Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сурет салу жанры Гиперреализм - сурет салу мен мүсін жасау жанры, ол жоғары ажыратылымдағы фотосуретті еске салады. Гиперреализм фотореализмнің жетістігі болып саналады, ол суреттер мен мүсіндерді жасау үшін қолданылатын әдістер арқылы жасалады. Бұл термин негізінен 1970 жылдардың басынан бастап дамыған АҚШ пен Еуропадағы тәуелсіз өнер қозғалысы мен өнер стиліне қолданылады. Кароль Фейерман - Дуэйн Хансон мен Джон Де Андреамен бірге гиперреализм қозғалысының бастауышы.
Genre of painting
Hyperrealism is a genre of painting and sculpture resembling a high resolution photograph. Hyperrealism is considered an advancement of photorealism by the methods used to create the resulting paintings or sculptures. The term is primarily applied to an independent art movement and art style in the United States and Europe that has developed since the early 1970s. Carole Feuerman is the forerunner in the hyperrealism movement along with Duane Hanson and John De Andrea.
Тарих
Искусство сатушы Изи Брашо француз сөзін қолданды гиперреализм, яғни гиперреализм, 1973 жылы Брюсселдегі галереясында үлкен көрме мен каталогтың атауы ретінде. Көрмеде американдық фотореалистер Ралф Гоингс, Чак Клоуз, Дон Эдди, Роберт Бектел және Ричард Маклин болды; бірақ оған Доменико Гноли, Герхард Рихтер, Конрад Клапек және фр. Содан бері гиперреализмді фотореалистердің әсерінен суретшілерге қолдану үшін еуропалық суретшілер мен дилерлер қолданды. Қазіргі кездегі еуропалық гиперреалистік суретшілер арасында Готфрид Хельнвейн, Виллем ван Велдхуйзен және Тьяльф Спарнаэй, Роджер Виттевронгель, сондай-ақ француз Пьер Баррая, Жак Боден, Рональд Боуэн, Франсуа Брик, Жерар Шлосер, Жак Монори, Бернард Рансилак, Жиль Айло және Жерар Фромэнджер бар. ХХІ ғасырдың басындағы гиперреализм фотореализмнің эстетикалық қағидаларына негізделген. Америкалық суретші Денис Петерсон, оның ізашарлық жұмыстары фотореализмнің бір тармағы ретінде қарастырылады, алғаш рет "гиперреализмді" жаңа қозғалысқа және оның суретшілер тобына қатысты қолданды. Грэм Томпсон: "Фотографияның өнер әлеміне қалай сіңірілгенінің бір көрінісі - 1960 жылдардың аяғы мен 1970 жылдардың басында фотореалистік сурет салудың табысы. Ол супер-реализм немесе гипер-реализм деп те аталады, ал Ричард Эстес, Денис Петерсон, Одри Флэк және Чак Клоуз сияқты суретшілер жиі фотосуреттерден суреттерге ұқсайтын суреттер жасаған". Гиперреалистік суретшілер мен мүсіншілер фотосуреттерді анықтама көзі ретінде пайдаланады, одан көбірек нақты және егжей-тегжейлі рендеринг жасау үшін, көбінесе фотореализмнен айырмашылығы, суреттерінде баяндаушы және эмоционалды. Қатаң фотореалистік суретшілер фотосуреттерді еліктеуге бейім болды, барлық кескіндік дизайнға сәйкес келетін белгілі бір шекті детальдарды алып тастады немесе алып тастады. Олар жиі адамның сезімдерін, саяси құндылықтарын және баяндау элементтерін қалдырады. Поп-арттан дамығандықтан, фотореалистік кескіндеме стилі ерекше тығыз, дәл және механикалық, күнделікті бейнелерге баса назар аударған. Гиперреализм, суретке түсіру болғанымен, суреттелген тақырыпқа жұмсақ, әлдеқайда күрделі назар аударып, оны тірі, нақты нысан ретінде көрсетеді. Гиперреалистік суреттер мен мүсіндердегі бұл заттар мен көріністер түпнұсқа фотосуретте көрінбеген шындықтың елесін тудыру үшін мұқият егжей-тегжейлі сипатталған. Бұл олардың сюрреалистік екенін айтпауға болады, өйткені иллюзия (симуляцияланған) шындықтың сенімді бейнесі болып табылады. Гиперреализм Жан Бодриярдың философиясында "әдетте ешқашан болмаған нәрсенің симуляциясы" деп аталады. Гиперреалистер жалған шындықты, шындықты симуляциялауға негізделген сенімді иллюзияны, яғни цифрлық фотосуретті жасайды. Гиперреалистік суреттер мен мүсіндер - бұл цифрлық камералар түсіріп, компьютерде көрсететін өте жоғары ажыратылатын суреттердің нәтижесі. Фотореализм аналогты фотосуретке еліктегендей, гиперреализм цифрлық бейнелерді қолданады және шындықтың жаңа сезімін жасау үшін кеңейтеді. Гиперреалистік суреттер мен мүсіндер көрерменге жоғары ажыратылуы бар, бірақ әлдеқайда мұқият өңделген суреттер елесін береді.
