Кіріспе
Аригони көпірі, жергілікті тұрғындарда Портленд көпірі деп те аталады, ол Коннектикут өзенінің арғы жағында 66-шы және 17-ші автокөлік жолдары арқылы өтетін, Коннектикут штатының Миддлтаунын Портлендке жалғастыратын болаттан жасалған аркалы көпір. 1938 жылы ашылғанда, 366 метрлік көпір Коннектикут штатында салынған ең қымбат көпір болды, оның құны 3,5 миллион доллар болды. Оның екі ерекше 600 фут (183 м) болат аркасы штаттағы кез-келген көпірдің ең ұзақ ұзындығына ие. Көпірдің орташа тәуліктік қозғалысы 33 600 адамнан тұрады. Ол жобаны көтермелеген штат заң шығарушысы Чарльз Дж. Аригонидің есімімен аталған. Аригони 1933-1936 жылдары Коннектикут штатының өкілдер палатасында және 1937-1940 жылдары Коннектикут штатының сенатында қызмет етті.
The Arrigoni Bridge, also known locally as the Portland Bridge is a steel through arch bridge carrying Route 66 and Route 17 across the Connecticut River, connecting Middletown, Connecticut, to Portland, Connecticut. When it opened in 1938, the 1,200 feet (366 m) bridge was the most expensive bridge ever built in Connecticut, at a cost of $3.5 million. Its two distinctive 600 feet (183 m) steel arches have the longest span length of any bridge in the state. The bridge has an average daily traffic of 33,600. It was named after state legislator Charles J. Arrigoni, who promoted the project. Arrigoni served in the Connecticut House of Representatives from 1933 to 1936 and in the Connecticut State Senate from 1937 to 1940.
Тарих
Портленд пен Шығыс Хэмптон, 1841 жылы Портленд бөлінгенге дейін Чатэм деп аталатын, 1652 жылы Миддлтаунның ауқымды қонысының бір бөлігі болды. Миддлтаундағы отбасылар Коннектикут өзенінің шығысында орналасқан қалаларды қоныстанды. XIX ғасырдың екінші жартысына дейін өзеннен өтудің жалғыз жолы паром арқылы болды. Миддлтаунда алғашқы паром қызметі 1726 жылы іске қосылды. Коннектикут өзенінің Миддлтаундағы алғашқы көпірі 1872 жылы ашылған Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд теміржолын тасымалдайтын айналмалы торлы көпір болды. Ол әлі де белсенді қызметте, қазір Провиденс және Вурчестер теміржол көпірі деп аталады. 1896 жылы бұл аймақта темір жолдан басқа алғашқы көпір ашылғанда, ол сол кездегі әлемдегі ең ұзын автомобиль жолының көпірі деп айтылды. Портленд жолаушылар көпірі деп аталатын бұл көпірді Берлин темір көпір компаниясы 180 000 долларға салып, ұзындығы 396 метрді, ал тарту аралығы 137 метрді құрады. Ол жолдың және электрлі жолаушылар көлігінің болуымен қамтамасыз етілді, жаяу жүргіншілерге қолайлы болды және жол жүру үшін жол ақысын алды. Портленд жолаушылар көпірі 1936 жылы су тасқынынан қатты зақымдалды.
Жаңа көпір
1900-ші жылдардың басында автокөлік қозғалысы көбейген сайын, жүргізушілер теңіз қозғалысының өтуіне кедергі келтірмей өзеннен өтудің жолын іздеді. Жаңа көпірдің зерттеулері 1933 жылы басталған, ол кезде мемлекет оны 346-шы көпір деп атады. Жаңа көпірдің құрылысы 1936 жылы басталды. 1938 жылы Аригони көпірі салынып біткеннен кейін ескі көпір бұзылды. Сол жылы Аригони көпірі үлкен көпірлер санатында "Америкалық болат құрылыстар институтының" "Ең әдемі болат көпір" бірінші сыйлығын жеңіп алды. Бұл жерге үлкен болаттан жасалған аркалар таңдалды, ал жол аркалардан кабельдермен ілінеді, өзенде кең навигациялық арналарға мүмкіндік берді, айлақ құрылысын азайтты және көпірдің профилін эстетикалық жағынан жағымды етті. Ескі көпірдің орнына жоғары деңгейлі өткел орнатылып (көпір өзеннен 90 фут (27 м) астам жерді қамтамасыз етеді), Аригони көпірі Коннектикут өзендерінің кеме жүретін үлкен тас жолдарын кесіп өтудің алдын ала көрінісі болды. Техникалық тұрғыдан көпір 20 ғасырдың бірінші жартысындағы ұзақ аралық көпір инженериясының үлгісі болып табылады. Үлкен су айдындарында тас жолдарды үзіліссіз өткізу қажеттілігінің артуына байланысты инженерлер үлкен консольді торларды, аспалы көпірлерді және болат аркаларды жобалауға шақырылды. Ұзақ аралықтағы көпір технологиясының дамуына жаңашыл құрылыс әдістері, өте үлкен конструкциялық компоненттердің болуы және арнайы металдардың болуы ықпал етті. Мысалы, Аригони көпірінің үштен бір бөлігі жоғары беріктіктікті кремнийлі болаттан жасалған, ал көпірдің барлық бөлігі орталық айлақтың сыртына қарай аркалар арқылы салынған, олар су үстінде созылған кезде бір-бірімен теңдеседі. Тағы бір ерекше инженерлік ерекшелік - жолдың астындағы әр арканың ұштарын біріктіретін үлкен көздің тізбектері; байланған арка техникасы аркалардың сыртқы көлденең итермесіне қарсы тұрды, сондықтан пирстердің әлдеқайда кішірек және үнемді болуына мүмкіндік берді.