Toni Price

Кіріспе

Тони Прайс (англ. Toni Price; 13 наурыз 1961 жылы туған) - американдық кантри-блюз әншісі, Остин, Техас, АҚШ.

Өмір және мансап

Прайс Филадельфияда, Пенсильванияда дүниеге келген. Оны асырап алған ата-анасы, Прайс, әжесіне орай Луиза Эстер деп атаған. Оның блюзге алғаш рет екінші буын блюзгер Бони Райт арқылы келген. Кейін Луизе Сиппи Уоллес және Виктория Спиви сияқты әйел блюз әншілерінің жазбаларын зерттей бастады, олардың музыкасынан Райт өзі үйренген. Луизе Нью-Джерсиге көшіп барды, онда ол мектепте оқып, ән айтуды бастады, содан кейін Нешвиллге, Теннессиге көшіп барды, онда жазғы саябақтар бағдарламасында 10-шы жылы таланттар байқауы болды, оған Тони Прайс ретінде кірді. Бұл оның алғашқы рет Нэшвилл сахнасында "One Tin Soldier" әнін орындаған кездегі бейнесі. Прайстың консервативті отбасы әсіресе музыкалық емес еді: "Мен асырап алынғандықтан, олар менден не күтуге болатынын білмеді, және меніңше, сіз не істесеңіз де, менің [туған] ата-анам музыкалық болғандықтан, сіз оны жасауға туылғансыз. Мүмкін, жоқ. Бірақ мен кішкентай кезімнен әнші болатынымды білетінмін. Мен сіздердің қалай жасағаныңызды немесе қандай да бір музыканттарды білетінімді білмедім, бірақ мен сол жерге жететінімді білетінмін". Прайс музыка жағынан Нэшвиллде өсті, онда ол бірнеше кантри және вестерн синглдерін жазды. Алайда ол "қатаң" Нешвилл музыка индустриясынан ренжіді. Ол 1989 жылы Остинде өткен Оңтүстік-Оңтүстік-Батыс музыка фестивалінде ойнауға шақыруды қабылдады. Қалалық музыка жанкүйерлері "осылай сүйіспеншілікпен жауап берді, сондықтан мен осыны айттым. Мен өз орнымды білемін". Мұнда ол жергілікті тұрғындармен кездесіп, үйренді, оның ішінде Антонийдің блюз түнгі клубының иесі Клиффорд Антон және оның екінші альбомын "Эй" шығарған Дерек О'Брайен сияқты Остин аймағының гитаристері бар. Ол Нешвиллдің кантри барында ән айта бастағаннан кейін көп ұзамай әнші Гвил Оуэнмен танысады, ол оның дебюттік альбомындағы 15 әннің сегізін (бірін бірге жазды) жазды. Прайс өзінің негізгі әсері ретінде Арета Франклин, Эммилу Харрис, Линда Ронштадт, Пэтси Клайн және Рей Чарльз әншілерін атайды. Swim Away and Price-тің екінші альбомы Hey (1995) күйшілері мен сыншыларынан мақтау алды. Оны жиі Пэтси Клайн ("Пэтси Клайн Харлиде") және Бонни Райтпен салыстырады. Прайс көптеген марапаттар алды, соның ішінде Жылдың әйел вокалисі (199497), Жылдың альбомы (Эй), Жылдың ән ("Тумблвид") және Жылдың блюз әртісі. Оның үшінші альбомы "Sol Power" Альпиндегі Техас қалашығындағы клубта жазылған. Sol Power (1999) - Техастың көрікті оңтүстік-батыс шөлдік жерлеріндегі кішкентай қаладағы Railroad Blues клубының акустикалық концерті. Бұл жердің табиғаты Тонидің сөзімен айтқанда, топты "шегіне дейін жеткізуге" талпындырды. Low Down and Up (1999) соңынан Midnight Pumpkin (2001), Born to Be Blue (2003), Talk Memphis (2007) және Cherry Sunday Orchestra (2010) фильмдері жарық көрді. Хьюстонда, Далласта немесе кездейсоқ басқа жерлерде музыкалық фестивальге жиі қатыспаса, Прайс үйіне және қызына жақын тұрады. "Менің осында жақсы жағдайға тап болдым", - деді Прайс NPR-дің Джон Бернеттке. "Менің ешқайда кетуімнің қажеті жоқ. Адамдар келіп, мені көреді, мен өте бақыттымын". 2007 жылдың маусым айына дейін 15 жыл бойы әр сейсенбі күні кешке Остиндегі Континентальдік клубта, музыка сүйер жандар Тони Прайс басқа да таланттармен бірдей жұлдызды әлеуетке ие деп санайды Джимми Вон, Стиви Рэй Вон, Лайл Ловетт және Нэнси Гриффит қалада шығарылған. "Менің достарымның біріне: "Неге ол танымал емес?" - деп сұрағанда, мен қатты қуандым. Мен олардың осылай айтқанын жақсы көремін, өйткені олар менің танымал болуым керек деп ойлайтын шығар. Меніңше, атақты болу - үлкен еңбек". Прайс 2007 жылдың маусым айында Сан-Диегоға көшіп барды, бірақ екі жылдан кейін, 2009 жылдың маусым айында, ол Остинге қайта оралды.

