Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын темір шебері (1662 1957 жылға дейін) Уильям Риа (1662 1750?) Ұлыбританиялық темірші, көптеген темір зауыттарының иесі немесе серіктесі.
English ironmaster (1662 – before 1957)
William Rea (1662–1750?) was a British ironmaster, owner or partner in many ironworks.
Өмірбаян
Ол 1662 жылы 24 ақпанда дүниеге келген және Боб орманындағы (орман серіктестігі) Фоули отбасының болат зауытының менеджері Ричард Рианың ұлы болуы мүмкін.
He was born on 24 February 1662 and he may have been the son of Richard Rea, manager of the Foley family's steelworks in and about the Forest of Bob (the Forest Partnership).
Желілік шебер
XVIII ғасырдың басында ол 1690 жылдан 1725 жылға дейін Фоли болат зауытының басқарушы серіктесі болды және көмір темір өндірісінің маңызды тұлғасы болды. Бұл рөлде ол Джон Уилердің орнын басып алды. Ол шамамен 1692 жылы Уилден Фордждің басқарушысы ретінде көрінеді, ал шамамен 1701 жылдан бастап Джон Уилер мен Обадия Лэйн үшін Дин орманының маңында кейбір фрезерлерді басқарып отырды. Ол Джон Уилердің бас кеңсе қызметкері болған деп есептеледі. Уилер қайтыс болғаннан кейін, Риа оның бір қызына үйленді. Риа Форст Партнершіптің бизнесін сәтті басқарып отырғаны көрінеді, оны Ричард Авенант, содан кейін Брингвуд темір комбинатының Ричард Найт (Лудлоу, Шропшир маңы) бақылап отырды. 1716 жылы Филипп Фоли қайтыс болғаннан кейін оның балалары, сондай-ақ 1709 жылы серіктес болған Ричард Найт та сатылды. Бұл серіктестер ретінде Джон Уилер II және Томас Фоли, Пол Фолидің үлкен ұлы және салық аудиторы (Акшалық синукюр) қалды.
In the early 18th century he was the managing partner of the Foley steelworks from 1690 to 1725, and an important figure in coal iron production. In this role, he succeeded John Wheeler. He appears as a manager of Wilden Forge about 1692, and was managing some forges near the Forest of Dean for John Wheeler and Obadiah Lane from about 1701. It is thought that he was John Wheeler's chief clerk. After Wheeler's death, Rea married one of his daughters. Rea seems to have managed the business of the Forest Partnership successfully, with some oversight from Richard Avenant and then Richard Knight of Bringewood Ironworks (near Ludlow, Shropshire). After the death of Philip Foley in 1716, his children sold out, as did Richard Knight who had become a partner in about 1709. That left as partners just John Wheeler II and Thomas Foley, the eldest son of Paul Foley and Auditor of the Imposts (an Exchequer sinecure).
Қаржылық шығындар
1717 жылы Швециямен сауда-саттыққа тыйым салынды. Ұлыбританияда қолданылатын темірдің едәуір бөлігі Швециядан импортталғандықтан, оның жетіспеушілігі болды және бағасы көтерілді. Бұл Реа сияқты ағылшын теміршілеріне үлкен әлеуетті пайда әкелді. Бірақ темірді көбірек жасау үшін, оларға көбірек ағаш көмірі қажет болды. Сондай-ақ, ағаш көмірін өндіретін ағаш бағасы да өскен. Rea үлкен мөлшерде ағаш сатып алды, сонымен қатар ағаш және ағаш (яғни үй және кеме жасау үшін жарамды үлкен заттар) Херефордтың маңындағы Холм Лейсиден. Ол бұл келісімнің өзі үшін тым үлкен екенін түсініп, Томас Фоулиден серіктесі болуды сұрады. Ең жақсы ағаш кемелер салу үшін әскери-теңіз флотына сатылды. Ағаштан жасалған көмір темір зауытына жұмсалған. Алайда темір импорты тек уақытша тоқтатылды, өйткені швед темірін Пруссия мен Нидерландыдан Англияға қайта экспорттады, ал ембарго 1719 жылы алынып тасталды. Темір бағасы қайтадан төмендеп, Реа жоғары бағамен ағаш сатып алу келісімшартына байланды. Бұл оның қаржы жағынан құлдырауына әкелді.
