Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австрия композиторы (1736–1809)
Austrian composer (1736–1809)
Иоганн Георг Альбрехтсбергер (3 ақпан 1736 – 7 наурыз 1809) – австриялық композитор, органды ойнаушы және музыка теориясының маманы, сонымен қатар Людвиг ван Бетховеннің ұстаздарының бірі. Ол Гайдн мен Моцарттың досы да болды.
Johann Georg Albrechtsberger (3 February 1736 – 7 March 1809) was an Austrian composer, organist, and music theorist, and one of the teachers of Ludwig van Beethoven. He was also a friend of Haydn and Mozart.
Өмірбаян
Альбрехтсбергер Венаға жақын орналасқан Клостернеубург қаласында дүниеге келген. Ол бастапқыда Мелк аббаттығында музыканы, ал Венадағы бенедикт семинариясында философияны оқыды және өз заманының ең білімді және шебер контрапунктшілерінің біріне айналды. Альбрехтсбергердің алғашқы сыныптастарының арасында Майкл Хайдн мен Франц Иозеф Ауман болды. 1755 жылы Раабта, ал 1757 жылы Мария Таферльде органшы болып жұмыс істегеннен кейін, ол Мелк аббаттығында Thurnermeister қызметіне тағайындалды. 1772 жылы Вена сарайының органшысы, ал 1792 жылы Санкт-Штефан соборының капельмейстері болып тағайындалды. Теория шебері ретінде оның танылуы Австрия астанасына көптеген шәкірттерді тартты, олардың кейбірі кейін көрнекті музыканттарға айналды. Олардың ішінде Иоганн Непомук Хуммель, Игнац Мошелес, Йозеф Вейгль, Людвиг Вильгельм Теппер де Фергюсон, Антонио Казимир Картеллери, Людвиг ван Бетховен, Антон Рейха және Франц Ксавер Вольфганг Моцарт есімдері болды. Бетховен 1792 жылы Иозеф Хайднтан сабақ алу үшін Венаға келді, бірақ оның туындыларына назар аударудың немесе түзетудің қажеті болмағандықтан тез ашуланды. Хайдн өзінің досы Альбрехтсбергерді ұсынды, содан кейін Бетховен гармония мен контрапунктты оқыды. Оқуын аяқтағаннан кейін жас шәкірт: «Сабыр, еңбекқорлық, жабырлылық және адалдық табысқа жеткізеді» деп атап өтті, бұл Альбрехтсбергердің өзінің композициялық философиясын көрсетеді. Альбрехтсбергер Венада қайтыс болды; оның қабірі Санкт-Маркс зиратында орналасқан.
Albrechtsberger was born at Klosterneuburg, near Vienna. He originally studied music at Melk Abbey and philosophy at a Benedictine seminary in Vienna, and became one of the most learned and skilful contrapuntists of his age. Albrechtsberger's earliest classmates included Michael Haydn and Franz Joseph Aumann. After being employed as organist at Raab in 1755 and Maria Taferl in 1757, he was appointed Thurnermeister back at Melk Abbey. In 1772 he was appointed organist to the court of Vienna, and in 1792 Kapellmeister of St. Stephen's Cathedral. His fame as a theorist attracted to him in the Austrian capital a large number of pupils, some of whom afterwards became eminent musicians. Among these were Johann Nepomuk Hummel, Ignaz Moscheles, Josef Weigl, Ludwig Wilhelm Tepper de Ferguson, Antonio Casimir Cartellieri, Ludwig van Beethoven, Anton Reicha and Franz Xaver Wolfgang Mozart. Beethoven had arrived in Vienna in 1792 to study with Joseph Haydn, but quickly became infuriated when his work was not being given attention or corrected. Haydn recommended his friend Albrechtsberger, with whom Beethoven then studied harmony and counterpoint. On completion of his studies, the young student noted, "Patience, diligence, persistence, and sincerity will lead to success", which reflects upon Albrechtsberger's own compositional philosophy. Albrechtsberger died in Vienna; his grave is in St. Marx cemetery.
Композициялар
Оның жарияланған шығармалары фортепиано мен органға арналған прелюдиялар, фугалар мен сонаталардан, скрипкалық квартеттерден және тағы да басқалардан тұрады. Бірақ оның вокалдық және аспаптық шығармаларының көп бөлігі тек қолжазба күйінде сақталған. Олар Венаның «Музыка достары қоғамы» кітапханасында сақтаулы. Оның ең танымал шығармаларының бірі – Альт тромбоны мен оркестрге арналған B мажорлық концерті (1759). Тромбонға классикалық кезеңде жазылған шығармалар аз болғандықтан, оның концерті тромбоншілер қауымдастығында жиі аталып өтеді. Ол сонымен қатар мандолаға арналған концертті де жазған, ол 1914 жылы жарық көрген «Гитара мен мандолин» кітабында жақсы бағаланған. Оның музыкаға сіңірген ең құнды үлесі – теориялық еңбектерінде болды. 1790 жылы Лейпцигте композиция туралы трактат жариялады, оның үшінші басылымы 1821 жылы шықты. Оның гармония туралы жазбаларының үш томдық жинағы 1826 жылы оның шәкірті Игнац фон Сейфридтің (1776–1841) күтуімен жарық көрді. Оның ағылшын тіліне аудармасы 1855 жылы Novello баспасынан жарық көрді. Оның оқыту сабақтарының тікелей жалғасын оның шәкірті Антон Рейха арқылы көруге болады, ол 1818 жылдан 1836 жылы қайтыс болғанға дейін Париж консерваториясында контрапункт және фугадан сабақ берген алғашқы профессор болды. Рейха өз оқытуы және теориялық еңбектері арқылы кең аудиторияға жетті, оның еңбектері 19 ғасырдың көп бөлігінде консерваторияда стандартты анықтамалық материал ретінде қолданылды және Карл Черни аударған нұсқасы неміс тілінде де жарық көрді.
His published compositions consist of preludes, fugues and sonatas for the piano and organ, string quartets, etc. ; but the greater proportion of his works, vocal and instrumental, exists only in manuscript. They are in the library of the Vienna Gesellschaft der Musikfreunde. One of his most notable works is his Concerto for Alto Trombone and Orchestra in B Major (1759). As the trombone has few works dating back to the classical period, his concerto is often highlighted by the trombone community. He also wrote a Concerto for the Mandola, Op. 27, discussed positively in the 1914 book The Guitar and Mandolin. Possibly the most valuable service he rendered to music was in his theoretical works. In 1790 he published at Leipzig a treatise on composition, of which a third edition appeared in 1821. A collection of his writings on harmony, in three volumes, was published under the care of his pupil Ignaz von Seyfried (1776–1841) in 1826. An English version of this was published by Novello in 1855. A continuous thread can be traced from his teaching through that of his pupil Anton Reicha, who went on to become the first Professor of Counterpoint and Fugue at the Paris Conservatoire from 1818 until his death in 1836, and who in turn reached a wide audience through both his own teaching and his theoretical writings, which were standard reference at the Conservatoire for most of the 19th century, and translated into German by Carl Czerny.