The art dealer Isy Brachot coined the French word hyperréalisme, meaning hyperrealism, as the title of a major exhibition and catalogue at his gallery in Brussels in 1973. The exhibition was dominated by such American photorealists as Ralph Goings, Chuck Close, Don Eddy, Robert Bechtle and Richard McLean; but it included such influential European artists as Domenico Gnoli, Gerhard Richter, Konrad Klapheck, and fr. Since then, hyperealisme has been used by European artists and dealers to apply to painters influenced by the photorealists. Among contemporary European hyperrealist painters we find Gottfried Helnwein, Willem van Veldhuizen and Tjalf Sparnaay, Roger Wittevrongel, as well as the French Pierre Barraya, Jacques Bodin, Ronald Bowen, François Bricq, Gérard Schlosser, Jacques Monory, Bernard Rancillac, Gilles Aillaud and Gérard Fromanger. Early 21st century hyperrealism was founded on the aesthetic principles of photorealism. American painter Denis Peterson, whose pioneering works are universally viewed as an offshoot of photorealism, first used "hyperrealism" to apply to the new movement and its splinter group of artists. Graham Thompson wrote "One demonstration of the way photography became assimilated into the art world is the success of photorealist painting in the late 1960s and early 1970s. It is also called super realism or hyper realism and painters like Richard Estes, Denis Peterson, Audrey Flack, and Chuck Close often worked from photographic stills to create paintings that appeared to be photographs." Hyperrealist painters and sculptors use photographic images as a reference source from which to create a more definitive and detailed rendering, one that often, unlike photorealism, is narrative and emotive in its depictions. Strict Photorealist painters tended to imitate photographic images, omitting or abstracting certain finite detail to maintain a consistent over all pictorial design. They often omitted human emotion, political value, and narrative elements. Since it evolved from pop art, the photorealistic style of painting was uniquely tight, precise, and sharply mechanical with an emphasis on mundane, everyday imagery. Hyperrealism, although photographic in essence, often entails a softer, much more complex focus on the subject depicted, presenting it as a living, tangible object. These objects and scenes in hyperrealism paintings and sculptures are meticulously detailed to create the illusion of a reality not seen in the original photo. That is not to say they're surreal, as the illusion is a convincing depiction of (simulated) reality. Textures, surfaces, lighting effects, and shadows appear clearer and more distinct than the reference photo or even the actual subject itself. Hyperrealism has its roots in the philosophy of Jean Baudrillard, "the simulation of something which never really existed." As such, hyperrealists create a false reality, a convincing illusion based on a simulation of reality, the digital photograph. Hyperreal paintings and sculptures are an outgrowth of extremely high resolution images produced by digital cameras and displayed on computers. As photorealism emulated analog photography, hyperrealism uses digital imagery and expands on it to create a new sense of reality. Hyperrealistic paintings and sculptures confront the viewer with the illusion of manipulated high resolution images, though more meticulous.
