Кіріспе
Автоматты таксопокс. Қалдықтардың қатаю аймағы = Ерте палеоцен, Соңғы палеоцен. Сурет = Арктоцион Primaevus скелеті. JPG. сурет қолтаңбасы = А. primaevus скелеті. сурет2 = Arctocyon DB. jpg image2 caption = Arctocyon тіршілігін қалпына келтіру. Таксон = Arctocyon Authority = Blainville, 1841 Түр = †Arctocyon primaevus Бөлімшелер = Species Бөлімше = * †A. Акроген Газин, 1956 †А. corrugatus Коп, 1883 † А. Феррокс Коуп, 1883 †А. Некс Газин, 1956 †А. primaevus <small>Блейнвилл, 1841 Арктоцион, мүмкін, плантиградты, яғни аяқтарымен жерге түгел басып, бармақтарымен емес.
| fossil range = Early Paleocene Late Paleocene
| image = Arctocyon primaevus skeleton. JPG
| image caption = Skeleton of A. primaevus
| image2 = Arctocyon DB. jpg
| image2 caption = Life reconstruction of Arctocyon
| taxon = Arctocyon
| authority = Blainville, 1841
| type species = †Arctocyon primaevus
| subdivision ranks = Species
| subdivision = * †A. acrogenius Gazin, 1956
†A. corrugatus Cope, 1883
†A. ferox Cope, 1883
†A. nexus Gazin, 1956
†A. primaevus <small>Blainville, 1841 Arctocyon was likely plantigrade, meaning that it walked with its feet flat on the ground, rather than on its toes.
Сипаттама
Бұл тұқымдасқа жататын мүшелердің мөлшері әр түрлі болды: олар үлкен ит (мысалы, Арктоцион примаев) мөлшерінде болуы мүмкін, сонымен қатар кішкентай аю (мысалы, А. мумак) Арктоционның аяқтары салыстырмалы түрде қысқа және күшті болды, олар тырнақ тәрізді тырнақтармен жабдықталған. Бас сүйегі ұзын және мықты, оның үстіне айқын көрінетін сагиттальді қыртысы бар. Бұл күшті тағамды жеуге көмектеседі. Тісінде "өсімдікті" және "адамды" жейтін ерекшеліктер бар. Бұл тіс тістері аюдыкіне ұқсас, күшті әрі қатты ұсақталған (осыдан "айың ит" дегенді білдіретін Арктоцион атауы шыққан). Қақпақтары жапырақтарды жұлу үшін жарамды болған сияқты, ал иттер өте ұзын, олар тиімді тістерді құрады. Атап айтқанда, төменгі иттер ерекше дамыған және жоғарғыларына қарағанда әлдеқайда мықты және ұзын болған. Бұл айырмашылық Mentoclaenodon-дағыдай көп емес, оның жоғарғы иісі ұзын. А. primaevus түрінің қалдықтарын зерттеу Арктоционның бас сүйегінің ерекшелігін көрсетті. Кейбір ерекшеліктер көтерілу қабілетін көрсетеді, мысалы, аддуктор және абдуктор бұлшық еттерінің дамуы, саусақтың иілгіш бұлшық еттерінің дамуы (ол ұстап алу қабілетін қамтамасыз етті), өте қозғалмалы буындар, құрғақ бүрек және бес саусақты аяқ плантиграды. Алайда, өте жылжымалы аяқ буындарынан айырмашылығы, Арктоционның өте қатты артқы кеуде аймағы болды, ол заманауи сүтқоректілерде белгісіз, революциялық зигапофизмен сипатталады. Бірінші құйрық омыртқасының морфологиясы құйрықтың ұзын, күшті және бұлшықетті, қатты негізді болғанын көрсетеді: ол қозғалыс кезінде негізгі рөл атқарған болуы мүмкін. Артқы аяқтардың морфологиясы алдыңғы аяқтардың морфологиясына ұқсас болды: жамбас буынының қозғалмалы буынының адакторлары, флексорлары мен ротаторларының дамуы жоғары дамыған. Типтік түрі - Arctocyon primaevus, ол Франциядағы әртүрлі кен орындарынан көптеген қалдықтармен танымал. Бұл тұқымдасқа жататын басқа да түрлер Солтүстік Америкада белгілі: Эдвард Дринкер Коуп 1883 жылы сипаттаған және Нью-Мексико, Вайоминг, Альберта және Монтанада табылған қазбалардан белгілі А. ферокс, Еуропалық түрлерге ұқсас. А. мумак, ең ірі түрін Ван Вален 1978 жылы сипаттады және кейін Вайомингте, Техаста, Колорадода және Саскачеванда табылды. Алғашында оқшауланған жақ сүйегімен танылған бұл түр 1963 жылы Вайоминг штатындағы Бигхорн алабында табылған толық емес сүйектің арқасында жақсы зерттелді. Солтүстік Американың басқа түрлері - А. corrugatus және А. acrogenius; олардың кейбір үлгілері А. mumak түріне жатқызылады. Германияда Арктоционға қатысты басқа да қалдықтар табылған. Арктоцион - арктоциондар тұқымдасының епонимдік туысы, бұл архаикалық сүтқоректілердің белгісіз туыстығы бар тобы, бір кездері кондиляртралардың гетерогендік тәртібіне жатқызылған және қазіргі уақытта базальдық Артиодактилалар немесе Ferae-ге жатқызылған. Арктоционға өмір сүрген ең ірі арктоциондар кіреді және ол топтың мамандандырылған мүшесі болды. Арктоционға ұқсас Арктоционидтер де француз палеоцендік шөгінділерінде кездеседі, бірақ олардың өлшемдері кішірек және денесі жұқарақ. Тағы бір қызықты арктоционид - ментоклаенодон, оның қояншалары одан да ұзын.
Палеоэкология
Бұл жануардың тамағы барлық нәрсені жейтін болуы мүмкін: моларифомды тістер Арктоционның тістері өсімдік материалдарын ұнтақтай алатынын көрсетеді, бірақ қисайтушы тістер, әсіресе үлкен иттер, етпен тамақтану қабілетін көрсетеді. Мүсіннің сүйек сүйегі де аралас тамақтануды білдіреді, тіпті қазіргі сүтқоректілерде мұндай морфология болмаса да. Арктоционның кейбір түрлері (мысалы, А. primaevus) ағашқа көтерілу қабілеті бар екені сөзсіз, ал басқалары (А. mumak) жер бетінде өмір сүрген және қазбашы немесе тіпті фоссориалдық болуы мүмкін. Бір зерттеуде A. primaevus морфологиялық жағынан басқа сүтқоректілерге қарағанда, Sparassodonta сияқты кейбір жойылып кеткен Оңтүстік Американың сөмкелі сүтқоректілеріне көбірек ұқсас екендігі көрсетілген. Жалпы көлемі мен пропорциялары Борьяна мен Протилацинус араласқан, ал кейбір сипаттамалары (омыртқа жағындағы қырқалар мен процестердің дамуы) оны Протилацинуспен ұқсас етті. Жалпы алғанда, Арктоцион және оның жақын туыстары, олардың ит тәрізді тістері мен моларифтік тістері бар нәрсені жейтін диетаны көрсетеді, ал қаңқасы құйрықты жануарларға қарағанда етшілерге көбірек ұқсайды, бұл ерекше ерекшеліктердің мозаикасын білдіреді, сондықтан олардың палеобиологиясы мен палеоэкологиясын анықтау өте қиын.