Кіріспе
1981 жылы 14 және 21 маусымда Бесінші Республиканың жетінші Ұлттық Ассамблеясын сайлау үшін Францияда заң шығарушы сайлаулар өткізілді. Социалистік партия (ПС) сайлауда өз тарихындағы ең үлкен жеңіске жетті. Бұл нәтиже Миттеранның стратегиясының жеңісі болды. 1968 жылы демократия үшін демократиялық партияның голлистік одағы сияқты, ПС парламенттегі абсолютті көпшілікке ие болды. Француз Коммунистік партиясы (ФКП) 1936 жылдан бері ең нашар нәтижеге қол жеткізді және депутаттарының жартысын, олардың көпшілігін ПС-ға жоғалтты. Алайда Пьер Моройдың үкіметінде төрт коммунист болды. Бұл 1947 жылдан бері ХҚК-ның алғашқы үкіметтік қатысуы болды. Парламенттегі оңшыл екі партия - "Республика үшін жиналыс" (РРР) және "Француз демократиясы үшін одақ" (UDF) да өздерінің орындықтарының жартысынан айырылды. Бұл нәтиже баспасөзде "қызғылт толқын" деген лақап атпен танылды.
Legislative elections were held in France on 14 and 21 June 1981, to elect the seventh National Assembly of the Fifth Republic. The Socialist Party (PS) achieved the biggest electoral success of their history. This result marked the triumph of Mitterrand's strategy. Like the Gaullist Union of Democrats for the Republic in 1968, the PS obtained an absolute parliamentary majority. The French Communist Party (PCF) obtained its poorest result since 1936 and lost half of its MPs, most of them to the PS. However, four Communists became members of Pierre Mauroy's government. This was the first PCF governmental participation since 1947. The two main right wing parliamentary parties, the Rally for the Republic (RPR) and Union for French Democracy (UDF), lost half of their seats too. This result earned the nickname "the pink wave" from the press.
Өмірбаян
1981 жылы 10 мамырда Франсуа Миттеран президент болып сайланды, ол жалпыға бірдей сайлау құқығы бойынша президент сайлауында жеңіске жеткен алғашқы социалист болды. Бұл бесінші республика кезінде үкіметте (оң және сол жақ арасында) кезектесіп тұруының алғашқы оқиғасы болды. Жаңа мемлекет басшысы Пьер Моройды социалистік кабинетті басқаруға тағайындады. Содан кейін ол парламенттік көпшілікке арқа сүйеу үшін Ұлттық Ассамблеяны таратты. Солшылдар 1978 жылғы заң шығарушы сайлауда жеңіліске ұшырады, ал Ұлттық Ассамблеяның толық мерзімі 1983 жылы аяқталмақ еді.
Науқан
Соңғы президенттік сайлауда жеңілгеннен кейін оңшылдар биліктің шоғырлануына және коммунистік министрлердің ықтимал тағайындалуына қарсы болды. Алайда, ол экономикалық дағдарыстан, сайлаушылар арасындағы өзгерістерге деген ықыластан және РПР көшбасшысы Жак Ширак пен бұрынғы UDF президенті Валери Жискар д'Эстен арасындағы бәсекелестікке ұшырады. Жаңа көпшілік үшін одақ құру жалған татуласу ретінде көрінді және сайлаушыларды сендіре алмады. Сонымен қатар, ПКФ құлдырап, солшылдықтың басым партиясы болмады, сондықтан ол шынайы қауіп төндірмеді. Коммунистік көшбасшылар президенттік сайлауда өздерінің кандидаты Жорж Маршестің нәтижесіне қатты көңілі қалды және заң шығарушы сайлаудан қатты алаңдады. Президент сайлауы кезінде ПКФ Социалистік партияның "оңға бұрылуын" жоққа шығарды, бірақ ол пайдасыз болды. Ол Миттеранның 1972 жылы Социалистік Интернационал конгресінде 5 миллион ПКФ сайлаушыларының 3-ін алуға деген ставкасын жеңуге дайын екендігін түсінді. Миттеранның сайлануынан кейін солшыл сайлаушылардың үлкен үмітін сезінген Маршаи ПС-тің бірінші хатшысы Лионель Жоспенмен "үкімет келісімшартына" қол қойды.