Кіріспе
Пост-импрессионизм (пост-импрессионизм) – негізінен француз өнерінің қозғалысы, 1886–1905 жылдар аралығында, импрессионистердің соңғы көрмесінен бастап фовизмнің тууына дейін дамыған. Пост-импрессионизм импрессионистердің жарық пен түстің натуралистік бейнелеуіне деген ұмтылысына қарсы реакция ретінде пайда болды. Оның абстрактты қасиеттерге немесе символдық мазмұнға кеңінен басымдық беруі пост-импрессионизмге Ле Наби, неоимпрессионизм, символизм, клоизонизм, Понт-Авен мектебі және синтетизм, сондай-ақ кейінірек импрессионистердің туындыларын қамтиды. Бұл қозғалыстың негізгі суретшілері – Пол Сезанн (пост-импрессионизмнің әкесі ретінде танымал), Пол Гоген, Винсент ван Гог және Жорж Серат. «Пост-импрессионизм» терминін алғаш рет 1906 жылы өнер сыншысы Роджер Фрай қолданды. Сыншы Фрэнк Раттер 1910 жылғы 15 қазанда «Art News» журналында жарияланған «Күзгі салон» шолуында Отон Фриесті «пост-импрессионисттік лидер» деп сипаттады; сондай-ақ, «Францияның пост-импрессионистері» көрмесінің хабарламасы да жарияланды. Үш аптадан кейін Роджер Фрай 1910 жылы «Мане және пост-импрессионистер» көрмесін ұйымдастырғанда бұл терминді тағы қолданды, оны Эдуард Манеден бергі француз өнерінің дамуы ретінде анықтады. Пост-импрессионистер импрессионизмді кеңейтті, бірақ оның шектеулерін қабылдамады: олар жарқын түстерді қолдануды жалғастырды, кейде импастоны (бояудың қалың жағуы) және тікелей модельден салуды пайдаланды, бірақ геометриялық формаларды баса көрсетуге, экспрессивті эффект үшін форманы бұрмалауға және табиғи емес немесе өзгертілген түстерді қолдануға көбірек бейімділік танытты.
Post Impressionism (also spelled Postimpressionism) was a predominantly French art movement that developed roughly between 1886 and 1905, from the last Impressionist exhibition to the birth of Fauvism. Post Impressionism emerged as a reaction against Impressionists' concern for the naturalistic depiction of light and colour. Its broad emphasis on abstract qualities or symbolic content means Post Impressionism encompasses Les Nabis, Neo Impressionism, Symbolism, Cloisonnism, the Pont Aven School, and Synthetism, along with some later Impressionists' work. The movement's principal artists were Paul Cézanne (known as the father of Post Impressionism), Paul Gauguin, Vincent van Gogh and Georges Seurat. The term Post Impressionism was first used by art critic Roger Fry in 1906. Critic Frank Rutter in a review of the Salon d'Automne published in Art News, 15 October 1910, described Othon Friesz as a "post impressionist leader"; there was also an advert for the show The Post Impressionists of France. Three weeks later, Roger Fry used the term again when he organised the 1910 exhibition Manet and the Post Impressionists, defining it as the development of French art since Édouard Manet. Post Impressionists extended Impressionism while rejecting its limitations: they continued using vivid colours, sometimes using impasto (thick application of paint) and painting from life, but were more inclined to emphasize geometric forms, distort form for expressive effect, and use unnatural or modified colour.
Шолу
Постимпрессионистер импрессионистік картиналардағы тақырыптың мәнсіздігі мен құрылымның жоғалуына наразы болды, бірақ олар алға қадам басу жолында келісе алмады. Жорж Сюрат және оның ізбасарлары ұсақ түсті нүктелерді жүйелі қолдану – пуантилизмді зерттеді. Пол Сезанн картинаға тәртіп пен құрылымды қайта келтіруге, "импрессионизмді музей өнері сияқты берік және ұзаққа созылатын нәрсеге айналдыруға" тырысты. Ол бұл мақсатқа импрессионизмнің қаныққан түстерін сақтай отырып, нысандарды қарапайым пішіндерге дейін азайту арқылы жетті. Импрессионист Камиль Писсарро 1880-жылдардың ортасы мен 1890-жылдардың басында неоимпрессионистік идеялармен тәжірибе жасады. Ол "романтикалық импрессионизм" деп атаған нәрсеге қанағаттанбады, ал өмірінің соңғы онжылдығында таза импрессионизмге оралғанға дейін "ғылыми импрессионизм" деп атаған пуантилизмді зерттеді. Винсент ван Гог өзінің сезімдері мен көңіл күйін жеткізу үшін көбінесе жарқын түстер мен айқын соққыларды қолданды. Постимпрессионист суретшілер жиі бірге көрмелер ұйымдастырғанмен, біртұтас қозғалыс мәселесінде келіспеді. Дегенмен, барлық суретшілердің туындыларындағы үйлесімділік пен құрылымдық құрастырудың абстрактілі мәселелері табиғатты бейнелеуден басымдық алды. Серат сияқты суретшілер түс пен композицияға аса ғылыми көзқарас танытты.
Қайта қараулар мен түзетулер
Ревальд "«Пост-импрессионизм» термині өте нақты емес, бірақ өте қолайлы" деп жазды; қолайлы, себебі бұл термин 1886 жылдан бастап импрессионизмнен туындаған француз бейнелеу өнерімен шектелген. Ревальдтың тарихи деректерге қатысты көзқарасы талдауға негіделмеген, әңгімелеуге негіделген еді, және осы нүктеден кейін ол «көздердің өздері сөйлеуіне рұхсат беру» жеткілікті деп санады. 1913 жылы Монреаль өнер қауымдастығының көктемгі көрмесіне Рэндольф Хьютон, А. Я. Джексон және Джон Лайманның туындылары қосылды: олар Монреаль Daily Witness және Montreal Daily Star газеттерінде қатаң сынға ұшырады. Пост-импрессионизм Матиссте оқыған Лайманның суретін де қамтуға кеңейтілді. Лайман бұл терминнің қорғанында жазып, оны анықтады. Ол британдық көрмені қазіргі заманғы өнердің ұлы көрмесі деп сипаттады.
Канадалық суретшілер мен көрмелер
Канадада осы атпен көптеген әртүрлі суретшілер белгілі. Олардың ішінде Джеймс Уилсон Моррис, Джон Лайман, Дэвид Милн және Том Томсон, "Жетілік" тобының мүшелері, сондай-ақ Эмили Карр бар. 2001 жылы Ошауа қаласындағы Роберт МакЛафлин галереясы "Замананың тууы: Канададағы пост-импрессионизм, 1900-1920 жылдар" деген көшпелі көрмені ұйымдастырды.