Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Борис Александрович Штейфон (1881-1945), Ресей генерал-лейтенанты және нацистік әріптесі (1881-1945) Борис Александрович Штейфон (1881 жылғы 6 желтоқсан - 1945 жылғы 30 сәуір) - Ресей империясының армиясының генерал-лейтенанты, кейіннен антикоммунистік ақ армияның генералы және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Югославияда Германияның Сербияны басып алған аумағындағы нацистік одақтас Ресей корпусының басшысы болды.
Russian lieutenant general and Nazi collaborator (1881–1945)
Boris Aleksandrovich Shteifon (Борис Александрович Штейфон; 6 December 1881 – 30 April 1945) was a Russian lieutenant general in the Imperial Russian Army, who subsequently served as a general in the anti communist White Army, and as the leader of the Nazi allied Russian Corps in the German occupied territory of Serbia during World War II in Yugoslavia.
Өмірбаян
Борис Штайфон 1881 жылы Харьковта (қазіргі Украина) дүниеге келген. Оның әкесі православие мәсіхшілігіне айналған яһуди саудагер, ал анасы орыс православие дьяконосының қызы болған. Ол Ресей империясының ең үздік әскери мектептерінің бірі - Чугуевск юнкерлік жаяу әскер мектебін бітіріп, Воронеж қаласында орналасқан 124-ші жаяу әскер полкінде лейтенант болып қызмет етті. Ол алғаш рет 1904-1905 жылдардағы орыс-жапон соғысында жауынгерлік күресті көрді, ол кезінде ми дірілінен жарақат алды. Ол сондай-ақ батылдық пен үздіктік үшін бес рет марапатталды, басқа ордендермен бірге Санкт-Владимир орденін алды. 1905 жылы қыркүйекте лейтенант атағына көтерілді. 1911 жылы Штайфон Император Николай атындағы әскери академияны капитан дәрежесімен бітірді. Кейіннен ол Ресей Түркістанына жіберілді, 1914 жылы 2-ші Түркістан армиясының штаб офицері болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Штеифон Кавказ майданында Осман империясының әскерлеріне қарсы қызмет етті. Ол Ресейдің Кавказ армиясының штабында барлау бөлімінің көмекшісі болды және 1915 жылы подполковник болды. Ол генерал Николай Юденичтің басшылығымен Ерзурум шайқасында басты рөл атқарды және барлау операцияларын жүргізгені үшін "Иерусалимдегі қасиетті Анна" және "Иерусалимдегі қасиетті Георгий" ордендерімен марапатталды. 1917 жылдың қаңтарында 161-ші жаяу әскер дивизиясының штаб бастығы, сол жылдың тамыз айында Финляндияның 3-ші жаяу әскер дивизиясының бастығы болып тағайындалды. 1917 жылы полковник болып тағайындалды. Қазан төңкерісі мен Ресей майданының құлдырауынан кейін Штеифон туған қаласы Харьковқа оралды. Ол жерде еріктілер армиясына қосылуға ниетті офицерлерді жалдау және эстафеталық ұйымдастыруды басқарды. 1918 жылдың күзінде Екатеринодардағы еріктілер армиясының штабына келді. 1919 жылы сәуір айында еріктілер армиясының 3-ші жаяу әскер дивизиясының штаб бастығы, ал шілде айынан бастап 13-ші жаяу әскер полкінің командирі болды. Ол жыл соңына дейін бүкіл Украинада және Польша мен Румынияның кейбір аймақтарында белсенді әрекет етті. 1920 жылдың қаңтарында Штайфон генерал-лейтенант дәрежесіне көтерілді. Алайда, ақ қозғалыстың құлдырауымен ол өз адамдарымен Польшаға көшіп кетуге мәжбүр болды, содан кейін Крымға генерал Пётр Врангельдің басшылығымен белсенді қызметті жалғастыру үшін келді. Ол Врангель әскерінің қалдықтарымен бірге Константинополға көшіп барып, ақ орыс босқындары үшін Галлиполи лагеріне келді. 1921 жылы 25 сәуірде ол жер аударылған 1-ші армия корпусының бастығы болып тағайындалды және Болгарияға көшірілді. 1922 жылы болгар үкіметі Штайфонды елден қуып жіберіп, ол Серб, хорват және словендер патшалығында баспана тапты. Белградта тұрып, офицерлер одағына белсенді қатысқан, бірақ генерал Врангель оны бағынбаушылық үшін қызметтен алып тастаған. 1920-1930 жылдары Штайфон әскери тактика және тарихи еңбектер сериясын жариялады, сондай-ақ әскери ғылымдар профессоры болды. 1941 жылы сәуірде Югославия Корольдігін нацистік Германия басып алғаннан кейін Штайфонға 12 қыркүйекте Белградта немістердің бастамасымен бұрынғы орыс генералы Михаил Скородумов ұйымдастырған Ресей корпусының штаб бастығы лауазымы ұсынылды және үш күннен кейін оның қолбасшысы болды. 1944 жылдың көктеміне дейін Ресей армиясының негізгі міндеті, негізінен Ресей Императорлық Армиясының және Ақ Армияның бұрынғы әскери қызметшілері болды, кейбір сайттар мен аумақтарды Иосип Броз Тито бастаған коммунистік партизандардан қорғау болды, оларды КСРО қолдады, ал содан кейін соғыста Ұлыбритания да; 1944 жылы корпус Тито партизандарына қарсы күресте белсенді түрде қатысты; және, ақыры, 1944 жылдың қыркүйегінен бастап, бұрын Германиямен одақтасқан Румыния мен Болгария жақтарын ауыстырғаннан кейін және Қызыл Армияның тұрақты бөлімшелері Батыс Балқанға қарай алға жылды, корпус Сербиядағы және кейіннен қазіргі Хорватиядағы тұрақты кеңес әскерлеріне қарсы шайқады. 1945 жылы 30 сәуірде Загребтің Эспеланад қонақ үйінде қайтыс болды. Кейбір деректерде ол өзін-өзі өлтірген болуы мүмкін. Ол Словенияның Любляна қаласында неміс әскери зиратында (VIII блок, 6-жол, 16-қам) жерленген.