Price was born in Philadelphia, Pennsylvania. Her adoptive parents, the Prices, named her Luiese Esther after her grandmothers. Her first exposure to blues was through second generation blueswoman Bonnie Raitt. Luiese later began to study the recordings of women blues singers such as Sippie Wallace and Victoria Spivey, from whose music Raitt herself had learned. Luiese moved to New Jersey, where she started schooling and began singing, then moved to Nashville, Tennessee, where a summer parks program featured a talent contest in her 10th year, which she entered as Toni Price. This was her first recorded appearance on a Nashville stage, belting out "One Tin Soldier". Price's conservative family wasn't particularly musical: "Since I was adopted, they didn't know what to expect of me, and I believe you're born to do whatever it is you do that maybe my [birth] parents were musical. Maybe not. But I knew as a little bitty child I was going to be a singer. I didn't know how you did it or know any musicians, but I knew I would get there." Price musically grew in Nashville, where she recorded a few country and western singles. However, she felt frustrated by the 'rigid' Nashville music industry. She accepted an invitation to play the South by Southwest music festival in Austin in 1989. The town's music fans "just responded so lovingly that I said that's it. I know where I belong." Here she met and learned from the locals, who included Clifford Antone, owner of Antone's blues nightclub, and Austin area guitarists such as Derek O'Brien, who produced her second album, "Hey". Shortly after she began singing in country bars in Nashville, she met songwriter Gwil Owen, who wrote eight (one co written) of the 15 songs on her debut, Swim Away (1993). Price cites vocalists Aretha Franklin, Emmylou Harris, Linda Ronstadt, Patsy Cline, and Ray Charles as her major influences. Swim Away and Price's second album, Hey (1995), received praise from both fans and critics. She has been often compared with Patsy Cline ("Patsy Cline on a Harley") and Bonnie Raitt. Price has won numerous awards, including Female Vocalist of the Year (1994–97), Album of the Year (Hey), Song of the Year ("Tumbleweed"), and Blues Artist of the Year. Her third album, Sol Power, was recorded at a club in Texas's remote town of Alpine. Sol Power (1999) is an acoustic live set from the Railroad Blues Club in a tiny town in the picturesque southwestern desert lands of Texas. The landscape there inspired the band to, in Toni's words, "take it to the limit." Low Down and Up (1999) followed, and then came Midnight Pumpkin, (2001), Born to Be Blue (2003), Talk Memphis (2007), and Cherry Sunday Orchestra (2010). Except for infrequent appearances in Houston, Dallas, or an occasional music festival elsewhere, Price stays close to home and her daughter. "I have a sweet situation here," Price told John Burnett of NPR. "I don't have to go anywhere. People come and see me and I'm so, so lucky." every Tuesday night for 15 years until June 2007 at the Continental Club in Austin, where music lovers feel that Toni Price has the same star potential as other musical talents such as Jimmie Vaughan, Stevie Ray Vaughan, Lyle Lovett, and Nanci Griffith that the town produced. "My favorite thing someone says to one of my friends is, 'Why isn't she famous?' I love when they say that because that means they think maybe I'm good enough to be famous. To me, famous looks like a lot of work." Price relocated to San Diego in June 2007, but two years later, in June 2009, she moved back to Austin.