In 1717, an embargo was placed on British trade with Sweden. As a substantial part of the iron used in Britain was imported from Sweden, there was a shortage of it and the price rose. This meant large potential profits for English ironmasters, such as Rea. But to make more iron, they needed more charcoal. The price of cordwood from which charcoal was made is also likely to have risen. Rea bought a large quantity of wood both cordwood and timber (i. e. large stuff suitable for house and shipbuilding) at Holme Lacy near Hereford. He realised that the deal was too big for him and asked Thomas Foley to become his partner. The best timber was sold to the Navy for shipbuilding. The charcoal made from the cordwood no doubt went to their ironworks. However, iron imports had only been temporarily interrupted, as Swedish iron was re exported to England from Prussia and the Netherlands, and the embargo was lifted in 1719. The price of iron came back down, leaving Rea bound to a contract for wood at high prices. This was financially disastrous for him.
Жұмыстан босатылды
1725 жылы ол серіктестеріне есеп беруді өте ауыр тартқан. Осыған байланысты "Форест Партнерз" компаниясы Вулвергемптон қаласында кездесіп, оны жұмыстан босатты. Келесі менеджер Уорин Фолкнер болды, бірақ оның әйелі отбасымен жақын болу үшін Стаффордширге қайта оралуды қалады, сондықтан ол кетіп қалды. Оның мұрагері Томас Пендриллдің кезінде бизнес (қазіргі уақытта толығымен Фоли отбасы иелігінде) біртіндеп қысқарды және 1751 жылдан кейін маңызды емес мәселе ретінде белгісіз болып қалды.
It is likely that his failure left him depressed; certainly in 1725, he was severely in arrears with providing accounts to his partners. Accordingly, the Forest Partners met at Wolverhampton and sacked him. Warine Falkner was the next manager, but his wife wanted to move back to Staffordshire to be near her family, and he left. In the time of his successor Thomas Pendrill, the business (now owned entirely by the Foley family) gradually contracted, and ended in obscurity as an unimportant concern, some time after 1751.
Қаржылық күйреуі
Rea-ның жұмыстан шығарылуынан кейін сот ісі басталды, негізінен (бірақ толық емес) Exchequer сотында. Бұл мәселе Уорин Фолкнер мен Эдвард Кендаллдың арбитражы арқылы Уильям Найт төреші ретінде шешілді. Нәтижесінде Реа қаржы жағынан құлдырап, оның мүлкі Бофорт герцогына ипотекаға берілді, содан кейін ол оны тапсырды.
Rea's sacking was followed by litigation, mainly (but not entirely) in the Court of Exchequer. This was ultimately partly resolved by an arbitration by Warine Falkner and Edward Kendall with William Knight as umpire. The result left Rea financially ruined, with his property mortgaged to the Duke of Beaufort, to whom he ultimately surrendered it.
Кейінгі мансап
Реаның "Орман серіктестігі" оны жұмыстан шығарғаннан кейінгі мансабы туралы аз мәлімет бар. Ол Чешир мен Стаффордширдегі, Фурнессдегі Кунзидегі және Сассектегі темір зауыттарында үлестерге ие болды және темір өнеркәсібіндегі маңызды тұлға болды, бірақ 1720 жылдары бұл үлестерден бас тартты (немесе жоғалтты). Ол туралы соңғы рет 1748 жылы, ол Вулверлидегі қонысты сатуға мәжбүрлеген кезде естілген. Сэмюэл Жьюкс оған эмбарго кезінде Вулверли Олд Фордж компаниясында серіктестік берген және ақы төлеместен қайтыс болған. Уильям Риа төлемақыны төлеу үшін Канцелярияға іс қозғады, бірақ немересі көпшілігін күтуге мәжбүр болды. Елді мекенді сол кездегі аймақтағы маңызды және бай темірші Уильям Найттың ұлы Эдвард сатып алған. Уильям Риа 1757 жылы 2 сәуірде Астли (Ворчестершир) приходындағы Брокхемнің Уильям Маркс, Монмут Уильям Рианың немере інісі және мұрагері сот ісіне шақырылғаннан бұрын қайтыс болды.
Little is known of Rea's career after he was sacked by the Forest Partnership. He had had shares in ironworks in Cheshire and Staffordshire, at Cunsey in Furness, and in Sussex, and was evidently an important figure in the iron industry, but withdrew from (or lost) these shares during the 1720s. He is last heard of in 1748, when he forced the sale of an estate at Wolverley. Samuel Jewkes had apparently given him a partnership in Wolverley Old Forge during the embargo and had died without paying. William Rea brought proceedings in Chancery for payment, but had to await the majority of the grandson before the estate could be sold and he could be paid. The estate was bought by William Knight's son Edward, by then an important and wealthy ironmaster in the area. William Rea died before 2 April 1757 when William Marks of Brockham in the parish of Astley (Worcestershire), grand nephew and heir of William Rea of Monmouth is cited in a legal case.