Boris Shteifon was born in 1881 in Kharkov (now in Ukraine). His father was a Jewish merchant converted to Orthodox Christianity, his mother was the daughter of a Russian Orthodox deacon. He graduated from the Chuguyivske Junker Infantry School, one of the premier schools of the Imperial Russian Army, and went to serve as a second lieutenant in the 124th Infantry Regiment based at Voronezh. He first saw combat in the Russo Japanese War of 1904–1905, during which he was injured with a concussion. He was also awarded for bravery and excellence five times, receiving the Order of St. Vladimir along with other decorations. He was promoted to lieutenant in September 1905. In 1911, Shteifon completed the Imperial Nicholas Military Academy with the rank of captain. He was subsequently assigned to serve in Russian Turkestan, and was a staff officer of the 2nd Turkistan Army Corps in 1914. With the start of World War I, Shteifon served on the Caucasus front against the forces of the Ottoman Empire. He was Assistant Chief of Intelligence in the staff of the Russian Caucasian Army, and was promoted to lieutenant colonel in 1915. He played a key role in the Battle of Erzurum under General Nikolai Yudenich and was awarded the Order of St. Anne and Order of St. George for conducting intelligence operations. In January 1917 he was appointed Chief of Staff of the 161 Infantry Division and then in August of that year, the head of the Finnish 3rd Infantry Division. In 1917 he was promoted to colonel. In the wake of the October Revolution and the collapse at the Russian front, Shteifon returned to his native Kharkov where he headed an underground organization to recruit and relay officers who wanted to join the Volunteer Army. In the fall of 1918 he arrived at Volunteer Army headquarters in Ekaterinodar. He became Chief of Staff of the 3rd Infantry Division of the Volunteer Army in April 1919, and commander of the 13th Infantry Regiment from July. He was active in operations throughout the Ukraine and parts of Poland and Romania through the end of the year. In January 1920 Shteifon was promoted to the rank of lieutenant general. However, with the growing collapse of the White movement, he was forced to evacuate into Poland with his men, then arrived in Crimea to continue active duty under General Pyotr Wrangel. He evacuated with the remnants of Wrangel's forces to Constantinople and arrived to the Gallipoli camp for White Russian refugees. On 25 April 1921, he was put in charge of the exiled 1st Army Corps, and relocated to Bulgaria. In 1922, the Bulgarian government expelled Shteifon, and he found refuge in the Kingdom of Serbs, Croats, and Slovenes. Living in Belgrade, he actively participated in the Officers' Union, but was removed by General Wrangel for insubordination. During the 1920s and 1930s, Shteifon published a series of military tactical and historical works, and became a professor of military sciences. After occupation of the Kingdom of Yugoslavia by Nazi Germany in April 1941, Shteifon was offered a position of chief of staff of the Russian Corps organized in Belgrade on 12 September by the Germans on the initiative of former Russian general Mikhail Skorodumov and became its commander three days later. Until the spring of 1944, the principal task of the Russian Corps, which was mainly composed of former servicemen of the Russian Imperial Army and the White Army, was to guard certain sites and areas from the Communist partisans led by Josip Broz Tito, who were supported by the USSR and later in the war also by Britain; in 1944 the Corps was actively engaged in fighting against Tito's partisans; and finally, from September 1944, after the previously Germany allied Romania and Bulgaria switched sides and regular units of the Red Army advanced into the Western Balkans, the Corps also fought against the regular Soviet troops in Serbia and later in what is now Croatia. He died in Zagreb's Esplanade hotel on 30 April 1945. Some sources suggest that he may have committed suicide. He was buried in Ljubljana, Slovenia, at a German military cemetery (block VIII, row 6, grave 16).