Кіріспе

Ертедегі поршеньді ұшақ қозғалтқышы Мерседес D. II - бірінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы кезеңдерінде Даймлер компаниясы жасаған алты цилиндрлі, SOHC клапанды сұйықтықпен салқындатылған тікұшақ қозғалтқышы. 110-120 ат күшімен, қазіргі заманғы қозғалтқыштардың қуат диапазонының төменгі шегінде болды және әдетте, күш пен салмақ арақатынасы әлдеқайда жақсы болатын ротациялық қозғалтқыштардан асып түсті. Сондай-ақ, Фердинанд Порше 120 күшті австриялық Даймлер 6 машинасын жобалаған. Нәтижесінде D. II қысқа уақытқа ғана шығарылды, бірақ оның дизайны соңындағы Мерседес D. III-дің негізін құрады, ол соғыс кезінде кеңінен қолданылды.

Жобалау және әзірлеу

D. II негізінен Austro Daimler-ге негізделген. Austro Daimler сияқты, ол да орта сызығында біріктірілген екі алюминийден жасалған коробкадан жасалды. Цилиндрлер болаттан бөлек тегістеліп, кранккейстің жоғарғы жағына бұралған. Цилиндрлердің үстінде болаттан жасалған жеңдер орнатылып, оларды дәнекерлеп, салқындату жамылғысын жасады. Бұл күрделіліктің көп бөлігі болат пен алюминийдің кеңейу жылдамдығының айырмашылығына байланысты, бұл цилиндрлерді кранккейске бұрауға жол бермеді, ал сол дәуірдегі қорытпалар алюминий цилиндрін жасауға мүмкіндік бермеді. Екі қозғалтқыш та майды картерден бөлек цилиндрге айдау үшін сорғышыны пайдаланады, онда екінші жоғары қысымды сорғы моторға май береді. Бұл құрылғы кранкастың төменгі жағында әлдеқайда кішірек "суға" мүмкіндік берді, бұл қозғалтқыштың жалпы көлемін азайтты, бірақ D. II жағдайында ол Austro Daimler-ге ұқсамады. D. II Austro Daimler-ден механикалық жағынан ерекшеленді. Мысалы, D. II-де бір ғана жоғары камера бар, ол қозғалтқыштың артқы жағындағы колентадан жоғары қарай шығатын валмен қуаттыландырылады, ал Austro Daimler-де колентадан қозғалатын шлангтарды пайдаланатын дәстүрлі клапандар жүйесі болды. Тағы бір ерекшелігі - каминді валдың жартылай қысылу күйіне ауысу мүмкіндігі болды. D. II қозғалтқыштың бір жағында орналасқан екі карбюраторды пайдаланып, цилиндрлерді екі коллектор арқылы қосты; Austro Daimler карбюраторларды олар қосқан цилиндрлерге жақын орналасу үшін бөлді. D. II-де де бірегей салқындатқыш дизайн қолданылды, әр екі цилиндр бір жақтап жабылады. II-ші D. 1914 жылы енгізілді. Ол тез арада D. III-ге ауыстырылды және 1916 жылы өндіріс аяқталды. D. III негізінен D. II-дің масштабында, бірақ ол жұпталған салқындату жақтарын тастады.