 40 жыл бойы "Таймс" газетіне жазды.