Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австрия композиторы және органшы (1690-1770) Готлиб Муффат (1690 жылы 25 сәуір - 1770 жылы 9 желтоқсан), Георг Муффаттың ұлы, 1711 жылдан бастап Венада Иоганн Фукстің қолында Hofcholar болып қызмет етті және 1717 жылы Hofkapelle-де үшінші сот органшысының лауазымына тағайындалды. Ол уақыт өте келе қосымша міндеттерге ие болды, соның ішінде император отбасы мүшелеріне, соның ішінде болашақ император Мария Терезаға нұсқау берді. 1729 жылы екінші органшы, 1741 жылы Мария Терезияның таққа отырғанынан кейін бірінші органшы болды. 1763 жылы патша сарайындағы қызметен кетті.
Austrian composer and organist (1690 1770)
Gottlieb Muffat (25 April 1690 – 9 December 1770), son of Georg Muffat, served as Hofscholar under Johann Fux in Vienna from 1711 and was appointed to the position of third court organist at the Hofkapelle in 1717. He acquired additional duties over time including the instruction of members of the Imperial family, among them the future Empress Maria Theresa. He was promoted to second organist in 1729 and first organist upon the accession of Maria Theresa to the throne in 1741. He retired from official duties at the court in 1763.
Композициялар
Муффаттың композициялық шығармашылығы негізінен клавиатуралық музыкамен шектелген. Ол өзінің 72 Versetl sammt 12 Toccaten (Вена, 1726) жинағында жарияланған қысқа литургиялық фугаларда контрапунктист ретінде айтарлықтай шеберлік танытады. Бұл шығармалар литургиялық музыкаға консервативті көзқарас танытады, өйткені олар киелі үйдің реті бойынша ұйымдастырылған, ал кіріспе токта және әр реті үшін тұрақты сандағы тармақтар бар. Екінші басылымы - "Componimenti musicali per il cembalo" (Аугсбург, шамамен. 1736), өзінің көзқарасында прогрессивтірек. Алты сюитадан тұратын бұл жинақ дәстүрлі Allemande, Courante және Saraband форматын сақтап, сол дәуірдегі австрогерман музыкасына тән әшекейлермен безендірілген. Кейбір қимылдарға тіпті француз тілінде "La Coquette" немесе "L'aimable Esprit" сияқты қиялға толы атаулар беріледі, өйткені олар клавесинисттер арасында танымал болды. Бұл жинақтағы шығармалар қысқа, қарапайым сөз тіркестерімен және анық мотивтермен сипатталады. Бұл еңбектің алғы сөзінде 57 әшекейдің белгілері мен орындау нұсқаулары бар әшекей кестесі бар. Мұфаттың шығармаларының көп бөлігі әлі жарияланбаған, бірақ онда үлкен қызығушылық туғызатын музыка бар. Оның 32 рицеркаре мен 19 канзонадан тұратын қолжазбасы ерекше, өйткені ол 17 ғасырдың үлгілеріне негізделген оның дәуіріндегі ең үлкен еңбек. Фукстің барлық шәкірттері сияқты, Муффат та өзінің шәкірттік жылдары Фрескобальди мен Фробергердің музыкасын зерттеген болар. Ричеркареде Мюффет антикалық стильдің шебері екенін көрсетеді. Бастапқы барокконың қолданылуын ұстанғаннан кейін контрапунктикалық ricercare ашық ұпайда жазылған және итальяндық шеберлердің модальділігі мен секциялық құрылымын сақтайды. Канзоналар 16-ғасырлық вокалды мотетке негізделген және стилі жан-жақты және идиомалық аспаптық. Сондай-ақ, қолжазбада әлі күнге дейін 24 Токката мен Капричио бар. Бұл Муффаттың ерекшелігі. Токкатаның екі стилі осы жинақта кездеседі: бір түрі қолдауы бар хордалық құрылымның үстінде гүлді мелодиялық сызықты көрсетеді, ал екінші түрі қарама-қарсы темптерді, метрлерді және текстураларды біріктіретін қима форманы пайдаланады. Капричио әр түрлі стильдерді, соның ішінде прелюдия, өнертабыс және би түрлерін білдіреді.