Стилі мен әдістері
Гиперреалистік стильде егжей-тегжейлі және тақырыптарға көбірек көңіл бөлінеді. Гиперреалистік суреттер мен мүсіндер фотосуреттердің нақты түсіндірмесі емес, сондай-ақ олар белгілі бір көріністің немесе тақырыптың нақты көрінісі емес. Оның орнына олар қосымша, көбінесе нәзік сурет элементтерін қолданады, бұл шын мәнінде жоқ немесе адам көзімен көрінбейтін шындықтың иллюзиясын тудырады. Сонымен қатар, олар эмоционалдық, әлеуметтік, мәдени және саяси тақырыптық элементтерді суреттелген визуалды иллюзияның кеңейтілуі ретінде енгізе алады; фотореализмнің ескі және әлдеқайда тура мағыналы мектебінен айқын ауытқу. Гиперреалистік суретшілер мен мүсіншілер бейнелерді панелге немесе қалыпқа көшірудің кейбір механикалық тәсілдерін, соның ішінде алдын ала суреттер немесе гризель астындағы бояулар мен қалыптарды қарастырады. Фотографиялық слайд проекциялары немесе мультимедиалық проекторлар суреттерді панелдерге түсіру үшін қолданылады, сонымен қатар дәлдікті қамтамасыз ету үшін тор сияқты қарапайым әдістер қолданылуы мүмкін. Скульптуралар адам денесіне немесе қалыпқа тікелей қолданылатын полиэстерлерді пайдаланады. Гиперреализм жалған шындықты елестету үшін жоғары деңгейдегі техникалық шеберлік пен виртуоздықты талап етеді. Осылайша, гиперреализм суретке түсірудің тереңдігі, перспективасы және фокус ауқымы сияқты шектеулерді қамтиды және жиі пайдаланады. Цифрлық кескіндерде кездесетін аномалиялар, мысалы, фрактализация, кейбір гиперреалистік суретшілер, мысалы, Чак Клоуз, Денис Петерсон, Берт Монрой және Роберт Бектел сияқты олардың цифрлық шығу тегін атап өту үшін пайдаланылады.
The hyperrealist style focuses much more of its emphasis on details and the subjects. Hyperreal paintings and sculptures are not strict interpretations of photographs, nor are they literal illustrations of a particular scene or subject. Instead, they use additional, often subtle, pictorial elements to create the illusion of a reality which in fact either does not exist or cannot be seen by the human eye. Furthermore, they may incorporate emotional, social, cultural and political thematic elements as an extension of the painted visual illusion; a distinct departure from the older and considerably more literal school of photorealism. Hyperrealist painters and sculptors make allowances for some mechanical means of transferring images to the canvas or mold, including preliminary drawings or grisaille underpaintings and molds. Photographic slide projections or multi media projectors are used to project images onto canvases and rudimentary techniques such as gridding may also be used to ensure accuracy. Sculptures utilize polyesters applied directly onto the human body or mold. Hyperrealism requires a high level of technical prowess and virtuosity to simulate a false reality. As such, hyperrealism incorporates and often capitalizes upon photographic limitations such as depth of field, perspective and range of focus. Anomalies found in digital images, such as fractalization, are also exploited to emphasize their digital origins by some hyperrealist painters, such as Chuck Close, Denis Peterson, Bert Monroy and Robert Bechtle.