Muffat's compositional output is primarily limited to keyboard music. He shows considerable skill as a contrapuntist in the short liturgical fugues published in his first collection 72 Versetl sammt 12 Toccaten (Vienna, 1726). These pieces reflect a conservative approach to liturgical music in that they are organized in the order of the church tones with an introductory toccata and a regular number of versets for each tone. His second publication, Componimenti musicali per il cembalo (Augsburg, ca. 1736), is more progressive in its outlook. This collection of six suites, while maintaining the traditional Allemande, Courante and Saraband format, is more lavishly ornamented than was characteristic of Austro German music of that era. Some of the movements are even given fanciful French titles like La Coquette or L'aimable Esprit as were popular among the clavecinistes. Short, simple phrases and clear motives characterize the pieces in this set. The preface to this work contains an ornamentation table with symbols and performance instructions for 57 ornaments. Much of Muffat's output remains unpublished, though it nonetheless contains much music of great interest. His manuscript containing 32 ricercare and 19 canzonas is remarkable in that it is the largest body of work from his era based on 17th century models. Like all pupils of Fux, Muffat would have studied the music of Frescobaldi and Froberger during his years of apprenticeship. In the ricercare, Muffat shows himself to be a master of the stile antico. Following the usage of the early Baroque, the contrapuntal ricercare are notated in open score and preserve the sense of modality and sectional structure of the Italian masters. The canzonas are modeled on the 16th century vocal motet and are livelier and more idiomatically instrumental in style. Also still in manuscript are the 24 Toccatas and Capriccios. a pairing which seems to be unique to Muffat. Two styles of toccatas appear in this collection: one type features a florid melodic line over a supporting chordal structure and the second type utilizes a sectional form that juxtaposes contrasting tempi, meters and textures. The capriccios represent a variety of styles including prelude, invention, and dance forms.
Мюффет пен Гендел
Генделдің замандастарынан, соның ішінде Муффаттан мол қарыз алғаны белгілі. Бұл адал емес сияқты көрінетін іс-әрекет үшін Генделді жамандау оңай болса да, бұл оның композитор ретінде дәрежесін төмендете алмайды және екі жаққа да қатты алаңдатпайды. Гендель мен Мюффаттың бір-бірін жеке түрде білгені белгісіз, бірақ олардың еуропалық астаналарда жетекші музыканттар ретінде ұстанымы кем дегенде өзара хабардар болуын білдіруі мүмкін. Мұфаттың өз қолымен Гендельдің "Suites des pieces" (1720) суреті бар, оны Муфат өзінің дизайнының бірнеше нұсқасымен бірге көптеген әшекейлермен қамтамасыз етті. "Хогвуд" 2007 жылғы қазіргі заманғы басылымы. Мұфат сонымен қатар Генделдің клавиатура үшін 6 фугасының (1735) HWV 605610 нұсқасын жасады, бірінші басылымы Хогвуд 2008 қолжазбасынан. Өз кезегінде Гендель Мюффеттің "Музыкалық композицияларынан" көп нәрсе алған көрінеді, кем дегенде 18 шығармасы Генделдің шығармашылығында 30 рет кездеседі. Генделдің "Ода Святой Цецилии" Муффатқа ең көп қарыздар, бес шығарманың материалдары партитураға қайта өңделген. Темаларды толық қайта пайдаланғанымен қатар, Гендель қарсы тақырыптар мен жалғау сөз тіркестерін де қолданды. Мұндай мысалдар Генделдің "Иерусалимдегі ғибадат" атты ораторийлерінен кездеседі. Самсонға арналған увертюраның екінші қозғалысындағы рухты фугада Componimenti Musicali-ден Муффат фугасы кеңінен қолданылады және осыған ұқсас қарыз алу Яһуда Маккавейге арналған увертюраның үшінші қозғалысында кездеседі. Ешуаның 2-ші актісін бастайтын наурыз - Ригадонның Муффаттың қайта өңдеуі.
It is well established that Handel borrowed copiously from his contemporaries, including Muffat. While it would be easy to cast aspersions at Handel for this seemingly dishonest practice, it hardly diminishes his stature as a composer and probably would not have created much consternation for either party. It is not known with certainty whether Handel and Muffat had any personal knowledge of each other, but their positions as leading musicians in major European capitals might imply at least a mutual awareness. There is a copy, in Muffat's own hand, of Handel's Suites des pieces (1720) which Muffat supplied with numerous ornaments along with a few variants of his own design. Modern edition by Hogwood 2007. Muffat as well did his own version of Handel's 6 Fugues for Keyboard (1735) HWV 605–610, first edition from the manuscript by Hogwood 2008. For his part, Handel seems to have borrowed extensively from Muffat's Componimenti Musicali with at least 18 of these pieces appearing 30 times in Handel's output. Handel's Ode to St. Cecilia's Day seems to owe the greatest debt to Muffat, with material from five pieces being reworked into the score. Not only were themes reused in their entirety, but also counter subjects and continuing phrases were put to use by Handel. More such examples appear in Handel's oratorios Joshua, Samson, and Judas Maccabeus. The spirited fugue in the second movement of the Overture to Samson makes extensive use of a Muffat fugue from Componimenti Musicali and a similar borrowing occurs in the third movement of the Overture to Judas Maccabeus. The March which begins Act II of Joshua is a reworking of a Rigaudon by Muffat.