Тақырыптар
Тақырыбы портреттерден, бейнелеу өнерінен, натюрморттардан, пейзаждардан, қала көріністерінен және повесть көріністерінен тұрады. Соңғы гиперреалистік стиль фотореализмге қарағанда әлеуметтік, мәдени немесе саяси тақырыптарға баса назар аударған нақты кескіндік егжей-тегжейлі. Бұл фотореализмнің жаңа түріне қарама-қайшы келеді, фотосуреттегі аномалиялардан қашып отырады. Гиперреалистік суретшілер бірден нақты фотосуреттерді үлгілейді және жетілдіреді, оптикалық сенімді визуалды шындықтың иллюзиясын жасайды, көбінесе әлеуметтік немесе мәдени контекстте. Кейбір гиперреалистер тоталитарлық режимдер мен үшінші әлемнің әскери үкіметтерін жеккөрушілік пен төзімсіздік мұрасының баяндамалары арқылы әшкереледі. Денис Петерсон мен Готфрид Хельнвайн өздерінің еңбектерінде қоғамдық құлдыраудың саяси және мәдени ауытқуларын суреттеді. Питерсонның еңбегі Хельнвейн Холокосттың өткен, қазіргі және болашақ ауытқуларына бағытталған әдеттегіден тыс баяндамалық шығарманы дамытты. Провокациялық тақырыптарға геноцидтің құпиялы бейнелері, оның қайғылы салдары мен идеологиялық салдары кіреді. Тематикалық тұрғыдан бұл даулы гиперреалистік суретшілер агрессивті түрде аңыз суреттер арқылы арамдалған адам жағдайына феноменологиялық орта ретінде қарсы тұрды. Бұл суреттер - адам баласына жасалған қатыгездікке қатысты тарихи түсініктеме. Гиперреалистік суреттер мен мүсіндер нәзік жарық пен көлеңке әсері арқылы нақты беріктік пен физикалық көріністі жасайды. Суреттің алдыңғы жағына жақын пішіндер, нысандар мен аймақтар визуалды түрде кенептің алдыңғы жазықтығынан тыс көрінеді; және мүсіндер жағдайында, егжей-тегжейлі табиғаттағыдан да айқын болады. Гиперреалистік суреттер әдетте түпнұсқа фотосуреттік дереккөзден 10-20 есе үлкен, бірақ түс, дәлдік және егжей-тегжейлі өте жоғары ажыратылымын сақтайды. Көптеген суреттер акрил, май немесе екеуінің үйлесімін қолдана отырып, аэрографпен жасалады. Рон Муэктің өмірге ұқсас мүсіндері өмірден әлдеқайда үлкен немесе кіші масштабта жасалған және полиэстер шайырларын және бірнеше қалыптарды мұқият қолдану арқылы өте сенімді түрде аяқталады. Берт Монройдың цифрлық суреттері фотосуреттерден алынған нақты суреттер сияқты көрінеді, бірақ олар толығымен компьютерде жасалған.
Subject matter ranges from portraits, figurative art, still life, landscapes, cityscapes and narrative scenes. The more recent hyperrealist style is much more literal than photorealism as to exact pictorial detail with an emphasis on social, cultural or political themes. This also is in stark contrast to the newer concurrent photorealism with its continued avoidance of photographic anomalies. Hyperrealist painters at once simulate and improve upon precise photographic images to produce optically convincing visual illusions of reality, often in a social or cultural context. Some hyperrealists have exposed totalitarian regimes and third world military governments through their narrative depictions of the legacy of hatred and intolerance. Denis Peterson and Gottfried Helnwein depicted political and cultural deviations of societal decadence in their work. Peterson's work Helnwein developed unconventionally narrative work that centered on past, present and future deviations of the holocaust. Provocative subjects include enigmatic imagery of genocides, their tragic aftermath and the ideological consequences. Thematically, these controversial hyperreal artists aggressively confronted the corrupted human condition through narrative paintings as a phenomenological medium. These lifelike paintings are an historical commentary on the grotesque mistreatment of human beings. Hyperreal paintings and sculptures further create a tangible solidity and physical presence through subtle lighting and shading effects. Shapes, forms and areas closest to the forefront of the image visually appear beyond the frontal plane of the canvas; and in the case of sculptures, details have more clarity than in nature. Hyperrealistic images are typically 10 to 20 times the size of the original photographic reference source, yet retain an extremely high resolution in color, precision and detail. Many of the paintings are achieved with an airbrush, using acrylics, oils or a combination of both. Ron Mueck's lifelike sculptures are scaled much larger or smaller than life and finished in incredibly convincing detail through the meticulous use of polyester resins and multiple molds. Bert Monroy's digital images appear to be actual paintings taken from photographs, yet they are fully created on computers.